Chapter 4: Zero Balance, Zero Freedom

LYRAʼS POV

Nakatayo ako sa gitna ng sala ng penthouse, bitbit ang isang lumang maleta na may gasgas sa gilid at dalawang kahon na halos bumubuka na ang tape. Iyan lang ang dala ko. Sa dambuhalang espasyong ito, mukhang basura ang mga gamit ko na nakatambak sa tabi ng isang sofa na malamang ay mas mahal pa sa buhay ko.

Tahimik.

Sobrang tahimik na pati ang tunog ng aircon ay parang bulong na nakakarindi.

Inilibot ko ang paningin ko. Ang dingding ay gawa sa mamahaling bato, ang sahig ay kulay abo na sa sobrang kintab ay nakikita ko ang sarili kong repleksyon—isang babaeng pagod, basa ang dulo ng buhok dahil sa ulan sa labas, at mukhang hindi nababagay sa lugar na ito.

Mula sa dambuhalang floor-to-ceiling windows, tanaw ko ang mga ilaw ng siyudad sa baba.

Mukha silang maliliit na langgam. Noon, pangarap ko lang na makakita ng ganitong view, pero bakit ngayon, pakiramdam ko ay nasa gilid ako ng bangin?

Biglang nag-vibrate ang cellphone ko sa loob ng bulsa ng maong ko.

Sunud-sunod.

Sa kaba ko, muntik ko pa itong mabitawan.

Binuksan ko ang screen. Ang unang notification ay mula sa portal ng unibersidad.

[ACCOUNT STATUS: FULLY PAID]

Napatitig ako sa screen. Paulit-ulit kong binasa ang mga letra.

Fully paid.

Ang pitong digit na utang ko sa school na naging dahilan ng mga gabing hindi ako nakakain para lang makatipid, biglang naglaho. Wala na ang pulang marka sa tabi ng pangalan ko.

Hindi pa ako nakakahinga nang maluwag nang may sumunod pang notification.

[LOAN SETTLEMENT: Your outstanding student loan has been cleared in full.]

At ang huli, ang credit card debt ko na halos tatlong taon ko nang pinoproblema dahil sa interest. ‘Yung utang na akala ko ay hanggang pagtanda ko na babayaran.

TRANSACTION SUCCESS: Balance Settled. Remaining Balance: 0.00]

Zero.

Lahat ng bigat na dala ko sa balikat ko simula nang mamatay ang mga magulang ko, biglang nawala sa loob lang ng ilang segundo. Parang bula.

Napahigpit ang hawak ko sa cellphone ko. Nararamdaman ko ang panginginig ng mga daliri ko habang nakatitig sa screen. Naisip ko ang registrar na mataray, ang landlord na gusto akong palayasin, ang mga gabing kape lang ang laman ng sikmura ko.

Tapos na.

Wala na akong utang.

Malaya na ako.

Pero bakit imbes na tumalon ako sa tuwa, tila mas lalong sumikip ang dibdib ko? Bakit pakiramdam ko, mas lalo akong nalunod?

Biglang bumukas ang pinto ng elevator sa likuran ko.

Dahan-dahan akong lumingon.

Iniluwa niyon si Caden.

Naglalakad siya papasok sa penthouse na tila ba pati ang hanging hinihinga ko ay pagmamay-ari niya. Kalmado siya, makapangyarihan, at kontrolado ang bawat galaw. Isinabit niya ang kaniyang basang coat sa braso ni Rust na nakasunod sa kaniya, bago tuluyang humarap sa akin.

Tumigil ang paningin niya sa mga kahon na nasa tabi ko, bago lumipat sa cellphone na hawak ko pa rin.

“So,” mahina niyang sabi habang dahan-dahang kinakalag ang butones sa manggas ng kaniyang suit. “Nakita mo na ang mga bayad.”

Itinaas ko ang baba ko, pilit na itinatago ang panginginig ng tuhod ko. Gusto kong magmukhang matapang kahit na ang totoo ay gusto ko nang maglaho sa kinatatayuan ko.

“Hindi ko alam na ganito ka pala kadesperadong bumili ng tao,” matabang kong sagot.

Isang manipis na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Caden—pero may kung anong madilim sa likod niyon. Isang ngiti na hindi mo malaman kung nang-aasar o nananakot. Inilapag niya ang kaniyang watch sa ibabaw ng console table, ang tunog ng bakal na tumama sa marmol ay tila kulog sa sobrang tahimik ng penthouse.

