CHAPTER 2

LIANA POV

Tahimik sa loob ng sasakyan ni Razael Galvez. Sobrang lamig din ng aircon, pero hindi ko magawang magreklamo kahit ramdam ko pa ang basang tela ng blouse ko sa ilalim ng suot kong coat niya. Nakatingin lang ako sa labas, pinapanood ang malalabong ilaw ng Makati na dumadausdos sa bintana dahil sa ulan.

"You're shivering," puna niya nang hindi man lang tumitingin sa akin. Busy siya sa pag-swipe sa iPad niya.

"Medyo lang. Basang-basa kasi ako kanina," sagot ko. "Saan ba tayo pupunta, Sir Razael?"

Ibinaba niya ang iPad at hinarap ako. "I told you. Somewhere quiet. At huwag mo na akong tawaging 'Sir'. Just Raz is fine."

Tumango na lang ako. Sino ba naman ako para makipag-argumento sa lalaking ito? Ilang minuto pa ang lumipas bago pumasok ang SUV sa isang private driveway sa Forbes Park. Huminto kami sa tapat ng isang modernong bahay na gawa sa salamin at bato. Pagkababa namin, agad kaming sinalubong ng isang kasambahay.

"Manang, paki-asikaso siya. Give her something dry to wear. Anything will do," utos ni Raz bago siya dumeretso sa isang bar counter sa gilid ng sala.

Sumunod ako kay Manang sa isang guest room. Inabutan niya ako ng malinis na shirt at jogging pants. Pagkatapos kong magpalit, humarap ako sa salamin. Mugto ang mga mata ko, gulo-gulo ang buhok, at wala na ang dating sigla ng mukha ko. Parang kailan lang, masaya pa kaming nagpaplano ni Jiro. Ngayon, heto ako, nasa bahay ng isang bilyonaryo dahil sa isang pagkakamali.

Paglabas ko, nakita ko si Raz na may hawak nang baso. Itinuro niya ang upuan sa harap niya. "Sit."

Umupo ako, pilit na pinapakalma ang sarili. "Tungkol po sa nangyari sa event... babayaran ko po ’yung danyos. Kahit abutin ako ng ilang taon, magtatrabaho ako."

Natawa siya nang bahagya, pero walang emosyon ang mga mata niya. "Liana, kahit magtrabaho ka habambuhay, hindi mo mababayaran ang damage ng ginawa mo kanina. That gala was supposed to announce my engagement with the daughter of our biggest investor."

Nanlaki ang mga mata ko. "Engagement? So, dahil sa blackout..."

"Dahil sa blackout, nakatakas ako. I don't want that marriage. My grandfather is forcing me to secure the merger through a wedding," paliwanag niya habang tinititigan ang alak sa baso niya. "And then you happened. You gave me the perfect excuse to walk out."

"Hindi ko naman sinasadya ’yun," depensa ko.

"I know. That's why I'm giving you a choice," sabi niya, sabay lapag ng baso. "You ruined my engagement. Now, you have to replace it."

Napakunot ang noo ko. "Wait, ano? I mean, hindi ko makuha. Paanong replace?"

"Be my wife, Liana. On paper. For one year," direkta niyang sabi.

Natigilan ako. "Kakasabi mo lang na ayaw mo ng marriage, tapos ngayon yayayain mo ako? Bakit ako? Ni hindi mo nga ako kilala."

"Precisely. Because you are a nobody in our world. You have no strings attached to any business rival. Plus, you're desperate. Nakita ko ang mukha mo kanina sa backstage. You looked like you lost everything before you even touched that lever."

Hindi ako nakapagsalita agad. Naalala ko si Jiro. Naalala ko ang simot kong account.

"Ano’ng mapapala ko rito?" tanong ko.

"I will pay off all your debts. I'll give you a monthly allowance that's triple of what you earn as a coordinator. And after a year, you're free. With enough money to start over. Away from whoever broke your heart tonight."

Tumayo ako at naglakad-lakad sa loob ng malawak niyang sala. "Marriage is not a business deal, Raz."

"To people like me, it is," sagot niya habang nakasandal sa bar. "Look, Liana. You need a way out, and I need a shield. It's a win-win."

