CHAPTER 2

IRIS POV

Humihinto ang pagtibok ng puso ko dahil sa matinding kaba. Nakakapit ako nang mahigpit sa velvet na kurtina, pilit na hindi gumagawa ng kahit anong tunog habang ramdam ko ang lamig ng sahig sa mga talampakan ko. Ang boses ng lalaki ay masyadong pinalaki ng tahimik na silid. May awtoridad ito na nakakatakot balewalain.

Dahan-dahan siyang naglalakad patungo sa gawi ko. Naririnig ko ang bawat dahan-dahang tapak ng mamahaling sapatos niya sa carpet.

Heto na naman ako. Kahit saan ako magpunta, lagi na lang akong sulok na sulok. Kung hindi ako lalabas, baka tawagin niya ang security at doon mismo ay abutan ako ng mga tauhan ni Tita Marissa. Pero kung lalabas ako, ano ang sasabihin ko?

"I don't have all night," seryosong sabi muli ng lalaki, huminto siya ilang hakbang lang ang layo sa kurtina. "You're late, Agent Fox. I don't tolerate unpunctual people."

Agent Fox?

Napakunot ang noo ko sa likod ng tela. Sino 'yon? Bago pa ako makapag-isip nang malalim, napatingin ako sa labas ng malaking glass wall. Sa labas ng pinto ng suite, may anino ng dalawang lalaking dumaan—pamilyar ang ayos ng buhok at tindig. Sila nga. Ang mga bodyguard na inutusan ni Tita Marissa na kaladkarin ako pabalik.

Wala na akong pagpipilian. Mas pipiliin ko nang harapin ang estrangherong ito kaysa sa impiyernong naghihintay sa akin sa labas.

Huminga ako nang malalim, itinaas ang gintong maskara para takpan ang kalahati ng aking mukha, at marahan kong hinawi ang kurtina. Lumabas ako nang dahan-dahan, pilit na pinapanatili ang tuwid na tindig ng aking katawan kahit nanginginig ang mga tuhod ko.

"Pasensya na," sabi ko, pinalalim ko nang kaunti ang boses ko para magtunog pormal at seryoso. "May hinarap lang na kaunting aberya sa ibaba."

Huminto ang lalaki at tinitigan ako mula ulo hanggang paa. Napansin ko ang saglit na pagkunot ng noo niya nang makita ang oversized staff blazer na suot ko at ang mga nakayapak kong paa, pero mabilis ding bumalik ang walang emosyong ekspresyon sa kanyang mukha. Matatalas ang mga mata niya, kulay itim na tila kayang basahin ang bawat kasinungalingan ko.

"Aberya?" pag-uulit niya, lumakad siya pabalik sa may center table at sumandal doon habang nakakrus ang mga braso. "Ang isang top investigator mula sa elite agency na kinuha ko, nagkaroon ng aberya sa isang simpleng hotel lobby? At nasaan ang mga sapatos mo?"

"Bahagi ng disguise," mabilis kong sagot. Lumapit ako nang kaunti sa kanya, pinipilit na huwag mautal. "Mas madaling kumilos nang walang ingay kung walang sapatos. At ang blazer na 'to? Para mas madaling humalo sa mga staff."

Tinitigan niya ako nang ilang segundo. Ang bigat ng titig niya ay sapat na para pagpawisan ako nang malamig sa loob ng naka-aircon na kwarto. Parang sinusuri niya kung totoo ang mga sinasabi ko.

"I see," malamig niyang sabi, binitiwan ang kanyang pagkakasandal at lumapit sa isang mini-bar. Nagbuhos siya ng tubig sa isang baso. "Maupo ka."

"Salamat, pero mas gusto kong tumayo. Mas mabilis makatugon kung may emergency," sagot ko, ginagaya ang mga napapanood ko sa mga action movies.

Uminom siya ng tubig bago muling humarap sa akin. "Diretsuhin na natin ito. I'm Damian Vance. I'm sure binigyan ka na ng background ng agency mo tungkol sa akin at sa kumpanya ko."

Tumango ako nang dahan-dahan, kahit sa loob-loob ko ay nagwawala na ako sa gulat. *Damian Vance? Ang tech billionaire na laging nasa balita? 'Yung reclusive at mailap na negosyante?*

"Alam mo ba kung bakit kita pinapunta rito sa hotel na 'to at hindi sa opisina ko?" tanong niya, seryoso ang tingin sa akin.

"Para... umiwas sa mga tsismoso?" hula ko, pilit na ginagawang kaswal ang tono.

"Para hindi malaman ng board of directors na may pinapapasok akong imbestigador," pagtatama niya, inilapag ang baso sa mesa nang may kaunting lakas na lumikha ng tunog. "May nagnakaw ng bagong prototype ng Vance Tech. Ang hinala ko, isa sa mga matataas na opisyal ko ang may gawa. At ang magnanakaw na 'yon, nasa ibaba ngayon, umaattend sa charity gala."

Nakahinga ako nang maluwag nang bahagya dahil mukhang nakukuha niya ang rason ko. Pero bago ako makapagsalita, biglang may kumatok nang malakas sa pinto ng suite.

Tok! Tok! Tok!

"Sir Damian? Pasensya na po sa istorbo," boses ng isang hotel security mula sa labas. "May hinahanap po kasi kaming babaeng nakapuslit dito sa VIP floor. May report na pumasok sa direksyon ng suite ninyo."

Napatigas ang buong katawan ko. Lumingon ako sa pinto, tapos ay tumingin ako kay Damian. Nakita ko ang mabilis na pagliit ng mga mata niya habang nakatingin sa akin, tsaka muling tumingin sa direksyon ng pinto. Ramdam ko ang lamig ng pawis na pumatak mula sa noo ko patungo sa pisngi ko sa ilalim ng maskara.

Naglakad si Damian patungo sa pinto, ngunit bago niya hawakan ang knob, lumingon muna siya sa akin nang may malalim na kahulugan ang mga mata.

"Manatili ka lang diyan, Agent Fox," utos niya, bago tuluyang binuksan ang pinto para harapin ang mga nasa labas.