CHAPTER 5

LIANA POV

Medyo masakit pa ang ulo ko paggising dahil sa kakaisip sa mga nangyari kagabi sa mansion ng mga Galvez. Pero wala akong oras para mag-drama. Gaya ng sabi ni Razael, pupunta kami sa isang exclusive jewelry store sa Makati bago kami dumeretso sa Pasay para kunin ang mga gamit ko.

“Ready?” tanong ni Raz pagkababa ko sa sala. Naka-navy blue suit siya ngayon, mukhang galing na sa isang early meeting.

“Ready. Pero Raz, kailangan ba talaga ng sobrang mahal na ring? Kahit ’yung simple lang, okay na sa akin,” sabi ko habang naglalakad kami papunta sa sasakyan.

“Liana, you’re about to be introduced to the world as my fiancée. Kapag nakita ng mga tao na hamak na singsing lang ang suot mo, paghihinalaan tayo ni Lolo. It has to look convincing,” sagot niya sabay bukas ng pinto para sa akin.

Nakarating kami sa Greenbelt. Pumasok kami sa isang boutique na kailangan mo pang mag-doorbell bago ka pagbuksan. Pagpasok pa lang, sinalubong na kami ng manager.

“Good morning, Mr. Galvez. We’ve prepared the pieces you requested,” bati ng babae na nakasuot ng puting gloves.

Inilapag nila sa harap namin ang tatlong velvet boxes. Nakakalula ang kinang ng mga bato. Kinuha ni Raz ang isang emerald-cut diamond ring at hinawakan ang kamay ko. Isinuot niya ito sa ring finger ko.

“Too big. Baka mahulog sa daliri mo,” puna niya.

“Ang bigat, Raz. Parang nakakangalay dalhin,” biro ko pero seryoso ang kaba ko.

“Try this one,” sabi niya uli, kinuha naman ang isang classic round solitaire. “This looks more like you. Simple pero may dating.”

“Bagay nga sa kanya, Sir,” singit ng manager.

“We’ll take this. I-adjust niyo na lang ang size, we’ll pick it up later this afternoon,” utos ni Raz.

Pagkatapos sa jewelry store, dumeretso na kami sa Pasay. Habang papalapit sa lumang apartment building ko, lalong bumibilis ang tibok ng puso ko. Pagbaba namin ng sasakyan, nakita ko agad ang pamilyar na itim na sedan na nakapark sa tapat. Sasakyan ni Jiro.

“Nandito siya,” bulong ko.

“Let him be. Just do what you need to do,” sabi ni Raz. Hindi siya bumitaw sa tabi ko habang umaakyat kami sa second floor.

Eksaktong pagdating namin sa tapat ng unit ko, bumukas ang pinto. Lumabas si Jiro na may dalang box ng mga gamit niya—o baka gamit ko. Natigilan siya nang makita kami. Mas lalong nanlaki ang mga mata niya nang mapansin niya si Razael Galvez na nasa tabi ko.

“Liana? Kanina pa ako tumatawag sa ’yo. Bakit hindi mo sinasagot?” galit na tanong ni Jiro, pero halatang nababahala siya kay Raz.

“Blinock na kita, Jiro. Hindi mo ba nakuha ang message?” malamig kong sagot. “Ano’ng ginagawa mo rito? At bakit may dala kang box?”

“I-itong mga gamit mo, ililipat ko lang sana sa safe place habang wala ka. At sino ’to? Bakit kasama mo ang isang Galvez?” turo niya kay Raz.

Humakbang si Raz pasulong, bahagyang itinago ako sa likuran niya. “I’m her fiancé. At ikaw, I assume, is the ex-boyfriend who’s been using her money?”

Natawa nang pilit si Jiro. “Fiancé? Liana, pinaglalaruan ka lang nito. Isang gabi lang tayong nag-away, may bago ka na agad? At bilyonaryo pa? Huwag mo akong lokohin.”

“Jiro, wala na tayong dapat pag-usapan. Iwan mo na ’yang box d’yan at umalis ka na bago ko pa tawagin ang security ng building na ’to,” sabi ko.