“Hindi kita binili,” sagot niya habang dahan-dahang humahakbang palapit.

Masyadong malapit.

“Binayaran ko lang kung ano ang halaga mo.”

Napatigil ang paghinga ko.

Hindi dahil sa insulto niya, kundi dahil sa sobrang lapit na niya ngayon. Ang amoy niya—iyong pamilyar na amoy ng mamahaling pabango, alak, at ang lamig ng ulan sa labas—ay tila sumasakal sa akin. Ramdam ko ang init na nagmumula sa kaniya, kabaligtaran ng malamig na hangin mula sa aircon.

Traydor ang puso ko dahil mas lalo itong bumilis. At siyempre, napansin niya iyon. Nakita ko ang paggalaw ng mga mata niya pababa sa dibdib ko, binibilang ang bawat mabilis na paghinga ko.

Dahan-dahang naglakad ang paningin niya pabalik sa mukha ko, tila ba pinag-aaralan niya ang bawat reaksyon ko sa bawat segundo.

Pagkatapos, bahagya siyang yumuko, sapat na para ang boses niya lang ang tanging marinig ko sa loob ng dambuhalang kwartong ito.

“Relax, Lyra,” bulong niya. “Dito ka na nakatira.”

Tumigil siya sandali, hinayaan na bumaon sa isip ko ang bawat salita niya. Ang mukha niya ay ilang pulgada na lang mula sa akin, sapat na para makita ko ang sarili kong repleksyon sa kaniyang madidilim na mata.

“And the contract hasn’t even started yet.”

Tinalikuran niya ako pagkatapos niyon at naglakad patungo sa bar counter. Narinig ko ang pag-alingawngaw ng yelo sa baso habang nagsasalin siya ng alak. Naiwan akong nakatayo roon, yakap ang sarili ko habang nakatitig sa screen ng cellphone ko na zero na ang balance.

Malaya na nga ako sa utang, pero pakiramdam ko ay mas lalo akong nakakadena.

“Rust,” tawag niya nang hindi tumitingin sa akin.

“Sir?” agad na sagot ng secretary niya.

“Dalhin mo ang mga basura niya sa guest room,” utos ni Caden. “And call the stylist. Ayokong makakita ng ganiyang suot sa hapag-kainan ko mamaya.”

“Wait! Ako na ang magdadala ng gamit ko! At hindi ito basura!” bulyaw ko, humakbang ako para kunin ang isa sa mga kahon ko pero hinarang ako ni Rust nang may pilit na ngiti.

“I’ll handle it, Miss Thorne,” sabi ni Rust sa akin bago binuhat ang mga boxes.

Lumingon ako kay Caden, galit na galit. “May mga damit ako rito! Hindi mo kailangang bumili ng bago!”

Uminom siya bago ako nilingon nang malamig.

“Follow the rules, Lyra. You’re not a student today. You’re an investment. At sisiguraduhin kong bawat sentimong binayad ko, pakikinabangan ko nang maayos.”

Tila binuhusan ako ng malamig na tubig. Investment. Iyon lang ako sa kaniya. Isang gamit na kailangang magmukhang presentable para sa kaniya.

“Go to your room. Mag-ayos ka,” dagdag niya, sabay talikod muli sa akin. “Huwag mong paghintayin ang pagkain. Ayoko ng malamig na dinner.”

Wala akong nagawa kundi sumunod. Pagdaan ko sa tapat niya, narinig ko ang mahina niyang tawa—isang tunog na nagsasabing panalo na siya, at ako ay simula pa lang na matatalo sa laro niya.

Habang naglalakad ako palayo, tanaw ko muli ang ulan sa labas. Malakas na ang buhos nito, tinatamaan ang mga salamin ng penthouse.

Ang sarap sanang tignan kung hindi ko lang nararamdaman na dahan-dahan na akong nalulunod sa mundong hindi ko naman ginusto.

Pagpasok ko sa guest room, bumulaga sa akin ang isang kama na mas malaki pa sa buong kwarto ko sa boarding house. Pero kahit gaano pa kaganda ang paligid, ang tanging nararamdaman ko lang ay ang bigat ng kontratang pinasukan ko.

Wala na ngang utang, pero ang kalayaan ko... iyon ang naging pambayad ko.