Chapter 5: First test

LYRA’S POV

Ilang araw na ang lumipas pero pakiramdam ko ay tumigil ang oras sa loob ng penthouse na ito.

Wala pa akong pasok kaya wala akong ibang ginagawa kundi ang magbilang ng mga mamahaling gamit na hindi ko naman pwedeng hawakan. Sinubukan kong mag-exercise sa tapat ng dambuhalang bintana, nanood ng TV hanggang sa sumakit ang mga mata ko, at nagbasa ng mga libro sa library niya na amoy luma at amoy pera.

Pero kahit anong gawin ko, hindi ako mapakali. Ang hirap mag-relax sa lugar na alam mong hindi ka naman welcome. Bawat yapak ko sa makapal na carpet, pakiramdam ko ay may CCTV na nakatitig sa akin, naghihintay lang na magkamali ako. Ang laki ng lugar pero parang sumisikip ang mundo ko.

Hanggang sa lumalim ang gabi at nakaramdam ako ng gutom.

Dahil ayaw kong lumabas ng kwarto kapag alam kong nandoon si Caden, hinintay ko munang tumahimik ang paligid. Nang masiguro kong wala nang tao sa sala, dahan-dahan akong pumunta sa kusina. Naghanap ako ng makakain hanggang sa makita ko ang pack ng instant noodles na itinago ko sa ilalim ng mga damit ko noong lumipat ako.

Itinabi ko 'to para sa mga sandaling tulad nito—kapag kailangan kong maramdaman na ako pa rin ang dating Lyra.

Isinalang ko ang tubig sa isang maliit na pot. Habang naghihintay na kumulo, nakatitig lang ako sa asul na apoy ng stove. Sinisikap kong umasta na parang normal ang lahat. Na parang hindi ako nilalamon ng karangyaan ng lugar na ito. Na parang hindi ako nakatira sa iisang bubong kasama ang lalaking kinakamumuhian ko.

Narinig ko ang mahinang tunog ng elevator mula sa malayo, kasunod ang mabibigat na hakbang na palapit sa kusina.

Nanigas ako.

Pumasok si Caden.

Pagod ang hitsura niya, dahan-dahang kinakalag ang kurbata niya habang ang isa niyang kamay ay nasa bulsa ng kaniyang pants.

Nakasampay ang suit jacket niya sa kaniyang braso. Sa isang iglap, tila lumiit ang dambuhalang kusina dahil sa presensya niya. Nag-iba ang hangin—naging mabigat, naging seryoso.

Napatingin siya sa niluluto ko. Nangunot ang noo niya nang maamoy ang murang instant noodles na kumukulo sa gitna ng kaniyang high-tech na kusina.

“May private chef dito, Lyra. Pwede kang magpaluto ng kahit ano kung nagugutom ka,” sabi niya.

Ang boses niya ay malalim, baritono, at may bakas ng pagod galing sa trabaho.

Nagkibit-balikat lang ako, hindi siya tinitignan. Mas pinili kong paglaruan ang chopsticks sa kamay ko. “Hindi naman kasama sa kontrata na dapat kumain ako ng mamahaling pagkain. Sanay ako rito.”

“Hindi rin kasama sa kontrata na magmukha kang malnourished sa pamamahay ko,” sagot niya habang inilalagay ang kaniyang jacket sa isa sa mga bar stools.

Hindi ako sumagot. Nanatili siyang nakatayo roon, pinapanood ang bawat kilos ko. Kinuha niya ang cellphone niya mula sa bulsa at may tinipa roon.

Biglang nag-vibrate ang cellphone ko sa ibabaw ng granite counter.

Dahan-dahan ko itong kinuha. Isang notification ang bumulaga sa akin mula sa isang application na hindi ko matandaang ininstall ko.

[CONTRACT RULE #1: When summoned, you come immediately.]

Napatigil ako sa paghalo ng noodles. Dahan-dahan akong nag-angat ng tingin sa kaniya. Ang layo namin sa isa’t isa ay nasa tatlong hakbang lang, pero pakiramdam ko ay nasa gitna kami ng isang arena.

“Nagbibiro ka ba?” tanong ko, halos pabulong na dahil sa inis. “Nasa iisang kwarto lang tayo, Caden. Kailangan mo pa ba akong i-text?”

Isinubi niya ang cellphone sa pocket niya at seryoso akong tinitigan. “Hindi ako nagbibiro. Isang test ito kung gaano ka kabilis sumunod.”

Humakbang siya palapit. Mas lalong bumigat ang pakiramdam ko. Ang bawat yapak niya sa makintab na sahig ay tila ba nagpapaalala sa akin kung sino ang may-ari ng lugar na ito—at kung sino ang pag-aari niya.

“Consider it the first test,” dagdag niya.

Humalukipkip ako, pilit na itinatago ang panginginig ng mga daliri ko. “At paano kung sabihin kong ayoko? Paano kung mas gusto kong kainin 'tong noodles ko kaysa pansinin ang mga utos mo?”

Isang mapanganib na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Caden. Hindi iyon ngiti ng taong nagagalak; iyon ay ngiti ng isang taong alam na hawak niya ang leeg ko.

“Then I’ll start canceling the payments. Unahin natin ang tuition mo sa susunod na semester. Susunod ang allowance mo. At baka pati ang boarding house na balak mong balikan, ipasara ko rin,” malamig niyang sagot.

Natahimik ang buong kusina. Tanging ang tunog lang ng kumukulong sabaw ang maririnig. Mariin kong naramdaman ang panggigigil sa panga ko. Gusto ko siyang saktan. Gusto ko siyang isaboy sa kaniya ang mainit na pot na hawak ko.

Galit ako sa kaniya. Higit pa sa galit ang nararamdaman ko. Pero sa dulo ng araw, alam kong wala akong laban.

Dahan-dahan kong binitiwan ang chopsticks at naglakad patungo sa kaniya. Huminto ako sa mismong tapat niya, sapat na para maamoy ko ang pamilyar na amoy ng alak, kape, at pabango na dala niya. Kinailangan kong tingalain siya dahil sa tangos niya.

“Happy?” matabang kong tanong, nakatingin nang diretso sa kaniyang madidilim na mata.

Bahagyang yumuko si Caden, inilapit ang mukha sa akin hanggang sa maramdaman ko ang kaniyang hininga sa balat ko. Masyadong malapit. Ramdam ko ang bilis ng pintig ng puso ko na alam kong naririnig din niya.

“Not yet,” bulong niya. Ang boses niya ay naging mas mababa, mas mapanganib. “Marami pa tayong rules na pagdadaanan, Lyra. At sisiguraduhin kong hindi ka makakalimot.”

Napatitig ako sa kaniyang mga labi, at sa isang sandali, nakalimutan kong huminga. Ang ulan sa labas ay tila lalong lumakas, humahampas sa mga salamin ng penthouse, parang ang gulo ng nararamdaman ko sa loob.

“Kainin mo na ang noodles mo,” bigla niyang sabi habang lumalayo nang kaunti, pero ang tingin ay hindi pa rin bumibitaw. “Dahil bukas, hindi na ganiyan ang kakainin mo. Mag-ayos ka nang maaga. May pupuntahan tayo.”

Hindi na ako nakasagot.

Naiwan akong nakatayo sa gitna ng kusina, habang pinapanood siyang maglakad palayo.

Ang noodles na kanina lang ay mukhang masarap, ngayon ay parang wala nang lasa.

Dito sa gintong hawla na ito, kahit ang pagkain ko, unti-unti na ring nagiging amoy Caden. At ang nakakatakot... tila nasasanay na ang sistema ko sa presensya ng demonyong ito.