I DON'T KNOW WHAT I REMEMBER

Kinabukasan, hindi ko na hinintay na mauna si Sir Adrian.

Ako ang lumapit sa kanya.

“Sabihin ninyo sa akin ang totoo.”

Deretsa kong bungad sa kaniya.

Hindi siya tumingala mula sa dokumentong binabasa niya.

“About what?”

Wow, parang may amnesia lang? 

“Ang alam ninyo.”

Isinara niya ang folder.

“Liana.”

“May file ako rito tatlong taon na ang nakalipas.”

Heto nanaman ako inuulit sa kaniya kahit wala akong natatanggap na paliwanag.

Tahimik lang siya.

“May video si Elise.”

Dugtong ko, umaasang mapupukaw ko ang atensiyon niya sa pagbanggit ng pangalang 'yon.

Wala pa rin.

“At may nagsasabing kilala ninyo ako.”

Dahan-dahan siyang tumingin sa akin.

“Hindi ko sinabi iyon.”

“Hindi ninyo kailangang sabihin.”

Napatingin siya sa akin nang matagal.

“Hindi mo alam ang hinihingi mo.”

Gusto Kong sabihing alam na alam ko Kung anong gusto Kong malaman.

Ang hinihingi ko lang ay sagot sa mga tanong ko.

“Ang hinihingi ko ay impormasyon tungkol sa sarili kong buhay.”

Walang sagot.

At iyon ang pinakamasakit.

Hindi ko alam kung alin ang mas nakakagalit—ang pagsisinungaling o ang katahimikan.

May kumatok.

Si Claire.

“Sir?”

“Come in.”

May hawak siyang maliit na susi at isang folded piece of paper.

“May nag-iwan po nito para kay Ms. Valdez.”

Paanong sa ilang araw ko pa lamang sa trabaho ay may nagpadala agad sakin?

At ano to, love letter?

Habang inaabot sa akin ang papel, nagtataka kong kinuha ko iyon kay Claire.

Binuksan ko.

'KUNG GUSTO MONG MALAMAN KUNG BAKIT KAMUKHA MO SI ELISE, PUMUNTA KA RITO. MAG-ISA.'

May address.

Hindi ko pa man nakukumpleto ang pagbasa, kinuha ni Adrian ang papel.

Tiningnan niya ang address.

At sa isang saglit, may nagbago sa kanyang mukha.

“Kilala ninyo.”

Tanong ko na sana naman sagutin niya.

“Hindi.”

“Sinungaling.”

Hala ang bibig ko talaga walang preno. 

Pero ayaw Kong bawiin ang sinabi ko.

Total wala naman akong nakukuhang sagot.

Ibig sabihing nun may tinatago talaga siya.

Pero bakit ayaw niyang malaman ko?

Bahagya siyang napapikit.

“Hindi ka pupunta.” 

Para nag may pag-aalala niyang sabi.

“Bakit?”

“Dahil hindi mo alam kung sino ang nagpadala niyan.”

Tama naman siya, hindi ko alam kung sino ang nagpadala nito.

Pero para malaman ko sempre gusto kong puntahan.

“Pero alam ninyo ang lugar.”

Tahimik.

“Sir Adrian.”

Hindi siya sumagot.

“Nasaan iyon? Malapit Lang ba? o Malayo?"

Sunod-sunod kong tanong.

Matagal bago niya sinabi.

“Dating apartment ni Elise.”

Parang biglang lumiit ang silid. Nagulat ako. Si Elise nanaman. ano ba talaga ang kaugnayan ko sa kaniya? sa kanila?

“Doon siya huling nakita.”

Dagdag niya.

Napatawa ako nang mahina. Kaya ba ayaw niya akong pumunta sa lugar na iyon?

“Hindi ninyo talaga naiintindihan. Isa akong empleyado na kailanman hindi niyo kailangang protektahan mula sa mga impormasyon na tinatanong ko.”

Tumingin siya sa akin.

“Hindi nga. Pero Dapat.”

Madiin niyang Sabi sa akin.

“ Stop deciding for me.”

Hindi siya gumalaw. Pero di ako papapigil.

“Hindi mo ako pag-aari.” Dugtong ko.

Saglit siyang natahimik.

