Se connecterAng bawat hakbang ko patungo sa opisina ni Sylvant ay parang mabigat na alon sa dibdib ko. Ang hangin sa loob ng Briggston Hotels ay may halong antiseptic at may kakaibang init, init na hindi lang mula sa heating system—init na nagmumula sa alaala ng nakaraan. Bumukas ang pinto at naroon siya—si Sylvant Garrison Briggston—nakaupo sa likod ng kanyang desk, hawak ang baso ng whisky. Tahimik, kontrolado, at napakagandang tingnan sa kanyang malakas na aura ng awtoridad. Para sa isang segundo, para bang bumalik ako sa huling semester ng kolehiyo—kung saan nakita ko siya at nahulog ang lahat sa ilalim ng kanyang tahimik na dominasyon. “Good morning, Ms. Delgado,” bungad niya. Ang boses niya—malalim, may bahid ng pag-aalangan, ngunit malamig sa unang tingin—ay muling nagpaalab ng damdamin sa loob ko. “Good morning, Mr. Briggston,” sagot ko, pinipilit na panatilihing normal ang tono. Pero alam kong naramdaman niya—ang tensyon sa pagitan natin, ang hindi pagkakasabi ng lahat ng nararamda
“Stop this!” sigaw ko. Tahimik ang lobby. Lumapit ako sa gitna. Kung masisira man ako, ako na. Pero hindi ko hahayaang sirain nila si Sylvant. “Oo,” sabi ko, nanginginig ang boses pero malinaw. “Oo, minahal ko siya noon.” Gasps. At doon ko nakita ang mata ni Brienne. Nagulat. Hindi niya inasahan. “Pero hindi niya ako ginamit. Hindi niya ako pinilit. At lalong hindi niya ako binigyan ng trabaho dahil sa nakaraan.” Huminga ako nang malalim. “Mas pinili ko pa ngang umalis noon para hindi siya maapektuhan.” Tahimik. Isang segundo. Dalawa. “At kung may kasalanan man dito—ako iyon. Dahil hindi ko kayang itago ang nararamdaman ko.” Tumigil ang mundo. Lumingon ako kay Sylvant. Nakatitig lang siya sa akin. Parang may bumagsak na pader sa pagitan namin. Biglang may tumawa. Mahina. Pero malinaw. Si Brienne. “Ang drama,” sabi niya, palakpak pa. Lumapit siya. “Alam mo ba, Rosemary? Kung hindi ka bumalik, hindi sana kailangan mangyari ito.”
Hindi ako natulog nang gabing iyon. Ang mga mata ko ay namamaga sa kakaiyak, ngunit mas masakit ang dibdib ko kaysa sa mga mata ko. Ang yakap ni Sylvant kanina ay nananatili sa balat ko—mainit, totoo, at mapanganib. “I am choosing you.” Paulit-ulit sa isip ko ang mga salitang iyon. Pero ang pagpili ay hindi lang sinasabi. Ipinapakita iyon. --- Pagpasok ko sa opisina ng Briggston Hotels, dama ko agad ang pagbabago sa hangin. Hindi ito normal na corporate tension. Ito iyong parang may alam ang lahat na hindi pa sinasabi nang direkta. May mga bulungan. May mga tingin. At sa lobby TV, nandoon ang litrato ni Sylvant. Kasama si Brienne. Sa isang charity gala kagabi. Magkatabi. Elegant. Perfect. Parang sila ang larawan ng kapangyarihan at kayamanan. At ako? Nasa dilim. Nasa likod. Muling lihim. Humigpit ang hawak ko sa folder sa kamay ko. Hindi na ako babalik sa ganitong posisyon. --- Tinawag ako sa boardroom bago mag-alas dose. Pagbukas ko ng pi
Hindi ko alam kung kailan nagsimula ang ganitong uri ng pananahimik. Hindi ito iyong ordinaryong katahimikan sa pagitan ng dalawang taong nagkakaintindihan. Ito iyong katahimikang parang may nakaambang bagyo—mabigat, maalinsangan, at handang pumatak anumang oras. At ang sentro ng bagyong iyon ay si Sylvant Garrison Briggston. Ang lalaking minsan kong minahal sa paraang hindi ko kayang ipagtapat. Ang lalaking muling gumising ng lahat ng bagay na pilit kong ibinaon. At ngayong gabi, heto kami—magkasama sa penthouse suite ng pinakamalaking hotel niya. Hindi bilang CEO at assistant. Hindi bilang boss at empleyado. Kundi bilang dalawang taong matagal nang umiwas sa sarili nilang damdamin. The Present Hurts More Tahimik ang lungsod sa ibaba. Mula sa floor-to-ceiling glass window, kitang-kita ko ang mga ilaw ng Maynila. Para silang mga bituin na bumagsak sa lupa. “Rosemary.” Ang boses niya—mababa, kontrolado—ngunit may kakaibang lalim ngayon. Hindi ako agad lumingon. Na
