CHAPTER 4

IRIS POV

Humihinto ang takbo ng mundo ko sa simpleng utos niya. Dahan-dahan kong itinataas ang aking nanginginig na kamay para kalasin ang tali ng gintong maskara sa likod ng ulo ko. Alam kong oras na matanggal ito, wala nang proteksyon ang mukha ko. Pero wala akong magagawa—ang isang totoong elite agent ay hindi matatakot na ipakita ang sarili sa kliyente niya.

Inalis ko ang maskara at lumingon sa labas ng bintana ng SUV para umiwas sa titig niya. Nararamdaman ko pa rin ang init ng mukha ko dahil sa halo-halong takot at pagod.

"You look younger than I expected, Agent Fox," puna ni Damian mula sa kabilang dulo ng backseat. Rinig ko ang kaluskos ng tela ng suit niya habang umaayos siya ng upo. "Sabi sa profile na ipinadala ng agency mo, marami ka nang hawak na high-profile corporate espionage cases."

Humarap ako sa kanya, pinipilit na huwag kumurap. "Sabi nga nila, looks can be deceiving, Sir Damian. Mas madaling mag-undercover kung hindi ako mukhang banta sa mga target ko."

"True," tipid niyang sagot. Lumingon siya sa driver's seat. "Arthur, paki-adjust ang temperature. Medyo malamig."

"Sige po, Sir," tugon ng driver habang may pinipindot sa dashboard.

Ilang minuto kaming binalot ng katahimikan habang binabaybay ng sasakyan ang maluwag na highway papasok sa isang eksklusibong subdivision. Kitang-kita ko sa bintana ang malalaking mansyon na may matataas na bakod at mga naglalakihang gate. Huminto ang sasakyan sa tapat ng isang ultra-modern na property. Gawa ito sa semento, salamin, at mga accent ng itim na bakal. Pagkabukas ng automatic gate, pumasok ang SUV sa malawak na driveway.

Lumabas agad si Damian pagkahinto ng sasakyan. Sumunod ako, ngunit halos mapatili ako nang maramdaman ko ang talas ng maliliit na bato sa driveway sa ilalim ng aking mga paa. Nakalimutan kong wala nga pala akong sapatos.

Napansin ni Damian ang paghinto ko. Tumingin siya sa mga paa ko, tsaka muling tumingin sa mukha ko. "Arthur, dinala mo ba 'yung mga emergency slippers sa likod?"

"Opo, Sir. Sandali lang po," mabilis na lumabas si Arthur at binuksan ang trunk. Inabutan niya ako ng isang pares ng simpleng tsinelas na panlalaki, medyo malaki sa akin pero sapat na para hindi masugatan ang mga paa ko.

"Salamat," bulong ko habang isinusuot ito.

"Follow me," ani Damian habang naglalakad patungo sa malaking pinto ng mansyon.

Pagpasok sa loob, sinalubong kami ng isang matandang lalaki na naka-vest at maayos ang tindig. Siya ata ang butler. Malinis ang buong paligid, minimalist ang mga gamit, at halatang napakamahal ng bawat detalye, mula sa leather sofa hanggang sa mga abstract na paintings sa dingding.

"Welcome back, Sir Damian," bati ng matanda. Tumingin siya sa akin, walang bakas ng panghuhusga sa kanyang mga mata kahit mukha akong basang sisiw na nakasuot ng malaking blazer at tsinelas ng lalaki. "Maghahanda po ba ako ng hapunan para sa inyo at sa bisita ninyo?"

"No need, Ricardo. Kumain ako sa gala," sagot ni Damian habang hinuhubad ang kanyang suit jacket at iniabot ito kay Ricardo. "But please prepare the guest room on the second floor. Siya si Agent Fox. Dito muna siya maglalagi habang may inaayos kaming proyekto."

"Masusunod po, Sir." Baling sa akin ni Ricardo. "Magandang gabi po, Ma'am. Kung may kailangan po kayo, sabihan niyo lang po ako."

"Salamat po, Kuya Ricardo," sagot ko na may kasamang pilit na ngiti.

"Ricardo na lang, Ma'am," malumanay na pagtatama ng matanda bago lumakad paalis para asikasuhin ang kwarto.

Naiwan kaming dalawa ni Damian sa malawak na sala. Lumakad siya patungo sa isang glass table kung saan may nakapatong na laptop at ilang mga folder. Naupo siya sa isang single sofa at sumenyas na maupo rin ako sa tapat niya.

