CHAPTER 4 — The Attorney

ATHENA’S POV

The next morning, maaga akong nagising. Ilang segundo akong nakatitig sa kisame bago ko naalala kung nasaan ako.

Manila. Montenegro house.

At ang lalaking dapat kong pakasalan ay hindi ko pa rin alam kung saan natulog kagabi.

Si Lucien.

Napabuntong-hininga ako at bumangon. Pagkatapos kong mag-ayos, lumabas ako ng kwarto at naglakad papunta sa dining area. Hindi pa ako nakakalayo nang makita ko ang dalawang babae sa hallway.

 “Good morning, Ma’am,” bati ng isa.

 “Good morning po.”

 Ngumiti siya. “Breakfast is ready. You can eat anytime.”

 “Thank you po.”

 Napatingin ako sa babaeng nasa tabi niya. Mas matanda ito at tahimik lang na nakatingin sa akin. Hindi siya mukhang galit, pero hindi rin ngumiti. Nang magtama ang mga mata namin, bahagya siyang tumango. Tumango rin ako.

 “Ma’am, they’re waiting for you in the garden,” sabi ng mabait na babae.

 “Who?”

 “Mr. Montenegro and Attorney Reyes.”

 “Okay po. Thank you.”

 Pag-alis niya, napatingin ulit ako sa kasama niya. Tahimik pa rin ito.

 Hindi ko alam kung bakit, pero pakiramdam ko kailangan kong maging maingat sa babaeng iyon. Hindi naman sa masama ang tingin niya. Tahimik lang siya.

 At minsan, mas nakakatakot ang tahimik.

 Pagdating ko sa garden, agad kong nakita sina Lucien at Attorney Reyes. May ilang documents sa ibabaw ng wooden table.

 “Good morning po.”

 Ngumiti si Attorney Reyes. “Good morning, Athena.”

 Si Lucien naman ay saglit lang tumingin sa akin bago bumalik sa documents.

 “You’re late.”

 “Late po? Maaga naman ako.”

 “It’s almost ten.”

 Napatingin ako sa relo ko. Okay. Medyo late nga.

 “Sorry po.”  Hindi siya sumagot.

 Lumapit ako sa mesa at hihilahin na sana ang upuan nang hindi ko napansin ang uneven part ng garden path.

 Nadulas ang paa ko.

 “Ahhh—”

Mabilis na umabot ang kamay ni Lucien at nahawakan ang kamay ko bago ako tuluyang matumba. Napahawak din ako sa braso niya para makabawi.

Saglit kaming ganoon.

Nang makatingin ako sa kanya, mas malinaw ko na namang nakita ang amber niyang mga mata. Mas nakakainis pala kapag malapitan.

 Okay. Gwapo talaga.

 Pero bago pa ako makapag-isip ng iba, napansin kong bahagya siyang yumuko na parang may inaamoy.

 Naalala ko tuloy ang sinabi niya tungkol sa scent ko.

 “Ahem.” Napalingon kami kay Attorney Reyes.

 Agad na tumuwid si Lucien at binitawan ang kamay ko.

 “Watch where you’re walking.”

 “Opo.” Umupo ako at pilit na nag-focus sa documents.

 “Your father mentioned that you were informed about your inheritance,” sabi ni Attorney Reyes.

 “Opo. Sinabi lang sa akin ni Daddy na kailangan kong pumunta rito at pakasalan si Lucien.”

 “That’s part of it.”

 “Part?”

 Binuksan niya ang folder.

 “Your inheritance has several conditions. One of the major conditions is that you must be legally married to a qualified heir of the Montenegro family.”

 Kay Lucien napunta ang tingin ko.

 “After the marriage, you are required to live together in the same residence and present yourselves as husband and wife for three years.”

 “Three years?”

 “Yes.”

 “Meaning, bawal po kaming maghiwalay within three years?”

 “Not if you want to fulfill the condition attached to your inheritance.”

 Napatingin ako kay Lucien. Tahimik lang siyang nakikinig, parang ordinaryong meeting lang ang pinag-uusapan namin.

 “May iba pa po?” Attorney Reyes turned another page.

 “There is. If the marriage results in a child during the validation period, the marriage can no longer be terminated under the inheritance agreement.”

