Chapter 1: Signed in Desperation

LYRAʼS POV

Maingay ang paligid. Ang busina ng mga sasakyang naipit sa trapiko at ang tilamsik ng tubig mula sa mga gulong na dumadaan sa bako-bakong kalsada ay tila nakikipagsabayan sa sakit ng ulo ko. Punong-puno ang jeep na sinasakyan ko, amoy pawis, amoy usok, at amoy pagod.

Napatingin ako sa suot kong sapatos. Gasgas na ang balat nito at bahagya nang bumubuka ang swelas. Kailangan ko na namang pandikitan mamaya bago pumasok sa klase.

“Para po,” mahina kong sabi.

Pagbaba ko sa tapat ng unibersidad, agad kong sinalubong ang ambon. Wala akong dalang payong kaya hinayaan ko na lang na mabasa ang suot kong kupas na polo shirt. Dire-diretso ako sa Accounting Office.

“Miss Thorne, wala pa ring pumasok na payment sa account mo,” bored na sabi ng babaeng nasa likod ng salamin. Hindi man lang siya nag-angat ng tingin. Busy siya sa pagpindot sa kaniyang calculator habang kumakain ng crackers.

“Ma’am, scholar po ako. Sabi po last time, may delay lang sa processing ng donor ko,” pilit kong pinapakalma ang boses ko kahit nanginginig na ang mga kamay ko sa ilalim ng counter.

Tumingin siya sa akin, sa wakas. “The donor officially withdrew the support yesterday, Lyra. At hindi lang ‘yan, kailangan mo ring bayaran ang utang mo mula last semester para payagan kang kumuha ng midterms sa susunod na linggo. Kung hindi, i-drop na namin ang subjects mo.”

“Ma’am, graduating na ako next year. Baka naman pwedeng—”

“Huwag ka sa akin makiusap. Sa bangko ka pumunta,” putol niya sa akin bago ibinaling ang atensyon sa sumunod na estudyante.

Lumabas ako ng office na parang lumulutang.

Limang taon.

Limang taon na ang nagdaan simula nang makuha ko ang scholarship mula sa Vance Foundation. Akala ko, sila na ang magiging sagip-buhay ko hanggang sa makatapos ako.

Pero bakit ngayon pa? Bakit kung kailan malapit na ako sa finish line, bigla nilang babawiin?

Ni hindi ko man lang alam ang dahilan.

Pumasok ako sa trabaho ko bilang encoder sa isang maliit na shop sa labas ng campus, pero bago pa man ako makaupo, hinarang na ako ng may-ari.

“Lyra, pasensya na. Kailangan na nating magbawas ng tao. Matumal ang pasok ng pera,” sabi niya nang hindi makatingin nang diretso sa akin. “Ito na ang huling sahod mo. Dinagdagan ko na ng limang daan para sa pamasahe mo.”

Inabot ko ang maliit na sobre nang walang kibo. Tangina, gusto kong sumigaw, pero tuyot na ang lalamunan ko.

Naglakad-lakad ako hanggang sa makarating sa isang agency sa loob ng mall. May job opening daw para sa office assistant. Inayos ko ang sarili ko sa harap ng salamin bago pumasok.

“So, Lyra Thorne... 21 years old. Working student,” sabi ng lalaking nagi-interview sa akin. Mukha siyang desente, pero ang paraan ng pagtitig niya sa dibdib ko ay hindi ko nagustuhan. “Maganda ka. Sayang naman kung mauubos lang ang oras mo sa pag-e-encode.”

Hinawakan niya ang kamay ko sa ibabaw ng lamesa. “Gusto mo ba ng trabahong mas mabilis ang pera? Isang pirma ko lang, may pambayad ka na sa tuition mo. Pero siyempre, kailangang maging mabait ka sa akin.”

Naramdaman ko ang pag-akyat ng dugo sa mukha ko. Mariin kong binawi ang kamay ko.

Bastos, ampota.

“Sa tingin mo ba sa laki ng tiyan mo at sa baho ng hininga mo, papatulan kita? Tanga ka ba?” matabang kong sabi. “I*****k mo sa baga mo ‘yang trabaho mo. Ulol.”

