LOGINPOV: Evelina Faith CartierHindi ako makagalaw.Nakatayo lang ako sa likod ng pintuan habang naririnig ko ang boses niya mula sa kabilang bahagi.“Open the door. I know you’re there.”Kondrad.Ilang taon na ang lumipas, pero ganoon pa rin ang boses niya. Malalim. Kalma. Ngunit may bigat na parang kaya nitong buksan ang lahat ng sugat na pilit kong tinakpan.Napapikit ako.Why is he here?Ilang beses kong tinanong ang sarili ko kung ano ang dapat kong gawin. Buksan ang pinto? Tumakbo? Magkunwaring wala ako?Pero kahit anong gawin ko, alam kong hindi ko kayang takasan ang nakaraan.Huminga ako nang malalim bago dahan-dahang binuksan ang pinto.At doon ko siya nakita.Nakatayo si Kondrad sa harapan ko, suot ang itim niyang suit. His expression was unreadable, but his eyes were different.Para bang matagal niya akong hinahanap.Pero ayokong isipin iyon.“Why are you here?” tanong ko.Hindi siya agad sumagot.Tinitigan lamang niya ako.“You disappeared.”Napatawa ako nang mahina, pero wala
Hindi ko agad binuksan ang pinto.Nakatayo lang ako sa gitna ng hotel room habang nakatitig sa maliit na bilog na salamin sa pinto. Nakikita ko roon ang lalaki sa kabilang bahagi.Siya.Kondrad Alexander Ford.For years, pinilit kong kalimutan ang mukha niya. Pinilit kong burahin sa isip ko ang boses niya, ang mga mata niyang dati kong hinahanap, at ang paraan ng pagtawag niya sa pangalan ko na para bang ako lang ang taong mahalaga sa mundo niya.Pero isang segundo lang.Isang tingin lang sa kanyang silhouette.Bumalik lahat.The memories I tried to bury came rushing back.“Open the door, Evelina.”Napapikit ako.Mababa pa rin ang boses niya. Mas malalim lang ngayon. Mas seryoso.Humawak ako sa doorknob pero hindi ko agad ito binuksan.“Why are you here?” tanong ko, kahit alam kong maririnig niya.“Because I know you're there.”Napahawak ako sa dibdib ko.Ang lakas ng tibok ng puso ko.I hated that my body still remembered him even when my mind had spent years trying to forget.I fina
Hindi ko makalimutan ang gabing iyon. Kahit ilang taon na ang lumipas, parang kahapon lang nangyari ang lahat. I was standing in the middle of the Ford mansion, staring at the old family portrait hanging above the fireplace. Nakangiti ang lahat sa larawan. Perfect family. Perfect marriage. Perfect future. Pero alam kong hindi ganoon ang totoong kuwento. Sa pamilyang Ford, maraming bagay ang maganda lamang kapag tinitingnan mula sa malayo. Paglapit mo, makikita mo ang mga bitak. The secrets. The regrets. The broken promises. At higit sa lahat, ang mga desisyong hindi na maaaring bawiin. Huminga ako nang malalim at napapikit. Naalala ko ang anak kong si Kondrad. Noong bata pa siya, wala akong ibang gusto kundi ang magkaroon siya ng magandang buhay. I wanted him to become successful, respected, and powerful. Gusto kong matutunan niyang kontrolin ang kanyang emosyon at gumawa ng desisyon gamit ang kanyang isip. But somewhere along the way, I failed. Hindi dahil
POV: Evelina Faith CartierTahimik ang buong hotel room.Tanging malamig na air-conditioning at mahinang tunog ng mga sasakyan mula sa labas ang naririnig ko. Nakaupo ako sa gilid ng kama habang pilit pinapakalma ang sarili ko.Ilang taon na ang lumipas.Ilang taon mula nang piliin kong tumakbo.Ilang taon mula nang sabihin ko sa sarili kong tapos na ang lahat.Pero bakit parang isang gabi lang ang kailangan para bumalik ang lahat?I closed my eyes and took a deep breath.Ayokong alalahanin.Ayokong balikan.Ayokong isipin ang mga araw na minahal ko siya nang higit pa sa sarili ko.Pero habang nakapikit ako, mas lalong luminaw ang mga alaala.Ang mga ngiti niya.Ang boses niya.Ang mga pangakong minsan kong pinaniwalaan.At higit sa lahat—ang araw na tuluyan niya akong nasaktan.Napabuntong-hininga ako at tumayo.“I’m okay,” bulong ko sa sarili ko. “I’m finally okay.”Kinuha ko ang isang baso ng tubig at uminom.Then—Knock. Knock. Knock.Napatigil ako.Napatingin ako sa pintuan.Sin
POV: Evelina Faith CartierTahimik ang buong hotel room.Tanging mahinang ugong ng air conditioner ang naririnig ko habang nakaupo ako sa gilid ng kama. Pagod na pagod ako, pero hindi ko kayang ipikit ang mga mata ko. There was something about tonight that made me feel uneasy.Ilang taon na rin ang lumipas mula nang piliin kong lumayo.Ilang taon na rin mula nang sabihin ko sa sarili kong tapos na.No more Kondrad.No more memories.No more promises.At higit sa lahat, no more looking back.Pero bakit parang ngayong gabi, bumabalik lahat?Napabuntong-hininga ako at dahan-dahang tumayo. Inayos ko ang buhok ko bago pumunta sa maliit na table malapit sa bintana.Kumuha ako ng isang basong tubig.Isang lagok.Dalawa.Pero bago ko pa maubos ang tubig, biglang—Knock. Knock. Knock.Napahinto ako.Nanigas ang katawan ko.Tumingin ako sa pinto.Wala akong hinihintay na bisita.I checked my phone.Walang message.Walang tawag.Wala ring notification mula sa reception.Napakunot ang noo ko.Bak
FLASHBACKPOV: Evelina Faith CartierTahimik ang buong hotel room.Napakalakas ng air conditioner pero hindi ko iyon halos maramdaman. Nakaupo ako sa gilid ng kama habang nakatitig sa maliit na suitcase na nasa harapan ko. Hindi ko alam kung bakit parang ang bigat-bigat ng dibdib ko ngayong gabi.Maybe because I was finally alone.No family. Why? Wala akong pamilya na maaaring tawagan o takbuhan. I was alone in my hotel room, trying to find peace after everything that happened. Ngunit nang may kumatok sa pinto, bigla akong kinabahan. I wasn't expecting anyone, so I wondered who could possibly be looking for me at this hour.Mag-isa lang ako sa hotel. Wala akong kaibigang hinihintay o bisitang darating. Kaya nang marinig ko ang sunod-sunod na katok sa pinto, napakunot-noo ako. Who could it be? Dahan-dahan akong lumapit sa peephole, not knowing that the man outside would bring back the painful memories I desperately wanted to forget.No Kondrad. Tahimik akong nag-aayos ng sarili nang ma