Hindi ko alam kung kailan nagsimulang gumuho si Sylvant. Siguro noong araw na tumigil na siyang magpanggap. O siguro noong araw na nalaman ng buong kumpanya ang tungkol sa amin—ang relasyong matagal naming itinago, ang damdaming pilit naming ikinubli sa likod ng malamig na titig at pormal na usapan. Pero ang alam ko, sa bawat araw na lumilipas, unti-unti siyang nawawala. At kasabay no’n… parang nawawala rin ako. “Miss Cordova, pinapatawag ka po ni Sir Sylvant.” Napahinto ako sa pagta-type. Mabilis ang tibok ng puso ko—hindi dahil sa kaba, kundi dahil sa takot. Takot na makita kung ano na ang kalagayan niya ngayon. Dahan-dahan akong tumayo at naglakad papunta sa opisina niya. Tahimik ang buong floor. Ramdam ang tensyon—parang may bagyong paparating, pero walang gustong magsalita tungkol dito. Pagbukas ko ng pinto, bumungad sa akin ang isang Sylvant na hindi ko na halos makilala. Gulo ang buhok niya. Nakabukas ang ilang butones ng polo niya. At ang mga mata niya—pagod na pagod,
Hindi dahil sa sakit. Kundi dahil sa bigat ng emosyon. Dahan-dahan niya akong pinaharap sa mesa. Hindi para sakupin. Kundi para ilapit ako sa kanya. Ang pagitan ng mga katawan namin ay wala na. Ramdam ko ang init. Ang tensyon. Ang pagnanais na matagal nang kinukubli. Ngunit kahit ganoon— May pagpipigil. May respeto. Ang mga labi niya ay bumaba sa leeg ko. Marahan. Parang paggalugad. At ang bawat pagdampi ay nagdudulot ng apoy sa balat ko. Napakapit ako sa balikat niya. Hindi ko alam kung para hindi ako matumba— O para hindi siya umalis. “Say you won’t leave,” bulong niya laban sa balat ko. Hindi utos. Pakiusap. Hindi ko agad nasagot. Dahil sa sandaling iyon, hindi lang pagnanasa ang nasa pagitan namin. Kundi taon ng maling timing. Ng maling katahimikan. At ng hindi nasabing “mahal kita.” Hinawakan ko ang mukha niya. Pinilit ko siyang tumingin sa akin. “Then don’t ever stand there again while someone tries to break me.” Hindi
Tahimik ang executive suite. Ang mga ilaw ay malumanay, naglalaro sa mga mata ni Rosemary, at sa bawat paghinga niya ramdam niya ang bigat ng presensya ni Sylvant. Hindi pa kami nakakausap nang maayos pagkatapos ng confrontation kay Brienne. Ngunit parang sa sandaling iyon, ang mundo ay nababalot l
Ako si Rosemary Delgado, at sa bawat hakbang ko sa opisina ng Briggston Hotels, ramdam ko ang bawat tingin, bawat pag-iisip na nakadirekta sa akin. Para sa karamihan, assistant lang ako—simpleng babae na nakaligtas sa kanyang nakaraan para makapagsimula ng bago. Pero sa mundo ni Sylvant Garrison Br
Tahimik ang gabi sa Briggston Hotels Executive Suite. Ang liwanag ng buwan ay dumudulas sa malalaking bintana, bumabalot sa sala ng malamig at eleganteng interior na puno ng minimalistic na alindog ng yaman. Nakatayo si Rosemary Delgado sa tabi ng malaking bintana, nakatingin sa lungsod sa ibaba. A
Ang opisina ni Sylvant ay tahimik, bukod sa malumanay na tiktik ng oras sa malaking relo sa pader. Ang liwanag ng hapon ay dumadaan sa malalaking bintana, naglalagay ng gintong kulay sa bawat sulok. Rosemary Delgado ay nakatayo sa tabi ng mesa, hawak ang kanyang tablet, sinusubukang mag-concentrate







