CHAPTER 3

LIANA POV

Maga ang mga mata ko paggising. Halos apat na oras lang ang tulog ko dahil hindi mawala sa isip ko ang pirmadong papel na iniwan ko sa sala ni Razael kagabi. Paglabas ko ng guest room, sinalubong ako ng amoy ng bagong luto na bacon at kape.

“Good morning, Ma’am Liana. Nakahanda na po ang breakfast niyo,” bati ni Manang.

“Salamat po, Manang. Nasaan po si... si Raz?”

“Nasa garden po, may kausap sa phone. Puntahan niyo na lang po doon pagkatapos niyo kumain.”

Hindi na ako masyadong kumain. Isang pirasong bread at kape lang, sapat na. Dinala ko ang tasa ko palabas sa garden. Nakita ko si Raz, nakatalikod sa akin habang may kausap. Naka-white shirt lang siya at lounge pants, pero ang dating niya, parang nasa boardroom pa rin.

“Yes, Lolo. We’re coming. I’ll introduce her properly. No, she’s not from the industry. Just wait,” sabi niya bago ibinaba ang phone. Humarap siya sa akin at tinaasan ako ng kilay. “You look like you’ve seen a ghost.”

“Hindi lang ako sanay na fiancée na ang turing mo sa akin,” sabi ko sabay higop ng kape. “Sigurado ka ba rito, Raz? Baka magsisi ka.”

Lumapit siya sa akin, kinuha ang tasa ko at inilapag sa table. “I don’t do regrets, Liana. Part ito ng plano. Ngayong gabi, pupunta tayo sa mansion ni Lolo. I need you to act like you’re madly in love with me.”

Natawa ako nang pait. “In love? Sa ’yo? Kakikilala lang natin kagabi.”

“That’s why we’re going to practice. Sit down,” utos niya. Umupo naman ako. “Tell me about yourself. Short version. Ano’ng hilig mo? Ano’ng pangarap mo bago ka naging coordinator?”

“Simple lang naman. Gusto ko lang magkaroon ng sariling event styling company. ’Yung hindi lang ako utusan. I want to create beautiful things,” sagot ko. “Ikaw? Bakit kailangan mo ng ganitong set-up? Sa yaman mong ’yan, siguradong pila ang babae sa ’yo.”

“Women want the Galvez name, not me. Lolo wants the Galvez expansion, not my happiness,” seryoso niyang sabi. “This contract protects me from being a pawn in his chess game.”

Biglang tumunog ang gate. Pumasok ang isang pamilyar na sasakyan—ang delivery van ng kumpanya namin. Lumabas si Solane Recto, bitbit ang isang malaking garment bag.

“Liana! Oh my God, girl! Buhay ka!” sigaw ni Solane habang tumatakbo papalapit sa amin. Napatingin siya kay Raz at biglang napa-preno. “Ay, sorry po. Sir Razael... I mean, Raz? Teka, ano’ng nangyayari?”

“Solane, relax,” sabi ko habang tumatayo. “Raz, si Solane. Best friend ko at ka-work.”

Tiningnan ni Raz si Solane nang diretso. “Solane Recto. I heard you were looking for her last night.”

“O-opo. Kasi naman itong si Liana, biglang nawala pagkatapos ng blackout. Muntik na kaming ipa-barangay ng hotel security,” sabi ni Solane, sabay baling sa akin. “Liana, bakit ka nandito? At bakit dala-dala mo ’yung coat ni Sir Raz sa picture na sinend mo sa akin kagabi?”

“Solane, may kailangan kang malaman,” sabi ko. Inakbayan ako ni Raz, dahilan para manigas ang balikat ko.

“Liana and I are engaged,” simpleng sabi ni Raz.

Nabitawan ni Solane ang garment bag. “Ha? Ano? Engaged? Kailan? Paano?”

“It happened fast, Solane. Long story,” sabi ko na lang. “Bakit ka nandito?”

