MY NAME IN THE FILE

Hindi ko kayang maghintay nang matagal.

Kinabukasan, nang magkaroon ako ng pagkakataon, pumasok ako sa digital archive.

Hindi ko alam kung ano mismo ang hinahanap ko.

Siguro kahit isang sagot man lang sa marami kong tanong.

Siguro kahit isang maliit na piraso ng impormasyon na magpapatunay na hindi ako nababaliw.

Una kong hinanap ang pangalan sa likod ng litrato, si Elise.

Maraming records.

Karamihan restricted.

May mga dokumentong hindi ko mabuksan.

May mga folder na nangangailangan ng mas mataas na access.

May ilang files na pangalan lang ang nakikita ko bago mawala sa screen.

Mas lalo akong kinabahan.

Pagkatapos, hindi ko alam kung bakit, isinulat ko ang sarili kong pangalan.

LIANA VALDEZ.

May lumabas.

Isang folder.

Napatigil ako.

Binuksan ko.

Employment information.

Personal records.

Application documents.

Normal sana.

Hanggang sa makita ko ang petsa.

Tatlong taon na ang nakalipas.

Napakunot ang noo ko.

Hindi ako nag-apply noon.

Hindi ako nagtrabaho rito.

Alam ko iyon. Sigurado ako.

O akala ko lang alam ko?

Sinuri ko ang pangalan nang paulit-ulit.

Pareho ang spelling.

LIANA VALDEZ.

Parehong birthday.

Parehong address.

Parehong impormasyon.

Hindi maaaring ibang tao iyon.

Huminga ako nang malalim.

Baka may administrative error.

Baka maling file. Baka kapangalan ko lang o kaya magkaparehas lang talaga kami.

Iyon ang gusto kong paniwalaan.

Pero may isa pang folder.

Restricted.

Mas maliit.

At ang label nito ay:

HUWAG BUBUKSAN.

Napatingin ako sa paligid.

Walang tao.

Naririnig ko lamang ang mahinang ugong ng air-conditioning at tunog ng keyboard mula sa kabilang bahagi ng archive room.

Hindi ko dapat binuksan.

Alam kong mali.

Pero binuksan ko.

Biglang umandar ang isang video.

Nag-black ang screen.

Pagkatapos ay lumitaw ang mukha ni Elise.

Mas payat.

Mas pagod.

At sa mga mata niya, may bagay na hindi ko maipaliwanag.

Takot.

“At kung pinapanood mo ito…”

Napahawak ako sa gilid ng mesa.

“…ibig sabihin, nahanap ka na nila.”

Natigil na ang video pero ako naguguluhan pa rin sa napanuod ko at sa kung anong ibig sabihin ng mensahe niya.

“Ano?”

Hindi ko alam kung bakit ko iyon nasabi nang malakas.

Sinubukan kong i-play muli.

Pero ayaw ng magplay.

Isang error ang lumabas.

Sinubukan kong i-refresh.

Wala pa rin.

“Who are you talking to?”

May malalim na bosses sa likod at dahil sa gulat halos malamig ang buo kung katawan.

Bigla akong napalingon.

Si Sir Adrian.

Nakatayo sa likuran ko.

May pagtatakang ekspresyon ang mukha niya.

Mabilis kong isinara ang screen.

“Sorry po.” paghingi ko ng paumanhin.

“Open it.”

Utos niya na ikinagulat ko.

“Sir—”

“Open it, Liana.”

May bigat sa boses niya.

Hindi iyon galit.

Mas nakakatakot dahil kontrolado.

Binuksan ko muli.

Pero kagaya ng una Kong pagsubok na buksan iyon muli nawala na ang video.

Parang hindi ito kailanman umiral.

“Nasaan?”

Tanong niya.

“Hindi ko na alam, nandito lang po yun kanina.”

Kung nagtataka siya mas nagtataka ako sa nangyari.

Lumapit siya sa computer.

Tiningnan ang screen.

Pagkatapos ay cellphone niya.

May notification.

Napansin ko.

'SHE REMEMBERS.'

Hindi ko dapat binasa.

Pero nabasa ko.

“Ano iyon?”

