CHAPTER 1

LIANA POV

Nanginginig ang mga daliri ko habang hawak ang paper bag ng mainit pang pasta. Nandito ako sa tapat ng Room 802 ng Diamond Hotel. Sabi ni Jiro, may tinatapos siyang "urgent report" para sa promotion niya, kaya naisipan kong dalahan siya ng paborito niya.

“Surprise,” bulong ko sa sarili ko. Pero nang mapansin kong bahagyang nakabukas ang pinto, ako ang natigilan.

Dahan-dahan akong lumapit sa siwang. Mula sa loob, narinig ko ang tawanan. Hindi lang basta tawa—iyong klase ng tawa na alam mong may masayang nangyayari.

“Jiro, baka naman biglang sumulpot ’yung fiancé mo?” boses ng isang babae. Malambing at mapanukso.

“Busy ’yun sa pag-aayos ng gala night ng mga Galvez,” sagot ni Jiro. Rinig ko ang kalansing ng baso. “Doon lang naman siya magaling, ’di ba? Ang maging aso-asuhan ng mga mayayaman. Hayaan mo siya.”

Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko. Ang lalaking pinagkakatiwalaan ko, ang lalaking binigyan ko ng access sa bank account ko para sa "condo savings" namin, ayun siya—nakahiga sa kama ng hotel suite na binayaran ko gamit ang pinag-ipunan ko, at may ibang babaeng kayakap.

Wala akong mailabas na boses. Pakiramdam ko, bawat hininga ko ay may kasamang bubog. Dahan-dahan kong binitiwan ang paper bag. Tumapon ang pasta sa carpet, kasabay ng pagkawasak ng lahat ng pangarap ko.

Hindi ako kumatok. Hindi ako sumigaw. Tumakbo lang ako palayo.

Paglabas ko ng hotel, sinalubong ako ng malakas na buhos ng ulan dito sa Makati. Basang-basa ang puti kong blouse, pero hindi ko maramdaman ang lamig. Mas nangingibabaw ang init sa dibdib ko.

“Ang tanga mo, Liana,” sabi ko sa sarili ko habang naglalakad sa Ayala Avenue. “Sobrang tanga mo.”

Wala na akong pamilya. Wala na akong fiancé. At ang mas malala, wala na rin akong pera. Simot ang account ko dahil lahat ng kinita ko bilang freelance coordinator, inilipat ko sa kanya para sa "future" namin.

Kailangan kong dumeretso sa trabaho. Kahit gumuho na ang mundo ko, kailangan kong tapusin ang event para sa mga Galvez dahil kung hindi, pati ang maliit kong nirerentahan sa Pasay, mawawala sa akin.

“Liana! Oh my God, bakit ka basang-basa?” gulat na tanong ni Solane, ang head coordinator, pagkapasok ko sa venue.

Tumingin ako sa kanya, pilit na inaayos ang sarili. “Nakalimutan ko lang ang payong, Solane. Okay lang ako. Nasaan na ang program?”

“Nandoon sa backstage. Pero girl, tignan mo ’yang sarili mo. Para kang galing sa baha,” sabi ni Sloane habang inaabutan ako ng tissue. “Bilisan mo, darating na si Razael Galvez. Alam mo namang ayaw n’un ng palpak.”

“I know. Mag-aayos lang ako,” sagot ko.

Pumunta ako sa main control room sa likod ng stage. Madilim dito, tanging ang mga monitor lang ang nagbibigay ng liwanag. Hawak ko ang clipboard, sinusuri ang bawat cue, pero lumalabo ang paningin ko. Ang nakikita ko lang ay ang mukha ni Jiro habang tumatawa kanina.

Dahil sa panginginig ng mga kamay ko, hindi ko napansin ang mga wire na nakakalat sa paanan ko.

“Wait, sandali—”

Nadulas ako. Sa pag-aakalang may mahahawakan ako para hindi matumba, ang nahablot ko ay ang main lever ng power grid ng buong ballroom.

Crr-ack.

Biglang namatay ang lahat. Ang orchestra, ang ingay ng mga bisita, at ang mga dambuhalang chandelier. Balot ng kabit-binging katahimikan ang paligid.

“Shet,” bulong ko sa dilim.

Sinubukan kong itulak pabalik ang lever pero ayaw nitong gumalaw. Nag-panic na ako. Hinarap ko ang pinto para lumabas at humingi ng tulong, pero sa dilim, may nabangga akong matigas na dibdib.

Amoy mamahaling tobacco at malinis na tela. May pamilyar na bango rin ng citrus.

“In the middle of my speech?” isang baritonong boses ang bumasag sa dilim. Mababa ang tono pero ramdam ang awtoridad.

Hindi ako makahinga. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mabilis na tibok ng puso ko. Hinawakan niya ang magkabilang balikat ko para patatagin ako. Ang mga kamay niya ay mainit, kabaligtaran ng panginginig ng katawan ko.

“S-sorry po, aksidente lang,” nauutal kong sabi.

Naramdaman ko ang paglapit ng mukha niya sa akin. “I don’t care if it’s an accident,” bulong niya sa mismong tapat ng tenga ko. “But you just gave me exactly what I needed tonight—an exit.”

Bago pa ako makasagot, may mga flashlight nang tumatama sa paligid mula sa mga staff. Pero bago pa kami maabutan, hinila niya ang kamay ko patungo sa service exit ng backstage.

“Saan tayo pupunta?” tanong ko habang pilit na sumasabay sa malalaki niyang hakbang.

“Somewhere far from these vultures,” sagot niya nang hindi man lang lumingon.

Lumabas kami sa fire exit, diretso sa parking lot kung saan naghihintay ang isang itim na SUV. Doon ko lang siya malinaw na nakita nang bumukas ang ilaw ng sasakyan.

Matalim na panga, matang parang nakakakita ng lahat ng sikreto mo, at ayos na ayos na buhok na bahagyang nagulo dahil sa pagtakbo namin. Siya nga. Si Razael Galvez.

Binitiwan niya ang kamay ko at hinarap ako. Inalis niya ang kanyang itim na coat at isinuot iyon sa nanginginig kong mga balikat. Mabigat ang tela, at agad na humalo ang bango niya sa amoy ng ulan sa damit ko.

“Anong pangalan mo?” tanong niya habang naglalabas ng phone.

“Liana. Liana Soliman,” sagot ko, pilit na ibinabalik ang wisyo ko.

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, parang sinusuri kung magagamit niya ako sa kung ano mang plano niya.

“Well, Liana Soliman,” sabi niya habang may tinatawagan sa phone. “You just ruined the most expensive event of the year. But in return, I might just save your life.”

Ibinaling niya ang atensyon sa kausap sa kabilang linya. “Cancel the announcement. I found someone else. Tell my grandfather the marriage is back on track.”

Lumingon siya sa akin at itinuro ang pinto ng sasakyan. “Sumakay ka. Mag-uusap tayo.”

Binuksan ng driver ang pinto para sa akin, at wala akong nagawa kundi pumasok sa loob.