Chapter 2 : The Coldest Billionaire

Eksaktong alas-singko ng umaga nang bumukas ang mga mata ni Miguel Salvador.

Hindi niya na kailangang hintayin ang alarm. Labinlimang taon na niyang sinusunod ang parehong routine. Workout na walang music, malamig na shower, black coffee na walang asukal, at sunod-sunod na reports sa tablet.

Isang tablet para sa legal na negosyo. Isang phone na walang pangalan ang contacts para sa isa pa niyang imperyo.

Mas komportable siya kapag kontrolado ang oras kaysa bigyan ng puwang ang emosyon.

Nasa dining room siya nang biglang nag-vibrate ang cellphone sa ibabaw ng marmol na mesa.

Aaron Yap Calling...

Napabuntong-hininga siya at sinagot ito nang hindi inaalis ang tingin sa tablet.

"Ano na naman?" singhal niya

Isang malakas na tawa agad ang sumagot sa kabilang linya. Hindi takot. Si Aaron lang ang pwedeng tumawa ng ganun sa kanya.

"Good morning, Mr. Sungit! Ang aga mo pa rin gumising, ah. Akala ko ba nag-birthday ka kahapon? Dapat nag-party ka man lang, hindi yung nagbasa ka lang ng financial reports at... you know, reports ng kabila."

"Wala akong oras para sa party mo, Aaron. What do you want?" malamig na sagot ni Miguel.

"Grabe ka. Lolo mo tumawag sa akin kagabi, and he sounded very serious. Sabi niya, if you don't settle down, siya mismo ang hahanap ng magiging nanay ng apo niya sa tuhod. At pare, kilala mo si Don Francisco — kapag siya naghanap, pati si Jomarie at si Sara makikinabang."

Humigpit ang hawak ni Miguel sa tasa. Jomarie Madrigal. Ang adopted son ni Lolo na palaging naghihintay na magkamali siya.

"Let him try."

"Come on, pare. You know how your Lolo is. At alam mo rin na hindi lang si Jomarie ang problema mo. Si Ice Beddingfield gumagalaw na naman sa south. Kapag nalaman niyang wala kang heir, alam mo na iisipin niya — mahina ka."

"I'm not interested," putol ni Miguel, diretso at walang emosyon. At pinatay niya ang tawag.

---

Alas-otso y medya nang bumukas ang private elevator sa executive floor.

Sabay-sabay na tumayo ang mga empleyado.

"Good morning, Sir Miguel."

Tumango lang siya. Isang tingin lang niya, alam na ng lahat na ayaw niya ng gulo sa umaga.

Pagpasok niya sa opisina, naabutan niya agad si Aaron na nakaupo sa sofa, nakataas ang paa sa center table niya, at kumakain ng potato chips. Naka-black shirt, may tattoo na nakasilip sa leeg — hindi mukhang VP ng pinakamalaking kumpanya, mas mukhang bodyguard ng presidente.

Tiningnan ni Miguel ang paa nito, malamig ang mata.

"Aaron, alisin mo yang paa mo sa table ko. You have three seconds to fix yourself."

Ngumisi si Aaron at itinaas ang kamay na parang sumusuko pero hindi tumayo nang maayos.

"Good morning din sayo! Ang sungit mo pa rin. No wonder single ka pa rin hanggang ngayon. Pati si Ice, nagtataka na kung bakla ka daw."

"What do you have?" tanong ni Miguel habang inilalagay ang briefcase sa mesa. Hindi siya umupo.

Inilapag ni Aaron ang makapal na brown envelope. "Profiles. From your Lolo. Limang babae, lahat pasado sa background check. Lahat maganda, matalino, galing sa good family. Doctor, architect, lawyer... lahat type ni Sara Madrigal para maging kaibigan."

Isa-isa niyang binuksan.

"And this one. Astrid Asuncion. Business Ad, graduating, working student."

Nang ilapag ni Aaron ang ID picture sa mesa, medyo natagalan ang tingin ni Miguel doon. Simpleng babae, nakapusod, walang alahas. Pero may ngiti na parang walang problema sa buhay. Yung ngiting hindi nabibili ng pera.

"Why are you staring at that one longer?" pang-aasar ni Aaron, nakataas ang kilay.

Tumingin pabalik si Miguel, bumalik agad ang malamig niyang ekspresyon.

"I'm not. I was just checking if her credentials are real."

"Weh? Sure ka? Kasi yung apat, tiningnan mo lang ng isang segundo. Ito, five seconds mo nang tinititigan. Gusto mo backgroundan ko pa nang malalim? Malinis to pare, walang sabit. Hindi tulad nung mga babaeng dinadala sa'yo ni Jomarie."

"I said, isoli mo lahat yan. Hindi ako namimili ng asawa na parang bumibili ng kumpanya, Aaron. I'm not that desperate."

Hindi pa nakakasagot si Aaron nang tumunog ang intercom.

"Sir, nandito na po si Chairman Francisco kasama ang family lawyer."

Nagkatinginan si Miguel at Aaron. Si Aaron napakamot sa batok at binulsa agad ang chips.

"Should I leave?" tanong ni Aaron.

"Stay. Kailangan ko ng witness," utos ni Miguel, ang boses niya mas naging malamig at mas dominante. "At kung sakaling may ipasok si Jomarie na bagong board resolution, ikaw magbasura."

Bumukas ang p***o. Pumasok si Don Francisco, matikas pa rin kahit may tungkod, kasunod ang abogado na may dalang makapal na kontrata.

Tumingin ang matanda sa envelope na nasa mesa.

"Hindi mo pa rin binubuksan, Miguel?" tanong ni Don Francisco.

"Because I don't need to, Lo," sagot ni Miguel, magalang pero matigas.

Ngumiti si Don Francisco, yung ngiting alam mong talo ka na.

"Miguel, hijo. You are 34. You can acquire any company in Asia. You can make grown men kneel in your other world. Pero hindi ka makabuo ng pamilya? Anong klaseng legacy yan?"

Tahimik si Miguel.

"So I will make it simple for you," dagdag ng matanda sabay senyas sa abogado.

Inilapag ng abogado ang kontrata sa harap ni Miguel.

*CONFIDENTIAL MARRIAGE AGREEMENT*

"You have two options," sabi ni Don Francisco. "One, you choose from those profiles. Two, we choose for you. Pero pag tumanggi ka pa rin... I will donate the entire Salvador Trust to charity and give the chairmanship to Jomarie. And you, Miguel, you will stay as the great CEO with no heir."

Walang nagsalita. Kahit si Aaron na madaldal, natahimik.

Nakatitig lang si Miguel sa kontrata. Sa huli, may pangalan nang nakasulat bilang isa sa candidates.

Astrid Asuncion.

At sa unang pagkakataon, hindi galit ang naramdaman ni Miguel. Kundi interes. At isang bagay na matagal na niyang hindi naramdaman — instinct na kailangan niyang protektahan ang babaeng ito hindi lang kay Jomarie at Sara, kundi kay Ice Beddingfield mismo.