Chapter 2: Welcome to Cadenʼs World

LYRAʼS POV

Napaliyad ako nang maramdaman ko ang labi niya sa kaliwang dibdib ko. Hindi ko alam na ganoon pala ang pakiramdam na hatid sa katawan ko. Magaling siya. Alam kong may experience siya. Alam niya kung paano dadalhin ang katawan ko.

Ramdam ko ang kamay niyang naglalakbay sa aking katawan, sa likod ko, sa tiyan, at sa hita.

Bawat dampi ng kaniyang daliri ay tila nag-iiwan ng paso sa balat ko. Mariin ang kaniyang hawak, tila ba tinitiyak niya na wala akong takas.

Nang dahan-dahan niyang ihiwalay ang aking mga binti, napakapit ako nang mahigpit sa kaniyang mga balikat. Nararamdaman ko ang kaniyang matigas na katawan na unti-unting bumabaon sa gitna ko.

“Relax,” bulong niya.

Ang boses niya ay kasing-lamig ng ulan sa labas pero ang kaniyang hininga ay mainit sa aking balat.

Sa unang tulak niya, napasigaw ako nang mahina at napakagat-labi.

Masakit.

Masikip.

Hindi ko inaasahan ang ganitong klase ng bigat. Pero hindi siya tumigil. Nanatili siyang nakabaon sa loob ko habang hinihintay na masanay ang katawan ko sa kaniya.

Dahan-dahan siyang gumalaw. Sa simula ay banayad lang, tila sinusukat ang bawat reaksyon ko. Naramdaman ko ang kaniyang paghinga na bumibilis sa may leeg ko. Muli niyang inamoy ang aking balat, isang malalim na singhot na tila ba may hinahanap siyang alaala sa bawat hibla ng pagkatao ko.

Habang tumatagal, ang sakit ay unti-unting napalitan ng isang kakaibang pangangailangan.

Napakapit ako sa kaniyang likod, naramdaman ko ang bawat muscle na gumagalaw habang binibilisan niya ang kaniyang bawat tulak.

Maingay ang bawat ugnayan ng aming balat sa loob ng tahimik na kwarto. Ang tanging maririnig mo lang ay ang aming paghinga at ang bawat ungol na pilit kong pinipigilan.

Lahat ng tanong ko kay Rust ay ibang-iba sa lalaking katalik ko ngayon. Sa galaw, sa boses, sa katawan at pamamaraan niya ng pagsasalita... alam kong kakabaliwan ko ʼto kapag nakita ko sa mukha.

Hinigpitan niya ang hawak sa baywang ko, halos bumaon ang kaniyang mga daliri sa balat ko habang lalong lumalalim ang kaniyang bawat pag-angkin.

Ramdam ko ang panggigigil niya. Hindi ito basta pakikipagtalik; tila may galit siyang pilit ibinubuhos sa akin, tila bawat galaw niya ay may gustong patunayan.

“You're mine tonight, miss,” bulong niya sa gitna ng kaniyang paghingal. “So youʼre student, huh.”

Hindi ako nakasagot. Wala akong lakas para magsalita. Ang tanging kaya ko lang gawin ay sumabay sa kaniyang ritmo. Sa bawat pagbaon niya, tila ba nawawala ang lahat ng bigat ng buhay ko sa labas.

Dito, sa dilim na ito, wala akong iniisip na tuition, walang landlord, at walang nanay na pumatay sa tatay ko. Ang tanging totoo lang ay ang init na nararamdaman ko ngayon.

Naramdaman ko ang unti-unting pag-akyat ng tensyon sa buong katawan ko. Napakapit ako nang mariin sa kaniyang braso, ang kaniyang balat ay basang-basa na rin ng pawis. Mas lalo niyang binilisan ang kaniyang galaw, ang kaniyang paghinga ay naging malalim na at punong-puno ng pagnanasa.

Isang matinding kuryente ang dumaan sa buong pagkatao ko bago ako tuluyang nanghina.

Ramdam ko ang kaniyang huling tulak, ang kaniyang pagbaon nang malalim habang sabay kaming nilalamon ng init ng gabing iyon.

Nang matapos ang lahat, bumagsak siya sa ibabaw ko, ang kaniyang mukha ay nakabaon pa rin sa unan sa tabi ng ulo ko. Hinihingal kaming dalawa, tanging ang tunog na lang ng ulan sa labas ang pumupuno sa katahimikan.

Nanatili kaming ganoon sa loob ng ilang sandali.

Walang nagsasalita.

Walang gumagalaw.

Dahan-dahan siyang kumalas sa akin.

Naramdaman ko ang kaniyang pagbangon at ang paglamig ng hangin sa balat kong basang-basa ng pawis. Narinig ko ang kaniyang paglakad palayo, ang tunog ng kaniyang pagsuot ng bathrobe, at ang tunog ng pagbukas ng pinto ng banyo.