 Sinulyapan ko si Lucien. Hindi man lang siya gumalaw.

 “Wait. Kung magkaroon kami ng anak…”

 “You cannot simply end the marriage because the three-year period has not been completed.”

 Napatingin ako kay Lucien. Hindi man lang siya gumalaw.

 As if naman may mangyayari sa amin. Kausapin nga ako nito, parang gusto na akong paalisin.

 “Hindi po ba masyadong specific iyon?”

 Attorney Reyes smiled slightly. “Your family’s legal arrangements are quite specific.”

“Ang dami naman pong rules.”

 “There are reasons for them.”

 “Can I ask what those reasons are?” Saglit na tumingin si Attorney Reyes kay Lucien.

 “You don’t need to know yet,” sagot ni Lucien.

 Of course.

 “Okay po.” Nagpatuloy si Attorney Reyes sa pagpapaliwanag.

 “Your father also authorized the Montenegro legal team to assist you with the properties and other assets included in your inheritance.”

 “So ibig sabihin, pwede ko na pong gamitin ang properties?”

 “Not all of them. Some assets will remain restricted until you fulfill the conditions.”

 “Anong resources ang pwede kong gamitin?”

 “The Montenegro Company, for one. Once you are legally married to Lucien, you may be given a position within Montenegro Holdings if you choose to work there.”

 Napatingin ako kay Lucien.

 “Pwede po akong magtrabaho sa company ninyo?”

 “Yes,” sagot ni Attorney Reyes. “Your status as his wife would make that possible, although your exact position would still need approval.”

 “So… magiging employee ninyo ako?” His eyes met mine.

 “If you want to.”

Simple lang ang sagot niya, pero somehow, mas nagustuhan ko iyon kaysa sa mga sagot niyang puro ayaw niyang ipaliwanag.

 “Okay po.” Binalik ni Attorney Reyes ang documents sa folder.

 “I’ll leave copies of everything with you. Read them carefully before the wedding. If you have questions, you can contact me directly.”

 “Thank you po.”

 Tumayo siya. “I have another meeting with your father later.”

 “Daddy?”

 “Yes.”

 May kung anong kumurot sa dibdib ko nang marinig ko ang pangalan niya. Pag-aalala ba iyon o pagkainis? Siguro pareho.

 Nang umalis si Attorney Reyes, naiwan kaming dalawa ni Lucien sa garden.

 “Three years?”

 “Yes.”

 “And we have to live together?”

 “Yes.”

 “Same house?”

 “Athena, stop asking the same questions. It was already explained to you.”

 “Okay po.”

 “Same room?”

 “You’ll be my wife. Of course we’ll share a room.”

 Napatitig ako sa kanya. Hindi ko alam kung ano ang magandang isagot.

 “Fine po.”

 Tumayo siya at inayos ang cuff ng suit niya.

 “I have a meeting.”

 “Ah—”

 Hindi na niya ako hinintay at naglakad na siya palayo.

 Napatingin ako sa likod niya. Talagang ganito siya. Wala man lang paalam o simpleng “see you later.”

 Pero hindi ko maiwasang maalala ang sinabi niya.

 You’ll be my wife.

 Napailing ako, Masasanay din siguro ako sa lalaking ’to.

 Pero habang iniisip ko ang mga kondisyon ng inheritance ko, mas lalo akong kinakabahan. Tatlong taon kaming magsasama sa iisang bahay, kailangang kumilos na parang tunay na mag-asawa, at may possibility pang magkaroon kami ng anak.

 So consider mo talaga, Athena, na aanakan ka niya? Maryosep.

 Ni hindi ko nga alam kung paano ako tatagal ng tatlong taon kasama ang lalaking iyon, tapos may anak agad sa isip ko?

 Aba, advance mag-isip.

 “Athena, ano bang pinasok mo?” Napabuntong-hininga ako at muling tiningnan ang folder sa harapan ko.

Dahil habang binabasa ko ang mga kondisyon, mas lalo kong nararamdaman na hindi simpleng kasal ang hinihingi sa amin.

Parang may mas malaking dahilan kung bakit kailangang maging kami ni Lucien.