CHAPTER 4

LIANA POV

Tahimik ang hapunan, tanging ang kalansing lang ng kubyertos sa fine china ang naririnig sa loob ng dining room ni Don Federico Galvez. Ramdam ko ang bawat tingin ng matanda. Para akong specimen sa ilalim ng microscope. Si Raz naman sa tabi ko, parang walang pakialam habang dahan-dahang hinihiwa ang kanyang steak.

“So, Liana,” pagsisimula ng matanda matapos uminom ng wine. “Razael tells me you work as an event coordinator. At sa team pa ni Solane Recto.”

“Opo, Don Federico. Freelance lang po ako noong una, hanggang sa naging regular sa team ni Solane,” sagot ko. Sinikap kong hindi manginig ang boses ko.

“Interesting. At kailan pa kayo nagkaroon ng... deeper connection nitong apo ko? Because according to my records, Razael was very much single until that blackout happened.”

Lumingon ako kay Raz. Hinawakan niya ang kamay ko sa ibabaw ng mesa. Ang init ng palad niya ay kabaligtaran ng malamig na atmosphere sa loob ng mansion.

“Lolo, we’ve been seeing each other for a while. Ayaw lang namin ng publicity. You know how toxic the media can be,” kalmadong sagot ni Raz.

Tumawa nang mahina ang matanda. “Toxic? Or convenient? Alam mo, Liana, maraming babae ang dinala rito ni Razael. Mga anak ng senador, mga heiress. Pero ikaw ang unang nakasira ng event ko at pagkatapos ay naging fiancée niya kinabukasan.”

“Minsan po talaga, ang pinakamagandang bagay ay nangyayari sa hindi inaasahang pagkakataon,” matapang kong sabi. “I know it looks sudden, but some things don’t need years to be real.”

Napataas ang kilay ni Don Federico. “Brave. I like that. Pero alam mo ba ang pinapasok mo? Ang pamilya Galvez ay hindi lang basta pamilya. It’s an empire. At sa empire, kailangan mo ng proteksyon. Do you have a family to back you up?”

Huminga ako nang malalim. “Wala na po ang mga magulang ko. Ako lang po ang mag-isa. Simple lang ang pinanggalingan ko, at wala po akong malaking apelyido na maipagmamalaki sa inyo.”

Tumingin ang matanda kay Raz. “She has no backup, Razael. Are you sure about this? You’re marrying a girl with no alliance.”

“I don’t need an alliance, Lolo. I need a wife who isn’t interested in my bank account. And Liana... she didn’t even know who I was when we first talked,” pagsisinungaling ni Raz. Well, half-truth. Hindi ko naman talaga siya namukhaan sa dilim.

Pagkatapos ng dinner, inaya kami ng matanda sa kanyang library. Amoy lumang papel at tabako ang loob. Pinaupo niya kami sa malalambot na leather chairs habang siya ay nanatiling nakatayo malapit sa bintana.

“Since you are now part of the family, Liana, I expect you to move into Razael’s house. Properly,” sabi ni Don Federico. “I don’t want any scandals. I’ll send my people to help you move.”

“Lolo, I can handle her moving,” singit ni Raz.

“No. It has to be official. I want the world to see that a Galvez is taking care of his own.” Tumingin uli sa akin ang matanda. “At isa pa, kailangan mong matutunan ang etiquette ng aming mundo. You’re no longer just a coordinator. You’re the future Mrs. Galvez.”

“I’ll do my best po,” sabi ko na lang.

Nang makalabas kami ng mansion, parang nabunutan ako ng tinik. Ang bigat ng hangin sa loob ng Alabang house na ’yun. Sumakay kami sa SUV at doon ko lang binitiwan ang kamay ni Raz. Basang-basa na ang palad ko sa pawis.

“You did well,” sabi ni Raz habang sinusuot uli ang seatbelt niya.

“Kinabahan ako doon sa part ng family alliance. Parang gusto niya akong ipakain sa pating,” sabi ko habang nakatingin sa labas.

“That’s just how he is. He tests everyone. Pero nakita mo naman, hindi ka niya pinalayas. That means he’s curious about you.”

“Pero Raz, ’yung etiquette training... seryoso ba siya?”

“Unfortunately, yes. My grandfather is a traditionalist. Pero huwag kang mag-alala. I’ll be there. Hindi kita pababayaan sa mga tuturo niya.”

Natahimik kami sandali habang bumibiyahe pabalik ng Forbes Park. Inisip ko ’yung sinabi ni Don Federico tungkol sa pag-move in. Ibig sabihin, wala na talagang balikan sa dati kong buhay.

“May problema ba?” tanong ni Raz nang mapansin niyang tahimik ako.

“Wala. Iniisip ko lang ’yung mga gamit ko sa apartment sa Pasay. Konti lang naman ’yun, pero may mga sentimental items ako doon.”

“We’ll get them tomorrow. Sabihan mo si Solane Recto na tulungan ka. I’ll send a truck,” sabi niya.

Pagdating namin sa bahay ni Raz, dumeretso ako sa kusina para uminom ng tubig. Nakita ko ang reflection ko sa stainless na fridge. Sino ba ’tong babaeng ’to? Naka-designer dress, nakatira sa Forbes, at fiancée ng isang bilyonaryo.

“Liana,” tawag ni Raz mula sa pinto ng kusina.

“Bakit?”

“Bukas, may pupuntahan tayo bago tayo kumuha ng gamit mo. We need to buy you a ring. Hindi pwedeng fiancée kita na walang suot na kahit ano.”

Tumango ako. “Sige. Ikaw ang bahala.”

Umakyat na siya sa taas. Naiwan akong mag-isa sa dilim ng kusina. Kinuha ko ang phone ko at binuksan ang gallery. Nakita ko ang isang lumang picture namin ni Jiro sa tapat ng isang karinderya sa Pasay. Masaya kami noon, kahit saktuhan lang ang pera.

“Ano’ng ginagawa mo ngayon, Jiro?” monologue ko habang nakatitig sa screen. “Siguro nandoon ka pa rin sa hotel, nagpapakasarap habang iniisip kung paano mo gagastusin ’yung perang kinuha mo sa akin. Hindi mo alam na sa isang iglap, naging basura ka na sa buhay ko. Nakakatawa, ’di ba? Akala mo ikaw ang wais. Pero tignan mo ako ngayon. Kasama ko ang lalaking hindi mo man lang mapapantayan kahit magtrabaho ka ng isandaang taon. This is just the beginning. Gagawin ko ’tong role na ’to hindi lang para kay Raz, kundi para patunayan na hindi ako ’yung aso-asuhan na sinasabi mo.”

Pinindot ko ang delete button sa picture. Maya-maya, narinig ko ang mahinang yabag ni Raz pababa ng hagdan. May dala siyang kumot.

“Malamig dito sa baba. Matulog ka na,” sabi niya sabay abot ng kumot.

“Salamat, Raz.”

“Goodnight, Liana.”

“Goodnight.”