“Ah, tumawag ang office ni Raz. Pinapahatid ’tong dress para sa dinner niyo mamaya. So, totoo nga? Hindi ito prank?” tanong ni Solane, halatang hindi pa rin makapaniwala.

“It’s real. And I need you to keep this quiet, Solane. No social media, no chika sa office,” bilin ni Raz.

“Yes, Sir! My lips are sealed! Pero Liana... si Jiro? Paano na?” bulong ni Solane sa akin.

Huminga ako nang malalim. “Wala na si Jiro, Solane. Burado na siya.”

Umalis din agad si Solane matapos iabot ang damit. Naiwan kaming dalawa ni Raz sa garden. Tiningnan ko ang garment bag. Isang eleganteng black dress ang nasa loob.

“Suotin mo ’yan mamaya. Sunduin kita ng 7 PM,” sabi ni Raz.

“Raz, wait,” tawag ko sa kanya. “Paano kung tanungin ako ng Lolo mo tungkol sa family ko? Wala na akong mga magulang. I have nothing to show.”

Humarap siya sa akin, seryoso ang mukha. “That’s perfect. Sabihin mo ang totoo. My grandfather likes honesty, surprisingly. Just don’t mention the contract.”

“Copy,” sabi ko.

Pumasok na siya sa loob para mag-work. Naiwan ako sa garden, nakatingin sa mga bulaklak. Maya-maya, kinuha ko ang phone ko. May sampung missed calls mula kay Jiro. May text din.

Jiro: Liana, nasaan ka? Sorry tungkol kagabi. Let’s talk. Nag-aalala ako.

Naramdaman ko ang pait sa lalamunan ko. Nag-aalala? O natatakot na mawalan ng financier? Dinelete ko ang message at blinock ang number niya.

“Hindi mo na ako maloloko, Jiro,” monologue ko sa sarili ko habang nakatingin sa malayo. “Ginamit mo ang pera ko, ang tiwala ko. Ngayon, tignan natin kung hanggang saan ang mararating mo nang wala ako. Gagawin ko ’to. Magiging Mrs. Galvez ako, hindi dahil mahal ko si Raz, kundi dahil ito ang ticket ko para makabangon. Isang taon lang. Kayang-kaya ko ’to.”

Pagdating ng alas-siyete, handa na ako. Maayos ang buhok ko, simple lang ang makeup, at bumagay ang black dress sa akin. Bumaba ako sa sala at nakita ko si Raz na naghihintay. Naka-suit na siya ngayon.

“You look... adequate,” sabi niya, pero may kakaibang kislap sa mga mata niya.

“Adequate? Wow, thank you ha,” biro ko.

Inalok niya ang braso niya. “Let’s go, Liana. The lion is waiting in his den.”

Sumakay na kami sa sasakyan. Habang bumibiyahe, ramdam ko ang lamig ng kamay ko. Biglang hinawakan ni Raz ang kamay ko at pinisil ito nang bahagya.

“Relax. Just follow my lead,” bulong niya.

Nakarating kami sa isang mas malaking mansion sa Alabang. Pagbaba namin, sinalubong kami ng mga butler at dinala sa isang malawak na dining room. Doon, nakaupo ang isang matandang lalaki na may hawak na tungkod. Si Don Federico Galvez.

“So, this is the girl who caused the blackout?” baritono ang boses ng matanda, parang galing sa ilalim ng lupa.

“Lolo, this is Liana Soliman. My fiancée,” pagpapakilala ni Raz.

Tumayo ang matanda at lumapit sa akin. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. “You have brave eyes, hija. But are you brave enough for my grandson?”

Tumingin ako nang diretso kay Don Federico. “I think the question is, is he brave enough for me, Sir?”

Natahimik ang buong kwarto. Nagkatinginan sina Raz at ang Lolo niya. Maya-maya, humalakhak ang matanda.

“I like her! Maupo kayo. Let’s eat.”