Iniwan niya akong mag-isa sa gitna ng kama, pagod at tulala.

Ito na ‘yon. Bayad na ako. Pero bakit tila mas mabigat ang pakiramdam ko ngayon kaysa noong wala akong pera?

Naramdaman ko na lang na inantok ako hanggang sa makatulog.

CADENʼS POV

Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Ang sakit ng ulo ko, parang pinupukpok ng martilyo sa sobrang hang-over. Ramdam ko ang lamig ng aircon na humahalos sa balat ko, kabaligtaran ng init na nararamdaman ko sa katawan ko kanina lang. Inabot ko ang nightstand para kunin ang baso ng tubig, pero natigilan ako nang marinig ko ang mahinang paghinga sa tabi ko.

Doon lang bumalik ang lahat.

Right. I wasnʼt alone.

I remembered the smell of the perfume I forced her to wear—Sereia’s scent. I remembered the darkness. I remembered how I treated her like a toy, punishing her for crimes she didn’t even know she committed.

Dahan-dahan akong lumingon.

The moment the morning light touched her face, my heart stopped. Literal na tumigil ang mundo ko.

“Lyra...” I whispered, though the name felt like ash in my mouth.

I froze.

Hindi ako makagalaw habang tinititigan ko ang kaniyang mukha. Labindalawang taon. Twelve years since the accident. Twelve years since I last saw those eyes. Kahit sa panaginip, hindi ko makakalimutan ang bawat anggulo ng mukha niya, pero ibang-iba na siya ngayon.

She’s no longer the 9-year-old kid who used to follow me around the garden. Wala na ‘yong batang laging humahawak sa laylayan ng t-shirt ko habang nagmamakaawa na turuan ko siyang mag-drawing.

Biglang sumikip ang dibdib ko. Nanigas ang buong katawan ko habang bumabalik sa isip ko ang imahe niya noon—iyong panahong itinituring ko pa siyang kapatid. Iyong panahong wala pang bahid ng dugo at poot ang pangalan naming dalawa.

“Kuya Caden, look! I drew you a crown because you are the king!”

The memory hit me like a physical blow.

Bigla akong nanghina. Nasaktan ako para sa kaniya, pero mas nangingibabaw ang galit ko.

I called Rust last night. He told me he found someone desperate enough to take the black card. Hindi ako naniwala. I thought it was just some coincidence, na baka kapangalan lang niya. But seeing her here, in my bed, looking so broken yet so beautiful... it’s a reality I wasnʼt ready to face.

Fuck.

I ruined her life for the past five years. Ako ang dahilan kung bakit wala siyang makuhang trabaho. I made sure every company she applied to would reject her. Ako ang mastermind sa pag-block ng tuition niya. I wanted to see her crawl. I wanted her to suffer because my father died while her mother drove that car.

I wanted her to be desperate. Pero hindi ko akalain na aabot siya sa ganito.

Tinitigan ko ang kaniyang balat na puno ng mga marka ng nagdaang gabi. The bruises on her neck, the scratches on her back... works of my own hands. I treated her like an escort. I treated her like garbage.

“Bakit, Lyra?” bulong ko habang nakatitig sa kaniya. “Why did you accept this? Bakit mo ipinagpalit ang dangal mo para sa pera?”

Naramdaman ko ang panginginig ng mga kamay ko. Galit ako dahil sa kabila ng pagiging palaban niya noon, tila bumigay na siya ngayon.

Or maybe, I pushed her too hard.

Dahan-dahan siyang gumalaw sa pagkakatulog, bahagyang napakunot ang kaniyang noo na tila ba kahit sa panaginip ay nahihirapan pa rin siya.

I wanted to reach out. I wanted to brush her hair away from her face just like I used to.

But I stopped.

The Kuya Caden she knew is dead. Binura ko na siya noong gabing sumabog ang sasakyan ni Papa.

Tumayo ako at mabilis na isinuot ang aking grey bathrobe. I couldnʼt stay beside her anymore. Mas lalo lang akong naduduwal sa sarili ko.

Kinuha ko ang makapal na sobreng kulay kape sa drawer—ang kabayaran niya. Inilapag ko iyon sa nightstand, katabi ng kaniyang university records na may malaking tatak na: REINSTATED

“Here’s your dream, Lyra,” I whispered darkly. “Isang gabi lang pala ang halaga ng lahat ng pinaghirapan mo.”

I checked my phone. One missed call from Rust. I messaged him: “Fix the contract. She’s not leaving this tower.”

Tumingin ako sa kaniya sa huling pagkakataon bago ako lumakad patungo sa pinto. The morning sun was bright, but the darkness inside me was heavier than ever.

Labindalawang taon akong naghintay.

Labindalawang taon akong nagplano para sa sandaling ito. And now that I have her, I will never let her go.

After twelve years of waiting, she finally walked into my cage.

I will break her until thereʼs nothing left but me.

Welcome to your nightmare, Little Sister.