CHAPTER 3

IRIS POV

Bumubukas ang pinto nang dahan-dahan, at bawat pulgada ng pag-galaw niyon ay nagpapabigat sa dibdib ko. Humahakbang ako pabalik sa mas madilim na bahagi ng suite, pilit na itinatago ang aking katawan habang nakatitig sa likod ni Damian. Kung sisilip ang security sa loob at makikilala ako, tapos ang laban.

"May problema ba?" malamig at baritonong boses ni Damian ang sumalubong sa mga nasa labas. Puno ito ng inip, na tila ba malaking krimen ang gambalain siya.

"Sir, pasensya na po talaga," sagot ng security guard. Rinig ko rin ang kaluskos ng radyo nila. "May nakalusot po kasing babae mula sa ibaba. Tumatakas po sa pamilya niya, at may dala raw pong nakaw na gamit base sa report ng mga kamag-anak. Nakita po ng CCTV na umakyat dito sa VIP floor."

Napakapit ako sa gilid ng sofa. Gawa-gawa talaga ng kwento si Tita Marissa para lang ipahuli ako sa mga guard. Nakaw na gamit? Ang kapal ng mukha.

Sumilip si Damian sa corridor, humalukipkip siya habang nakasandal sa hamba ng pinto. "At sa tingin niyo, papasukin ko rito sa kwarto ko ang isang kung sino lang? I am having a very important meeting right now. Are you saying my security protocols are failing?"

"N-Naku, hindi naman po sa ganoon, Sir Vance," nauutal na bansa ng guard. "Gusto lang po namin makasiguro para na rin sa safety ninyo."

"My safety is none of your business. Naka-lock ang pinto ko at walang pumasok na kahit sino rito maliban sa ka-meeting ko. Now, if you'll excuse me, you are wasting my time."

"Sige po, Sir. Pasensya na po ulit," mabilis na sagot ng guard. Narinig ko ang paalis nilang mga hakbang bago muling isinarado ni Damian ang pinto nang may kalakasan.

Nakahinga ako nang malalim, halos mapaupo sa sahig sa sobrang relief. Lumingon sa akin si Damian, dahan-dahang naglakad pabalik sa gitna ng silid habang nakapamulsa. Ang talas pa rin ng tingin niya.

"It looks like may naghahanap sa 'yo na iba, Agent Fox," wika niya, may bahagyang pagtaas ng kilay. "O baka naman ikaw ang tinutukoy nila?"

Napalunok ako. Inayos ko ang aking tindig, pilit na ibinabalik ang pagiging seryoso. "Bahagi pa rin 'yan ng distraction ng target natin, Sir Damian. Gumagawa sila ng ingay para sirain ang kredibilidad ko habang nag-iimbestiga ako sa kanila. Standard corporate sabotage."

Tinitigan niya ako nang matagal. May kinuha siyang itim na envelope sa ibabaw ng mesa at inilabas mula roon ang isang makapal na bundle ng tseke at isang kontrata. Inilapag niya ito sa tapat ko.

"I like people who can handle pressure," seryosong saad niya. "Iyan ang paunang bayad para sa kontrata mo. Subalit, dahil mainit ang sitwasyon sa ibaba at mukhang magulo ang takbo ng imbestigasyon kung dito ka lang sa hotel maglalagi, mas mabuting sa mansyon ko muna tayo tumuloy. Doon natin planuhin ang susunod na hakbang."

Napatitig ako sa bundle ng tseke. Ang daming zero. Sapat na 'yon para makalayo ako nang tuluyan, para makapagsimula ng bagong buhay na malayo kay Tita Marissa. Pero ang sumama sa mansyon ng isang sikat at makapangyarihang billionaire? Mas malaking sugal ito.

"May problema ba, Agent?" untag niya nang mapansing nakatitig lang ako sa pera.

"Wala naman," sagot ko, mabilis kong kinuha ang envelope at isiniksik sa bulsa ng malaking blazer. "Sinasaliksik ko lang ang mga posibilidad. Kung sa mansyon mo tayo mag-oopisina, mas mase-secure natin ang mga ebidensya."

"Good. Dahil ayoko ng mabagal magtrabaho," aniya, sabay talikod para kunin ang kanyang coat. "Sumunod ka sa akin sa pribadong elevator sa likod. Doon tayo dadaan para hindi ka makita ng mga sinasabi mong nagse-sabotahe sa 'yo."

Lumakad siya patungo sa isang pinto sa dulo ng suite na direktang papunta sa isang nakatagong elevator shaft. Sumunod ako sa kanya, dahan-dahan ang bawat hakbang ng mga nakayapak kong paa sa malamig na sahig.

Heto na ito. Pumasok na ako sa laro ng isang bilyonaryo. Wala na itong atrasan dahil kung aatras ako, mas mabilis akong mahuhuli ng mga tauhan ni Tita Marissa sa labas.

Bumukas ang elevator at pumasok kami sa loob. Tahimik ang buong paligid habang bumababa ang sasakyan patungo sa basement parking ng hotel. Walang nagsasalita sa aming dalawa, tanging ang tunog lang ng aircon ang naririnig. Sinulyapan ko si Damian mula sa gilid ng aking mga mata; tuwid ang kanyang tayo at walang mababakas na kahit anong emosyon sa mukha niya.

Pagdating sa basement, isang itim at makintab na SUV ang naghihintay sa amin. Binuksan ng isang driver na naka-uniporme ang pinto para sa amin.

"Sir Damian," bati ng driver, bago tumingin sa akin nang may pagtataka. "Sila po ba ang kasama niyo?"

"Oo. Magmaneho ka na, Arthur. Diretso sa mansyon," maikling utos ni Damian habang sumasakay sa backseat.

Sumunod ako at umupo sa kabilang dulo ng malawak na upuan, pilit na nilalayuan ang espasyo sa pagitan naming dalawa. Umandar ang sasakyan, lumabas mula sa madilim na parking lot at sumalubong sa amin ang liwanag ng mga ilaw sa kalsada ng siyudad.

Tumingin si Damian sa akin, saka dahan-dahang ibinaba ang kanyang tingin sa aking mukha. "Maaari mo nang alisin ang maskara mo, Agent Fox. Ligtas na tayo sa loob ng sasakyan ko."