Kabanata 5: Looking

Rizza's POV

" Kumusta ka?" Tanong niya.

Diretso ang tingin ko sa kanyang mga mata. Binigyan ko siya ng malamig na ngiti.

" I'm happy as you can see.I'm with Xavier." Ani ko.

" I know you're not happy." He whispered.

Malutong akong tumawa. " Really? Sino ka para pagsabihan ako na hindi ako masaya? You're so unbelievable,Mr.Vergara."

Umiigting ang kanyang panga.

" You look…different..." He stared at me for a moment.

" I a'm..." gusto ko na naman matawa dahil hindi siguro nito akalain na makabangon ako sa panloloko niya.

Of course I was different. The woman he betrayed had died five years ago.

"I had to change," wika ko na seryoso.

Nandilim ang kanyang mga mata." Alam ko."

" Oh, buti alam mo." Nakangiti kong sabi na may halong sarkasmo.

Bigla siyang tumahimik.Mas mabuti na kung gan'on dahil wala siyang karapatang magsalita tungkol sa mga pagbabagong pinagdaanan ko.Wala siyang alam sa hirap na pinagdaanan ko. Humigit ako ng buntong-hininga at aalis na sana sa harapan niya nang mabilis niyang nahawakan ang braso ko.

"You disappeared," he finally said.

Napataas ang kilay ko. " Hindi ako nawala,Damian. Nandito lang ako lumaban ng patas at namuhay ng masaya dahil wala akong sinaktan na tao." Ani ko.

" You left without giving me a chance to explain." Aniya.

Sumikip ang dibdib ko sa sinabi niya. Gusto ko siyang sampalin ngayon. Ako ba ang nang-iwan? Ako ba ang nanloko?Napahigpit ang pagkakakuyom ko ng kamao.

Explain? After everything he had done, he still wanted to explain?

"Five years, Damian."

" I know."

" You had five years to explain. Pero walang Damian na nagpakita sa akin. Ano sa tingin mo?"

Tumingin siya sa akin."I tried."

" Hindi..." my voice was calm, but firm. "You tried to find me. You didn't try to tell me the truth."

Nagbago ang hilatsa ng mukha niya.For a second, nakita ko ang sakit sa mukha niya.But I refused to feel sorry for him.Siya ang nagloko,niloko niya ako kaya wala siyang marinig sa akin na sorry.

" I never stopped looking for you." Wika niya.

Natigilan ako. Anong gusto niyang palabasin ngayon? Hindi na ba ito masaya kay Isabelle o gusto lang akong pagtripan ulit ng lalaking ito dahil baka akala niya kasing-rupok ko pa ang Rizza dati na nakilala niya.

Mahina akong tumawa. "Then you should have looked harder."

His eyes burned into mine. "Rizza, I never betrayed you."

My smile disappeared. There it was.The same excuse.

The same words I had heard before. Pumalakpak ako ng mahina.

" Ang galing! Ang galing mong magpaikot ulit,Mr.Vergara. Push mo pa baka maniwala na ako sa'yo ulit. Alam mo ba ang tingin ko sa'yo ngayon?"

"I need you to listen to me."

"No."

"Please."

That single word almost broke me. But I had learned how to survive without Dahan-dahan akong humakbang, mahinang nagsasalita.

"You know what hurt the most?"

Hindi siya sumagot.

"It wasn't losing you." Ani ko.

Lukot ang mukha niya na tumingin sa akin.

"It was realizing that the man I loved never existed."

"Rizza…"

" I loved you, Damian," nanginginig ang boses ko. "But I don't anymore."

Biglang tumahimik ang paligid.Wala ni isang nagsalita sa amin ulit. Tila ba nakiramdam lang ang bawat-isa sa amin.

Bigla siyang lumapit sa akin.

"Look me in the eyes and say it." Aniya,na hinawakan pa ako sa magkabilang balikat ko."Say that you don't love me anymore."

Tiningnan ko siya sa mata. At sa unang pagkakataon matapos ang limang taon, hinayaan kong masilayan ang lalaking nagkukubli sa likod ng kanyang malamig na anyo bilang isang bilyonaryo.

Ang lalaking minsan kong minahal. Ang lalaking pilit kong kinalimutan.

The man who once held me in his arms and promised never to hurt me. My lips parted.

"I…"

Bwesit!Bakit umuurong ang dila ko.Bakit hindi ako makapagsalita.

Biglang lumambot ang ekspresyon ng mukha niya.

" You still love me." Nakangiti niyang sabi.

Ngumiti ako at umatras ng bahagya."Don't flatter yourself."

He almost smiled. "Then why can't you say it?"

"Because…"

Lumunok muna ako bago nagsalita ulit.

"Because I hate that some part of me still remembers loving you."

Bigla agad nawala ang ngiti niyang nakaukit sa labi niga kanina.At sa isang kisapmata mukhang malungkot ulit siya.Hindi ko alam kung namalikmata lang ako pero nakita ko sa kanyang mga mata ang sakit.

"Rizza…" sambit niya sa pangalan ko.

Bago pa ako makapagsalita.May babaeng biglang lumapit sa amin.

"Damian, there you are."

Humarap ako. A beautiful woman in a red gown stood beside him.She smiled warmly before linking her arm around Damian's.

Nagtaka lang ako kung bakit hindi niya kasama si Isabelle.Sa huling pagkaalala ko si Isabelle ang sumagot sa tawag ko na huwag ko na daw habulin pa si Damian dahil magpakasal na sila ng huli.

Biglang sumikip ang dibdib ko.Kung hindi si Isabelle, sino na naman ang babaeng ito sa buhay ni Damian? Gaano ba ka babaero ang lalaking una sa lahat sa akin.

She looked at me.

"Oh, I'm sorry. I didn't know you were talking to someone."

Nakita ko pa ang pag-alis ni Damian sa kamay ng babae na pumulupot sa braso niya.

"She's not..."

"It's fine," agad na pigil ko sa kanyang sasabihin pa sana.

Ngumiti ako sa magandang babae.

"I'm Rizza."

Agad naman naglaho ang ngiti sa labi niya at napalitan ito ng pagkagulat.Habang mataman lamang nakatayo si Damian sa tabi niya.

"Rizza…"

The woman looked at him."She's the Rizza?"

Agad naman akong kinabahan sa tanong niya.

The Rizza? What exactly had Damian told her about me?

" Damian,let's go everybody waiting for you." Yaya sa kanya ng babae.

Naiwan na naman akong naguguluhan at luhaan. Ayaw ko na sanang maramdaman ang ganitong sakit. Nakayanan ko naman ang sakit sa limang taon na nakalipas.Pero bakit sa isang iglap lang, nagkita lang kami ulit ni Damian bumalik na naman ang sakit sa nakaraan.

" Rizza? Are you okay?" salubong sa akin ni Xavier pagbalik ko sa ballroom.

" I'm fine," tipid kong sagot.

Pinagmasdan pa niya ako mula ulo hanggang paa kung okay lang ba talaga ako. Hanggang sa nagyaya na akong umuwi. Masyado akong napagod sa araw na ito. Hindi ko kasi napaghandaan na magkita kami muli ni Damian sa ganitong event pa.