LOGINLIANA POVSabado ng umaga. Pagkababa ko sa kusina para uminom ng tubig, dinalhan agad ako ni Manang ng isang baso ng sariwang juice at sinabing maaga raw umalis si Razael para sa isang biglaang site visit sa bagong eco-estate project ng pamilya sa Laguna.Habang nakaupo ako sa tapat ng counter, hindi ko pa rin maiwasang maisip 'yung naging pag-uusap namin kagabi sa study room niya. Noong iabot ko sa kanya 'yung ginawa kong ham and cheese sandwich, nakita ko talaga kung gaano kalalim 'yung pagod sa mga mata niya. Pero ang mas tumatak sa akin ay kung paano niya sinabing hindi ko niloloko ang pamilya niya, kundi ginagampanan ko lang ang trabaho ko. Parang doon ko lang napagtanto na sa kabila ng pagiging malamig at kalkulado niyang CEO, marunong din pala siyang magbasa ng nararamdaman ng iba. O baka naman nakikita niya lang na stressed ako kaya niya sinabi 'yun? Sabagay, pareho lang naman kaming sumasalo sa isa't isa ngayon para sa kapakanan ng kontrata.“Ma’am Liana, may naghahanap po sa
RAZAEL POVIpinatong ko ang aking salamin sa ibabaw ng mahogany desk at sumandal sa swivel chair. Alas-onse na ng gabi, pero bukas pa rin ang laptop ko, nagpapakita ng final financial damage report ng Manabat Catering at ng mga kaalyado nilang sub-contractors. Sa loob lang ng ilang araw pagkatapos ng charity ball, tuluyan nang gumuho ang posisyon nila sa board. Iyon naman talaga ang layunin ko mula pa nung una—ang linisin ang kumpanya mula sa mga taong pilit akong hinahatak pababa.Pero habang tinitignan ko ang mga numero sa screen, hindi ang shares ng Galvez Group ang pumapasok sa isip ko. Kundi si Liana.Inabot ko ang baso ng whiskey sa tabi ko at uminom nang bahagya. Kung babalikan ko ang lahat mula noong unang gabi na nagkaharap kami, hindi ko talaga aakalaing aabot kami sa ganitong set-up. Noong gabing nag-blackout sa launch party at nakita ko siyang hila-hila ang emergency lever habang basang-basa ng pawis ang mukha, ang tanging nasa isip ko lang ay isa siyang iresponsableng coo
LIANA POVBiyernes ng gabi, pero imbes na mag-relax pagkatapos ng nakakapagod na linggong ito, nakaupo ako sa kama ko habang may tatlong magkakaibang catalog ng mga cocktail dresses na ipinadala ni Ms. Karen. Sabi niya, kahit "small family gathering" lang ang magaganap sa Alabang ngayong Linggo, pamilya Galvez pa rin ang haharapin ko. At kapag Galvez, bawal ang basta-basta.“Pili ka lang diyan, Liana. Dadalhin ng design team ang mga adjustments bukas ng hapon,” sabi ni Ms. Karen sa kabilang linya ng phone.“Ms. Karen, medyo marami po ito. Hindi ba pwedeng ’yung beige dress ko na lang uli? Isang beses ko pa lang naman nasusuot ’yun,” pakiusap ko habang tinitingnan ang isang navy blue silk dress sa catalog.Narinig ko ang mahinang tawa niya. “Hija, ang beige dress na ’yun ay nakita na ni Don Federico noong hapunan niyo kasama si Hiraya. Hindi pwedeng ulitin sa harap ni Rebecca. Si Rebecca ay may matalas na mata sa fashion. Just trust me on this, okay? Piliin mo ’yung navy blue or ’yung
LIANA POVInilapag ni Razael ang kanyang tablet sa ibabaw ng coffee table bago tuluyang naupo sa tabi ko. Kumuha siya ng isang slice ng mansanas mula sa tray na inihanda ni Manang, pero hindi niya muna ito kinain. Nakatitig lang siya sa kawalan, halatang marami pa ring iniisip mula sa emergency board meeting niya kanina.“Seryoso ba talaga ang lagay sa opisina ngayon, Raz?” tanong ko, dahan-dahang inuusisa ang reaksyon niya.“Medyo magulo,” sagot niya, nilingon ako. “Nag-collapse ang stock price ng mga kumpanya ng pamilya Manabat pagkabukas pa lang ng trading kaninang alas-nuwebe. Noong nalaman ng mga investors na pinutol ng Galvez Group ang lahat ng kontrata sa kanila, nagsimula na silang mag-pull out ng investments. Si Mr. Manabat ay nagpunta mismo sa opisina ko kanina, nagmamakaawa na huwag silang tuluyang i-blacklist.”“Anong sinabi mo sa kanya?”“I didn't face him. Hinayaan ko ang security na paalisin siya sa floor ko,” malamig niyang sagot, walang kaunting pag-aalinlangan sa muk
