บททั้งหมดของ The Billionaire's Baby Maker: บทที่ 1 - บทที่ 9

Mainit ang kape. Pero mas mainit ang titig ni Miguel A. Salvador sa makapal na brown envelope na nakapatong sa conference table.Tahimik ang executive boardroom ng Salvador Empire. Mahigit dalawampung direktor ang naroon, ngunit walang sinuman ang naglakas-loob magsalita. Kahit ang mahinang tunog ng air conditioner ay tila mas malakas kaysa paghinga ng lahat.Sa harap niya ay ang family doctor, ang abogado ng pamilya, at ang matandang lalaking hindi kailanman marunong tumanggap ng pagkatalo. Ang lolo niyang si Don Francisco Salvador."Dahil ba may mamamatay?" kalmadong tanong ni Miguel habang inaayos ang cuff ng itim niyang suit. "O sinayang lang ninyo ang oras ko?"Napasinghap ang ilang board members. Iyon ang problema kay Miguel, hindi ito yung tipong sumisigaw, hindi din siya yung tipong nagwawala, pero kapag nagsalita, parang may yelong dumadampi sa balat. CEO sa umaga. Pero sa gabi, sa ibang mundo, kahit mga armadong lalaki ay yumuyuko sa kanya.Iniabot ng doktor ang envelope."

Eksaktong alas-singko ng umaga nang bumukas ang mga mata ni Miguel Salvador.Hindi niya na kailangang hintayin ang alarm. Labinlimang taon na niyang sinusunod ang parehong routine. Workout na walang music, malamig na shower, black coffee na walang asukal, at sunod-sunod na reports sa tablet.Isang tablet para sa legal na negosyo. Isang phone na walang pangalan ang contacts para sa isa pa niyang imperyo.Mas komportable siya kapag kontrolado ang oras kaysa bigyan ng puwang ang emosyon.Nasa dining room siya nang biglang nag-vibrate ang cellphone sa ibabaw ng marmol na mesa.Aaron Yap Calling...Napabuntong-hininga siya at sinagot ito nang hindi inaalis ang tingin sa tablet."Ano na naman?" singhal niyaIsang malakas na tawa agad ang sumagot sa kabilang linya. Hindi takot. Si Aaron lang ang pwedeng tumawa ng ganun sa kanya."Good morning, Mr. Sungit! Ang aga mo pa rin gumising, ah. Akala ko ba nag-birthday ka kahapon? Dapat nag-party ka man lang, hindi yung nagbasa ka lang ng financial

ASTRID POV :Alas-nuwebe ng gabi nang makarating ako sa St. Matthew Medical Center. Hindi na ako nag-jeep. Tumakbo ako hanggang kanto at sumakay ng tricycle kahit alam kong kulang ang pamasahe ko bukas. Wala akong pakialam. Ang nasa isip ko lang ay si Ashley.Pagpasok ko sa third floor, amoy alcohol agad at sahig na kakapunas pa lang. Yung ilaw sa hallway sobrang puti, parang ayaw kang patulugin kahit pagod ka na. Yung mga nurse na nakaputi, halos hindi na makatingin sa akin kasi alam na nila yung balance namin. 387,000. Limang araw."Si Ashley Asuncion, Room 312?" hingal kong tanong sa nurse station. Basang-basa ang likod ng blouse ko sa pawis.Tumingin sa akin si Nurse Jenny. Kilala na niya ako. Mula nung ma-confine si Ashley, halos araw-araw ako nandito. Minsan wala akong tulog, minsan kakain lang ako ng skyflakes sa labas ng hospital para makatipid.Tumayo agad siya at hinawakan ang braso ko."Ate Astrid, okay na siya ngayon. Na-stabilize na namin," sabi niya habang inaalalayan ak

ASTRID POV :6 AM pa lang gising na ako. As in hindi ako nakatulog. Paano ka makakatulog kung alam mong kinabukasan susunduin ka ka ng Rolls-Royce sa eskinita namin?Katabi ko si Ashley sa papag, ang himbing ng tulog. Hindi na siya hinihingal. Kahapon nung umuwi ako galing Grand Monarch, may dala akong yakult at skyflakes. Sabi ko sa kanya, "Bunso, bukas lilipat na tayo. May aircon na."Sabi niya, "Kasama si poging mayaman?"Hindi ako nakasagot. Paano ko sasabihin na yung poging mayaman na yun, asawa ko na sa papel simula kahapon?Sa labas, si Aling Nena nagkakape. Kanina pa siya pasilip-silip sa kwarto namin. Alam kong may gusto siyang itanong pero hindi niya alam paano."Apo," tawag niya nung lumabas ako dala yung isang maleta. Yung maleta na bigay pa ni Mama bago siya mawala, yung may gasgas na sa gilid. "Totoo ba yung sinabi ni Ashley? Mag-aasawa ka na daw? Mayaman daw?"Napalunok ako. Yung kontrata bawal ikwento kahit kanino. Pero si Aling Nena parang nanay ko na."Parang ganun n

ASTRID POV :Yung Chanel dress na bigay ni Victoria, simple lang. Black, hanggang tuhod, walang design pero pag sinuot mo alam mong mahal. Yung tela malamig sa balat. Yung zipper sa likod, hindi ko maabot."Ma'am, tulungan ko na po kayo," sabi ni Victoria habang hinila yung zipper pataas.Pagharap ko sa salamin, hindi ako makapaniwala na ako yun.Buhok ko na pinlantsa ni Victoria, dress na Chanel, may light make up. Mukha na akong mayaman. Pero yung paa ko, naka-lumang tsinelas pa rin kasi wala akong heels."Yung heels po, Ma'am, size 7," sabi ni Victoria sabay labas ng box na may red sole. Louboutin. Yung nakikita ko lang sa TikTok ng mga influencer.Jusko, paano ako maglalakad dito? Baka ma-out of balance ako at mahulog sa hagdan.Bago pa ako makapag-reklamo, bumukas pinto. Si Miguel, nakatayo sa may pinto, nakatingin sa akin. Naka-black suit na siya ngayon, buhok ayos na, amoy na amoy ulit pabango.Saglit siyang natigilan. Yung mata niya bumaba mula mukha ko hanggang paa ko.Tumikh