Tumayo ako at mabilis na lumabas. Rinig ko pa ang mura niya pero hindi ko na nilingon.

Pag-uwi ko sa inuupahan kong maliit na kwarto sa isang luma at madilim na boarding house, tumambad sa akin ang isang pirasong papel na nakadikit sa pinto.

FINAL NOTICE: MAGBAYAD O LUMAYAS BUKAS.

Napaupo ako sa tapat ng pinto. Ang sakit ng mga binti ko. Ang hapdi ng sikmura ko.

Napatingin ako sa luma at gasgas na litrato sa loob ng wallet ko—ang nanay ko. Lasing siya sa litratong iyon, nakangisi habang hawak ang isang baso ng alak.

“Kasalanan mo ‘to,” bulong ko habang unt-unting tumutulo ang luha ko. “Kung hindi ka naging pabaya... kung hindi mo pinapatay si Papa... hindi ako magkakaganito.”

Galit ako sa kaniya. Galit na galit ako dahil kahit patay na siya, parang sinusundan pa rin ako ng sumpa niya.

Biglang tumunog ang luma kong cellphone. Isang text mula sa isang unknown number. Marami akong in-applyang trabaho kaya hindi ko alam kung anong company ang magtetext sa akin ng disoras ng gabi.

“Still looking for a way out? Meet me at the Blackwood Bar. 8:00 PM. Bring the black card.”

Tiningnan ko ang maliit na itim na card na nasa bulsa ko—isang bagay na iniwan ng isang lalaking naka-suit sa desk ko sa shop kanina bago ako masesante.

Sabi niya, ito lang ang tanging paraan para mabayaran ang lahat.

​Tumingala ako sa kisameng may mga mantsa ng tagas ng ulan. Wala na akong choice. Wala na akong pupuntahan.

Mag-iinarte pa ba ako?

​Kung kailangang ibenta ang kaluluwa para lang makahinga, gagawin ko. Huwag lang doon sa bastos na malaking tiyan at mabango ang hininga.

ALAS-otso ng gabi.

Nakatayo ako sa tapat ng Blackwood Bar. Maingay ang tugtugan sa loob, ramdam hanggang dito sa labas ang bawat yanig ng bass na humahalo sa buhos ng ulan. Pinunasan ko ang basa kong braso bago ako pumasok. Amoy sigarilyo at mamahaling alak agad ang sumalubong sa akin.

Inilibot ko ang paningin ko hanggang sa mahagip ko ang isang lalaking naka-suit sa dulo, sa isang madilim na booth. Siya ‘yong lalaking nag-iwan ng card sa akin noong isang araw.

Lumapit ako at naupo sa harap niya nang hindi nagsasalita.

“Lyra Thorne,” bungad niya. Hindi siya nakangiti. Professional lang ang tingin niya sa akin, parang business proposal lang ang harap niya at hindi isang desperadang babae. “I’m Rust. Secretary ng kliyente ko.”

“Diretsuhin mo na ako,” sabi ko. Ayoko nang magpaligoy-ligoy pa. Gusto ko na lang matapos ‘to.

Naglabas siya ng isang folder at inilapag sa lamesa. “Simple lang ang gusto ng boss ko. Isang arrangement. Babayaran niya ang lahat—ang tuition mo, ang renta mo, pati ang basic needs mo hanggang sa makagraduate ka.”

Natigilan ako. Lahat? Hindi lang tuition?

“Ano’ng kapalit?” tanong ko pero sa loob-loob ko, tuwang-tuwa ako at gulat.

“Basahin mo ang rules,” sabi ni Rust habang itinutulak ang isang papel sa harap ko.

Binasa ko iyon nang dahan-dahan.

1. He pays all tuition, rent, and basic needs for her until she graduates.*

2. She must obey his commands during their “time together.”

3. No lights, no names, no emotional attachment during their intimate encounters.

Ayan ang tatlong tumatak sa isip ko. Pero may iba pang pumasok para maging curious ako.

“Gwapo ba ang boss mo?” may pag-aalinlangan kong tanong, nakatingin sa kaniya.

Oo, gwapo itong si Rust. Pero ang boss niya? Ano kayang hitsura?