"Let's get down to business," seryosong sabi niya habang binubuksan ang laptop. "Bukod sa prototype na nanakaw, may hinala akong may balak silang mag-leak ng financial records ng Vance Tech para pabagsakin ang stocks namin sa susunod na linggo. I need you to run a background check on our Chief Operating Officer at sa Head of Security."

Naupo ako nang dahan-dahan, pilit na itinatago ang panginginig ng mga kamay ko sa ilalim ng mesa. Anong background check? Paano ba ginagawa 'yon? Wala akong alam sa ganito.

"Ano... may mga paunang files ka na ba tungkol sa kanila?" tanong ko, pinalalalim ang boses para magmukhang eksperto. "Mas madaling magsimula kung may core data na ako mula sa system mo."

"Narito ang mga basic profile nila," iniharap niya sa akin ang screen ng laptop. "Subalit, kailangan mo ring malaman ang decryption software na ginagamit nila para sa mga private files. Gagamitin mo ang protocol na ibinigay sa 'yo ng agency mo para pasukin ang backdoor ng server nila, tama?"

Napatitig ako sa mga code at graphs sa screen. Pakiramdam ko ay umiikot ang paningin ko.

Ano ba itong pinasukan ko? Akala ko ba imbestigador lang na nagmamasid? May kasama palang hacking ito? Isang maling pindot ko lang dito, malalaman niyang fake ako. Kailangan kong gumawa ng paraan.

"Sir Damian," panimula ko, lumingon ako sa kanya nang diretso. "Bilang isang propesyonal, hindi ko ginagamit ang mga standard protocols sa harap ng kliyente. Bahagi ito ng confidentiality agreement ng agency namin. Mas mabilis at mas ligtas kong magagawa ito kung nasa sarili kong kwarto at walang nakatingin."

Tinitigan ako ni Damian nang matagal. Sumandal siya sa sofa, pinagdaop ang kanyang mga kamay, at hindi inaalis ang kanyang matatalas na mata sa mukha ko. Napansin kong muling bumaba ang tingin niya sa aking mga braso na bahagyang nanginginig dahil sa lamig ng aircon.

"Nanginginig ka," pansin niya.

"M-Malamig lang ang aircon mo," palusot ko, hinigpitan ko ang hawak sa blazer ko.

"O baka naman dahil kabado ka?" humakbang siya nang kaunti paitaas, sumuri ang tingin. "Kanina ko pa napapansin ang mga galaw mo, Agent Fox. Masyado kang alerto para sa isang nakaupo lang sa sala. At ang mga sugat sa paa mo... hindi ba dapat mas maingat ang isang elite agent para maiwasan ang ganyang pinsala bago ang isang malaking operasyon?"

Lumunok ako ng laway. Ramdam ko ang mabilis na pagtibok ng puso ko sa dibdib ko. "Sabi ko nga sa 'yo, mabilis ang mga pangyayari sa ibaba. Minsan, kailangang magsakripisyo para makuha ang impormasyon."

Bago pa siya makasagot, bumalik na si Ricardo bitbit ang isang first-aid kit at isang makapal na kumot. "Sir Damian, handa na po ang kwarto ni Ma'am. At nakita ko pong may mga galos ang kanyang paa kaya nagdala na rin ako ng gamot."

"Iwan mo na 'yan diyan, Ricardo. Ako na ang bahala," utos ni Damian nang hindi inaalis ang tingin sa akin.

"Sige po, Sir," inilapag ni Ricardo ang gamot at kumot sa mesa bago tuluyang umalis.

Kinuha ni Damian ang kumot at ibinato ito sa kandungan ko. "Balutin mo ang sarili mo. Ayokong magkasakit ang imbestigador ko bago pa magsimula ang totoong trabaho bukas."

"Salamat," sabi ko, mabilis kong ibinalot ang kumot sa aking katawan.

"Bukas ng umaga, dadaan tayo sa Vance Headquarters," seryosong pahayag niya habang isinasara ang laptop. "Ipakikilala kita bilang bagong strategic consultant ko para malaya kang makakilos sa loob ng gusali. Doon mo sisimulan ang pagmamasid sa mga target natin."

Tumango na lang ako, walang nagawa kundi sumang-ayon habang iniisip kung paano ko matatakasan ang susunod na araw.

Inabot ni Damian sa akin ang isang keycard mula sa kanyang bulsa at inilapag ito sa ibabaw ng mesa, malapit sa kinaroroonan ko. "Iyan ang susi sa kwarto mo sa itaas. Magpahinga ka na, Agent Fox. Maaga ang gising natin bukas."