Pagkatapos ay mahinang sinabi:

“I know.”

Walang galit sa boses niya.

At marahil iyon ang dahilan kung bakit mas tumama sa akin.

Hindi siya nakikipagtalo.

Parang tinatanggap niya.

Ngunit hindi ibig sabihin noon na bibitawan niya ang problem. 

Hindi rin ibig sabihin nun susunod na ako sa kaniya.

“Pupunta ako,” sabi ko.

“Sasama ako.”

Pagpilit niya.

“Hindi ko kailangan ng escort.”

Balak pa at ang maging body guard ko.

“Hindi ako nag-aalok.”

Napataas ako ng kilay.

“Ano ang ibig sabihin?”

Nagtataka kong tanong.

“Pupunta ako.”

Paninigurado niya.

“Bakit?”

Tiningnan niya muli ang address.

At sa unang pagkakataon, nakita kong parang may personal na alaala ang lugar na iyon.

“Dahil may mga bagay doon na dapat kong makita bago mo makita.”

Hindi ko alam kung ano ang ibig niyang sabihin.

Pero alam kong hindi na niya kayang pigilan ang susunod na mangyayari.

At kagaya niya gusto ko ring makita ang mga bagay na tinutukoy niya.

“May nangyari ba sa inyo ni Elise doon?”

Sigurado ako. May nangyari sa kaniya sa lugar na 'yun kaya ganun na lang ang pagpipigil niya saaking wag pumunta at pagpipilit na sumama siya.

Saglit siyang tumingin sa akin.

Hindi siya sumagot.

Pero hindi rin niya inalis ang tingin niya sakin

“Hindi lahat ng bagay tungkol kay Elise ay kailangan mong malaman.”

“Bakit?”

“Dahil hindi ko alam kung paano mo tatanggapin.”

Napakunot ang noo ko.

“Bakit parang mas kilala ninyo ako kaysa sa sarili ko?”

Mabilis siyang umiwas ng tingin.

At iyon ang unang pagkakataong naramdaman kong may tinatago siyang bagay na hindi lamang tungkol kay Elise.

“Hindi kita kilala nang ganoon.”

“Pero alam ninyo na hindi ako nagtrabaho rito tatlong taon na ang nakalipas.”

Tahimik.

“Paano?”

Wala pa rin.

At sa kabila ng inis ko, napansin kong hindi siya mukhang nagsisinungaling.

Mas mukhang may sinusubukan siyang protektahan.

Hindi ko alam kung ako ba iyon.

O siya.

O ang isang lihim na pareho naming hindi pa kayang harapin.

“Pupunta ako,” ulit ko.

“Hindi ka mag-isa.”

“Hindi ko kailangan ng escort.”

“Hindi ako nag-aalok.”

Napangiti ako nang kaunti.

“Napapansin ko, mahilig kayong magdesisyon.”

“Kapag kailangan.”

“At ngayon kailangan?”

“Oo.”

Hindi ko alam kung bakit may kakaibang bigat ang simpleng sagot niya.

Tumango ako.

“Sige.”

Hindi siya gumalaw.

“Anong oras?”

“After work.”

“Fine.”

Lumapit siya sa desk at kinuha ang susi mula kay Claire.

“Dalhin mo lang ang kailangan mo.”

“Hindi ba delikado?”

“Hindi ko alam.”

“Ang galing.”

Bahagya siyang napangiti.

Mabilis lamang.

“Mas gusto kong sabihin ang totoo kaysa bigyan ka ng maling katiyakan.”

Hindi ko inaasahan iyon.

At sa unang pagkakataon, naisip kong baka hindi lahat ng sinabi sa akin tungkol kay Adrian ay totoo.

Baka may dahilan kung bakit ganito siya.

Baka may bahagi siyang sinusubukang ayusin.

Pero hindi ko pa rin siya mapagkakatiwalaan.

Hindi pa.

At sa kabila ng lahat ng pagdududa ko kay Adrian, may bahagi sa akin na hindi ko maipaliwanag ang gustong malaman kung bakit ganoon siya tumingin sa address.

Parang may bagay siyang pinagsisisihan.

At marahil, bago matapos ang araw, malalaman ko kung ano iyon.