Biglang tumunog ang phone ko. Si Solane Recto ang tumatawag.

"Hello, Solane?"

"Liana! Nasaan ka?! Hinahanap ka na ng mga pulis at ng security dito! Akala nila sinadya mo ang blackout para magnakaw o kung ano! Gulo na rito, girl!" halatang natataranta ang boses ni Solane sa kabilang linya.

Napasulyap ako kay Raz. Nakatingin lang siya sa akin, naghihintay.

"I'll handle the police," bulong ni Raz, sapat na para marinig ko. "And Jiro? I can make sure he never gets that condo he's eyeing with your money."

Napahigpit ang hawak ko sa phone. "Solane, okay lang ako. May inaayos lang ako. Tatawag ako uli."

Ibinaba ko ang tawag at hinarap si Raz. "Pati si Jiro, alam mo?"

"I make it my business to know everything about the people I work with," simple niyang sagot. "So, ano? Is it a deal?"

Naglakad ako papalapit sa kanya. Tiningnan ko siya nang diretso sa mga mata. "Gusto ko ng kontrata. Gusto ko ng assurance na hindi mo ako lolokohin."

Kinuha niya ang isang envelope sa ilalim ng counter at inilapag ito sa harap ko. "Ready na ’yan. I just need your signature."

Binasa ko ang mga papeles. Simple lang ang mga rules: No real intimacy, strictly professional, and we live in the same house but in separate rooms. Isang taon lang. Isang taon para mabawi ko ang lahat ng nawala sa akin sa loob ng isang gabi.

"Bakit parang napakabilis ng lahat?" tanong ko habang hawak ang ballpen.

"Life moves fast, Liana. Especially when you're at the bottom. You either grab the hand that's reaching out, or you drown," sabi niya.

Kinuha ko ang ballpen at pinirmahan ang huling pahina. Ramdam ko ang bigat ng bawat letra ng pangalan ko. Pagkatapos, ibinigay ko sa kanya ang folder.

"Good choice," sabi niya, sabay kuha ng phone. "Get some rest. Bukas, ipapakilala kita sa lolo ko bilang fiancée ko."

"Sandali," tawag ko sa kanya bago siya makalabas ng sala.

Lumingon siya. "Yes?"

"Bakit talaga ako? Maraming ibang babae d’yan na mas madaling turuan maging sosyal."

Tumingin siya sa akin, at sa unang pagkakataon, parang may dumaang totoong emosyon sa mga mata niya. "Because you're the only one who didn't look at me like I'm a prize to be won. You looked at me like I'm a problem to be solved."

Hindi na niya hinintay ang sagot ko at dumeretso na siya sa taas. Naiwan akong mag-isa sa gitna ng dambuhalang sala. Lumapit ako sa malaking salamin sa gilid at tiningnan ang sarili ko.

"Magiging Mrs. Galvez na ako," bulong ko.

Kinuha ko ang coat niya na naiwan sa upuan. Isinuot ko uli iyon at niyakap ang sarili ko. Amoy na amoy ko pa rin ang pabango niya. Bukas, magsisimula ang bagong buhay ko, pero alam kong hindi ito magiging madali. Pumasok na ako sa guest room at nahiga. Pinilit kong ipikit ang mga mata ko, iniisip kung tama ba ang pinasok ko.

Maya-maya, narinig ko ang mahinang katok sa pinto. Si Manang pala, may dalang baso ng gatas. Inilapag niya ito sa bedside table at ngumiti sa akin bago lumabas. Ininom ko ang gatas at unti-unting dinalaw ng antok.

Nagising ako nang madaling araw dahil sa tunog ng ulan na humahampas sa salamin. Bumangon ako at sumilip sa bintana. Ang dilim ng labas, parang ang hinaharap ko. Pero kailangan kong maging matatag. Para sa sarili ko. Para sa mga taong nang-api sa akin.

Huminga ako nang malalim at bumalik sa kama. Hindi na ako iiyak para kay Jiro. Mula ngayon, ang bawat hakbang ko ay para na sa pagbangon ko.

"Wait for it, Jiro. You'll see," sabi ko sa dilim.