“Liana, please! Makinig ka muna! ’Yung pera, babayaran ko ’yun. Nagkaproblema lang sa investment—”

“Investment? O ipinang-date mo doon sa babae sa Diamond Hotel?” putol ko sa kanya. Nakita ko ang pamumutla niya. “Alam ko ang lahat, Jiro. So please, have some dignity and leave.”

“I think you heard her,” dagdag ni Raz. Ang boses niya ay kalmado pero may talim na hindi mo pwedeng balewalain. “The truck is downstairs. Kung gusto mong umalis nang maayos ang career mo sa industry na ’to, lalakad ka na palabas ngayon din.”

Wala nang nagawa si Jiro. Inilapag niya ang box sa hallway at mabilis na bumaba ng hagdan nang hindi man lang lumingon. Napasandal ako sa pinto ng apartment ko, hinihingal.

“Are you okay?” tanong ni Raz.

“Oo. Salamat. Akala ko mag-e-eskandalo pa siya,” sabi ko.

Maya-maya, dumating na sina Solane Recto kasama ang ilang tauhan ni Raz para mag-hakot. Halos maglupasay si Solane sa excitement nang makita ang loob ng apartment ko na nililinis na ng mga movers.

“Girl! Ang bilis ng karma! Nakita ko si Jiro sa baba, para siyang nakakita ng multo!” tawa ni Solane habang tinutulungan akong mag-impake ng mga libro.

“Hayaan mo na siya, Solane. Tapos na ’yun,” sabi ko habang inilalagay ang mga litrato ng magulang ko sa isang maliit na bag.

“Pero seryoso, Liana. Itong si Razael... sigurado ka ba talaga rito? Kasi baka mapunta ka sa gulo na mas malaki pa kay Jiro,” seryosong bulong ni Solane.

Tiningnan ko si Raz na nasa labas, may kausap sa phone tungkol sa trabaho. “Wala na akong ibang choice, Solane. At least dito, alam ko kung ano’ng pinasok ko. Transparent ang usapan namin.”

Matapos ang dalawang oras, malinis na ang unit. Lahat ng gamit ko ay nasa truck na. Bago ako lumabas, tumigil muna ako sa gitna ng kwarto. Dito ako umiyak noong nawala ang mga magulang ko. Dito rin ako nangarap kasama ang maling tao.

“Goodbye, Pasay,” monologue ko habang dahan-dahang pinapatay ang ilaw. “Dito nagtapos ang Liana na madaling lokohin. Paglabas ko ng pintong ’to, wala nang lilingon sa likod. Hindi ko alam kung ano’ng naghihintay sa akin sa Forbes, o kung anong klaseng gulo ang dala ng apelyidong Galvez, pero mas gusto ko na ang mapanganib na bagong simula kaysa sa komportableng panloloko ni Jiro. Isang taon. Isang taon lang na pagpapanggap, at mababawi ko rin ang buhay ko.”

Pagbaba namin, sinalubong kami ng mga reporter sa labas ng building. Nagulat ako. Paano nila nalaman?

“Mr. Galvez! Is it true that you’re engaged to a commoner?” sigaw ng isang reporter habang tinatapat ang mic sa amin.

Agad akong inakbayan ni Raz at mabilis kaming naglakad papunta sa SUV. “No comments for now. We will release a formal statement soon,” maikli niyang sagot.

Nang makasakay na kami, huminga ako nang malalim. “Raz, paano nila nalaman ang address ko?”

“My grandfather. He wanted to make sure everyone knows you’re moving in with me. It’s part of the plan, Liana,” paliwanag niya habang pinaandar ang sasakyan.

Tumingin ako sa labas, sa mga camera na kumikislap pa rin sa labas ng bintana.

“Welcome to the circus, Liana,” sabi ni Raz sabay hawak sa kamay ko.

Binuksan niya ang radyo at tumugtog ang isang mahinang jazz music. Tahimik lang kaming bumibiyahe pabalik ng Forbes Park. Sa gitna ng traffic sa EDSA, nakita ko ang billboard ng isang jewelry brand. Bukas, baka mukha ko na ang nakapaskil sa mga tabloid.

“Manang, pakihanda ang guest room na katabi ng kwarto ko. Doon ilalagay ang mga gamit ni Liana,” bilin ni Raz sa phone habang nagmamaneho.