“Pardon?“ Bahagya niyang itinabingi ang ulo at tinapat sa akin, nagdedemand na ulitin ko ang tanong ko.

“May karapatan naman akong magtanong, ʼdi ba?” sagot ko, napasandal sa upuan at napahalukipkip. “Lalo naʼt nakalagay dito, lights off. Paano kung mabaho siya? Dugyot? Hindi naliligo? Hindi nagtotoothbrush? Hindi nagsheshave? Or else... may nakakahawang sakit?! May condom naman, ʼdi ba?!” Nangunot ang noo niya kaya nagpatuloy ako. “Bakit? Kung ikaw ang nasa shoes ko, hahalik or magpapahalik ka ba sa walang hygiene? ʼDi ba hindi? Tama ako, ano?”

Ngumiti ako sa kaniya ng sarkastiko pero wala akong nakuhang tugon dahil nakatitig lang siya sa akin kaya nanahimik na lang ako at tinuloy ang pagbabasa sa kontrata.

Napakasungit.

Kumunot ang noo ko. “Bakit kasi patay ang ilaw?!OA, ha!”

“Hindi mo kailangang malaman kung sino siya. Iyan ang rule number three,” sagot ni Rust. “And about the lights... preference niya ‘yon. He wants total anonymity.”

Sasagot pa sana ako nang biglang tumunog ang cellphone niya. Tiningnan niya ang screen at agad na tumayo.

“Excuse me. I have to take this. Decide quickly, Lyra. My boss doesn’t like waiting,” sabi niya bago lumayo para sagutin ang tawag.

Nanatili akong nakatitig sa papel.

Obey his commands.

Intimate encounters.

Sus.

Alam ko kung ano ang ibig sabihin nito. Ibebenta ko ang sarili ko sa isang taong hindi ko man lang makikita ang mukha. Pero naisip ko ang mukha ng registrar kanina. Ang landlord na pinalalayas na ako. Ang bastos na interviewer na muntik nang humawak sa akin para sa kakarampot na sahod.

Kinuha ko ang ballpen na nasa ibabaw ng folder. Nanginginig ang kamay ko, pero pinirmahan ko ang kontrata. Isang gabi lang naman ito. Isang gabi kapalit ng kinabukasan ko.

Pagbalik ni Rust, kinuha niya ang folder at tiningnan ang pirma ko. Tumango siya.

“Good choice,” sabi niya.

Pagkatapos, may kinuha siyang isa pang papel mula sa folder at inabot sa akin.

“Para sa’n ‘tong isa?” tanong ko habang tinitingnan ang papel na puno ng maliliit na letra.

“Second copy. Para sa’yo,” mabilis niyang sagot.

Tinapik niya ang papel na hawak ko, parang wala lang.

“Standard agreement lang ’yan. Formality.”

Hindi ko na pinansin ang mahahabang clauses na halos magkakadikit na sa dami ng letra. Ang mahalaga lang sa akin ay ang huling bahagi ng kontrata—ang halaga na magbabayad sa natitira kong tuition.

“Mamaya, may susundo sa’yo dito. Dadalhin ka sa Tower niya,” dagdag niya pa.

Pero sinubukan kong basahin ang mga unang linya dahil narinig ko ang tower sa bibig niya pero dinadaldal ako ni Rust tungkol sa logistics—kung saan ako maghihintay, kung ano ang dapat kong isuot, at kung gaano kaimportante na huwag akong magsasalita pagdating doon.

“Make sure you follow everything, Lyra. Isang pagkakamali mo lang, void ang contract at kailangang bayaran mo lahat ng nagastos na pera sa’yo,” dagdag pa niya habang tumatayo na.

Bago ko pa man matitigan ang second copy, kinuha na niya ang braso ko para ihatid ako palabas.

“Go now. Malapit na ang susundo sa’yo,” sabi niya. Sabay hablot sa papel na hawak ko. “Kailangan pang pirmahan ng boss ko. Ibabalik ko sa ʼyo pagkatapos.”

Kung impiyerno man ang pupuntahan ko, basta ba maka-graduate ako, tatalon ako nang nakapikit.