Tanong ko dahil parang tungkol nanaman sakin 'yon.

Hindi siya sumagot.

“Adrian? Ako ba ang tinutukoy ?”

Tumingin siya sa akin.

Iyon ang unang pagkakataon na tinawag ko siya sa pangalan niya lang.

May kung anong dumaan sa mukha niya.

Hindi ko alam kung gulat iyon o pagod.

“Go home.”

Utos niya.

“Hindi.”

Pagtutol ko.

“Liana.”

Biglang naging kalmado ang bosses niya na parang nagmamakaawang sundin ko siya.

“Hindi ako aalis.”

Pero di ako natinag sa pakiusap niya.

“Hindi mo naiintindihan kung ano ang pinapasok mo.”

Babala niya.

“Then explain it.”

Pagpilit ko sa kaniya.

Tahimik.

“May pangalan ko sa file.”

Dugtong ko.

Wala siyang sinabi.

“Tatlong taon na ang nakalipas.”

Nanatili siyang nakatingin sa akin.

Nakikinig lang sya sa mga sinasabi ko.

“Hindi ako nagtatrabaho rito noon.”

Madiin ang pagkabanggit ko dito.

“I know.”

Sagot niya.

Mabilis ang sagot.

Masyadong mabilis.

“Paano ninyo alam?”

Hindi nanaman siya sumagot.

At doon ko naintindihan.

May alam siya.

Marahil hindi lahat.

Pero sapat para matakot.

“Bakit ninyo ako kinuha bilang secretary?”

Naiinis na ako kasi wala manlang akong makuha ng matinong sagot mula sa kaniya.

“Dahil qualified ka.”

“Hindi iyon ang tanong ko.”

Saglit siyang tumingin sa akin.

“Umuwi ka muna.”

Utos niya.

“Hindi ninyo ako mapapaalis sa trabaho dahil ayaw ninyong sumagot.”

“Hindi iyon ang dahilan.”

“Then what is?”

Tahimik siyang tumingin sa akin.

At sa pagkakataong iyon, mas nakita ko ang pagod kaysa sa pagiging malamig niya.

Kung tama ang basa ko.

“Hindi ko alam kung ano ang naaalala mo.”

Napakurap ako. Anong naaalala ko?

“Wala akong naaalala.” pagtataka kong sagot sa kaniya.

“I know.”

Natahimik ako.

Doon ko unang naramdaman ang tunay na takot.

Hindi dahil may taong nagpapadala sa akin ng mensahe.

Hindi dahil may lumang file na hindi ko dapat nakita.

Kundi dahil may posibilidad na tama sila.

Baka may bahagi talaga ng buhay ko na hindi ko naaalala.

At baka si Adrian Montenegro ang isa sa mga taong nakakaalam kung ano iyon.

“May kinalaman ba yung babaeng kamukha ko? may kinalaman ba si Elise?”

Hindi siya sumagot.

Pero napansin kong bahagyang gumalaw ang panga niya.

Hindi ko alam kung galit siya o ayaw lamang niyang pag-usapan ang pangalan nito.

“Sir Adrian, Pease sagutin mo naman ako. Gulong- gulo na ako.”

“Hindi ngayon.”

“Bakit?”, Naiinis kong tanong.

“Dahil wala pa akong sapat na impormasyon.”

Napatawa ako nang mahina, pero walang saya roon.

“Samantalang may file ako rito na tatlong taon na ang nakalipas.”

“Alam ko.”

“May video si Elise.”

“Alam ko.”

“May taong nagsasabing kilala ninyo ako.”

“Hindi lahat ng sinasabi ng mga tao ay totoo.”

maniniwala ba ako sa taong to?

“Pero may isang bagay na totoo.” dugtong ko.

Tumingin ako sa kanya.

“Ang pangalan ko ay nasa file.”

Wala siyang naisagot.

At sa katahimikang iyon, mas lalo akong nakaramdam ng bigat.

Hindi ko alam kung bakit, pero sa unang pagkakataon mula nang pumasok ako sa kumpanyang ito, hindi na ako natatakot mawalan ng trabaho.

Mas natatakot akong malaman kung bakit ako narito.

At kung bakit parang matagal na akong hinihintay.