LIANA POVAlas-onse na ng gabi nang makarating kami sa mansyon sa Forbes Park. Sobrang sakit na ng mga paa ko kaya pagkapasok na pagkapasok pa lang namin sa foyer, tinanggal ko na agad ang heels ko at binuhat na lang gamit ang kaliwang kamay ko. Ramdam ko ang lamig ng marmol na sahig sa talampakan ko, at sa wakas, nakahinga na rin ako nang malalay.“Gusto mo bang magpahatid ng tsaa kay Manang?” tanong ni Razael habang tinatanggal ang kanyang mga cufflinks at inilalagay ang mga ito sa ibabaw ng console table sa tabi ng pinto.“Huwag na, Raz. Gusto ko na lang talagang magbanlaw at matulog. Sobrang draining ng gabing ’to,” sagot ko habang dahan-dahang naglalakad patungo sa sofa para ilapag ang maliit kong clutch bag.Naupo siya sa kabilang dulo ng sofa, isinandal ang ulo at ipinikit ang mga mata. Halata rin sa kanya ang pagod. Kahit sanay siya sa mga corporate battles, ang harapin si Don Federico at ang pamilya Manabat sa iisang gabi habang nagbabantay sa mga technical lines ay hindi bir
LIANA POVPagbalik namin sa grand ballroom, tila walang nagbago sa ingay at kinang ng paligid. Tumutugtog ang isang swabe at mabagal na jazz music habang ang mga waiters ay patuloy sa pag-ikot dala ang mga tray ng mamahaling wine. Pero para sa akin, bawat hakbang pabalik sa VIP table ay parang paglakad sa isang linyang may kuryente.Bitbit ni Razael sa kanyang kaliwang kamay ang tablet na naglalaman ng naka-save na video confession ng mga tauhan ng catering at ni Jiro mula sa security room. Naka-suot na uli ang kanyang tuxedo jacket, pormal at plantsado ang tindig, na tila hindi galing sa madilim na basement ng hotel.Nadatnan namin si Don Federico na nakaupo pa rin sa center table, seryosong nakikipag-usap sa tatlong board members. Sa hindi kalayuan, nakatayo si Hiraya Manabat, may hawak na baso ng martini habang nakikipagtawanan sa asawa ng isang investor. Nang magtama ang paningin namin, dahan-dahang nawala ang ngiti sa labi niya. Bahagya niyang ibinaba ang kanyang baso nang mapans
LIANA POVMiyerkules ng gabi. Pagkatapos ng mabilisang hapunan namin ni Razael, dumeretso ako sa maliit na library sa tapat ng kwarto ko sa ikalawang palapag. Bitbit ko ang huling kahon ng mga personal kong gamit mula sa Pasay na hindi ko pa lubos na naiayos.Tahimik ang buong mansyon, tanging ang
LIANA POVMedyo masakit pa ang ulo ko paggising dahil sa kakaisip sa mga nangyari kagabi sa mansion ng mga Galvez. Pero wala akong oras para mag-drama. Gaya ng sabi ni Razael, pupunta kami sa isang exclusive jewelry store sa Makati bago kami dumeretso sa Pasay para kunin ang mga gamit ko.“Ready?”
LIANA POVTahimik ang hapunan, tanging ang kalansing lang ng kubyertos sa fine china ang naririnig sa loob ng dining room ni Don Federico Galvez. Ramdam ko ang bawat tingin ng matanda. Para akong specimen sa ilalim ng microscope. Si Raz naman sa tabi ko, parang walang pakialam habang dahan-dahang h
LIANA POVMaga ang mga mata ko paggising. Halos apat na oras lang ang tulog ko dahil hindi mawala sa isip ko ang pirmadong papel na iniwan ko sa sala ni Razael kagabi. Paglabas ko ng guest room, sinalubong ako ng amoy ng bagong luto na bacon at kape.“Good morning, Ma’am Liana. Nakahanda na po ang







