Kabanata 1

"Why are you like this?" tanong niya habang hinahawi ang ilang hibla ng buhok papunta sa likod ng tenga ko.

Hindi ako sumagot.

"Bakit hindi mo sinabi?" tanong ko habang nakatitig sa mga mata niya.

"Ang alin?" maikli niyang sagot.

"Na ikakasal ka na! Edi sana—" Pinutol niya agad ang sasabihin ko.

"Edi sana ano?" tanong niya habang nakakunot ang noo.

"Edi sana hindi na nangyari 'to!" sigaw ko sabay tulak sa kanya palayo. "Hindi ganito kababa ang tingin ko sa sarili ko! Oo, scholar lang ako ng pamilya niyo at totoo ang nararamdaman ko sa'yo kaya pumapayag ako sa lahat ng gusto mo, p-pero bakit?" Naiiyak na ako sa galit. "Bakit mo ginawa sa'kin 'to?"

"It's a fixed marriage, I don't even love her," paliwanag niya habang unti-unting lumalambot ang ekspresyon. "Ikaw ang gusto ko, Violette." Halos pabulong nyang sinabi habang papalapit sa akin

“I'm willing to stop everything for you” bulong nya sa tainga ko, hindi ko na sya nasagot nang dahan-dahang naglapit ang mga labi namin.

Alam kong mali 'to. Pero mas nananaig ang nararamdaman ko para sa lalaking ‘to, handa na ba akong ipaglaban sya? Alam kong maapektuhan ang pag aaral ko pero…

Dahan-dahan akong nadala sa mainit na tensyon. Sa bawat halik niya, natunaw ang lahat ng galit at pride ko. Mula sa pagmamakaawa, naging mas madiin at mapilit ang bawat dampi—puno ng hindi maitatangging pagnanasa.

Humila ang malalapad niyang kamay sa baywang ko, dahilan para lalong dumikit ang mga katawan namin hanggang sa sumandal ako sa pader. “Violette, please... let me show you,” bulong niya sa pagitan ng mga halik.

Ipinulupot ko ang mga kamay ko sa batok niya, hinahatak siya palapit. Sa ngayon? Wala na muna akong pakialam sa kung ano man ang mangyari.

“Don’t stop,” marahan kong sabi habang naghahabol ng hininga.

Sa gitna ng silid na punong-puno ng tensyon, hinayaan ko ang sarili kong malunod sa init ng gabing ito. Walang bukas, walang plano—basta sa oras na ‘to, akin lang siya at kanya lang ako.

“I'll be in Milan tomorrow aayusin ko ang lahat, Violette” bulong nya sa tabi ko, at isang marahang halik ang binigay nya sa noo ko habang unti-unting nagdidilim ang paligid ko dahil sa antok

--------------

PAK!

Ramdam ko ang init ng sampal ni Madame Giselle sa mukha ko. Sobrang sakit ng pisngi ko, pero mas masakit ang nakakadismayang tingin niya sa akin.

"Ikaw ang pinakamagaling kong scholar, Violette!" sigaw niya habang nanginginig sa galit. Naabutan niya akong lumalabas galing sa kwarto ni Logan. "Bakit? Saan ako nagkulang? Bakit sa lahat ng lalaki, si Logan pa?"

Hindi ko na naoigilan ang maiyak. I failed her. Nadismaya ako sa sarili ko.

"M-Madame... sorry po," pakiusap ko, pero umiling-iling lang siya. Halos hindi niya ako kayang tignan.

"Leave," malamig na sabi niya habang umiiyak din. Naglabas siya ng blank check. "Ilagay mo kung magkano ang gusto mo. Basta wag na wag ka na magpapakita sa akin, sa amin, at lalo na kay Logan."

Nanginginig ako. Alam kong disappointed na disappointed siya sa akin.

"Umalis ka habang nasa business trip pa si Logan! Ayokong masira sila ng fiancé nya dahil lang sa hindi niyo naopigilan ang..." hindi na niya itinuloy, pero gets ko na kung ano ang ibig niyang sabihin.

Doon ko lang na-realize ang lahat.

Kailangan ko umalis.

Dahil ang fiancé nya lang ang susi para hindi mauwi sa bankruptcy ang kompanya ng pamilya ni Logan.

At ako? Kung hindi ako aalis, ako ang sisira sa mga pangarap ni Madame Giselle para sa kaisa isa nyang anak,

Hindi ko tinanggap ang check. Tinignan ko lang siya nang huling beses, ang mga mata niyang dati’y puno ng pagmamalaki ay puno na ngayon ng pagkadismaya.

Tumakbo ako palabas ng mansion. Umuulan nang malakas, pero hindi ko pinansin. Basang-basa na ako, nakaluhod sa gitna ng driveway dahil sa pagkadulas habang binabaybay ang malaking gate na hindi ko na muling mabubuksan. Iniwan ko ang lahat—ang gamit ko, ang scholarship ko, at ang puso ko na naiwan sa loob kasama ang lalaking alam kong hindi kailanman magiging akin.

Tumigil ako at lumingon sa huling pag kakataon sa isang malaking bahay na naging tahanan ko sa loob ng ilang taon,

“Paalam Logan” bulong ko sa gitna ng ulan …..

-------------

Nagising ako sa ingay sa baba,

“Ack!” Daing ko, sabay sapo sa ulo ko

Napanaginipan ko nanaman ang nangyari six years ago

“Hayy, kailan ko ba makakalimutan ang lahat?” bulong ko sa hangin, tanging sinag lang ng araw ang kausap ko ngayon

“Violettaaaaaaaaaaaa!” isang sigaw ang umalingaw ngaw sa baba ng kwarto

“Mommaa, tawag ka na ni mamazilla! Kanina pa sya maingay sa baba” napa bangon ako agad nang marinig ko ang cute na boses ng aking star

“Awww.. Good Morning my little star!” Masiglang bati ko sa kanya

“Good morning, Mommaaa” bati nya rin sa akin

“Tara na sa baba? Galit na si mamazilla” sambit ko sa kanya habang buhat ko sya

“Ano Violetta? Ganyan ba ang mag tatrabaho?” tanong agad ni mama habang nag hahain sa maliit na lamesa “tanghaliin ang gising! Gutom na ang apo ko, hindi ka parin nabangon kung hindi ako sisiga-“ agad ko syang niyakap dahil sa sobrang ingay nya at dirediretso ang pag sasalita

“Mamaaa, aga aga ang ingay mo, tatanda ka agad nyan”sambit ko habang nakayakap narin sa kanya si Lolly with matching cuta na cute na wink

“hay nako kayong mag ina umupo na kayo, ginagawa nyo akong katulong” sagot nya lang ng mahinahon, wala talaga syang laban sa kakyutan ni Lolly “oh sya hala! Kumain na tayo mga prinsisita” dugtong pa ni mama

Masaya kaming kumakain ng biglang tumunog ang phone ko

Agad ko itong sinagot

“Hello, is this Ms. Marie Violetta Gutierrez?” tunog propesyunal sa kabilang linya

“Yes po, ako nga po” sagot ko

“You’re hired” Plain, pero ang salitang yan ang nagpalundag sakin sa saya hindi ko napigilan ang na manlaki ang mga mata ko.

Napangiti ako.

Sa wakas, makakapag-provide na ako kay Lollita.

Hindi ko alam na ang trabahong tinanggap ko ang babago sa buhay namin.

At ibabalik ako sa lalaking iniwan ko sa loob ng anim na taon.