THE WOMAN AT THE DOOR

Hindi ako nakatulog nang maayos nang gabing iyon.

Hindi dahil sa takot.

Mas nakakainis kaysa roon.

Dahil sa dami ng tanong.

Sa tuwing ipipikit ko ang mga mata ko, nakikita ko ang litrato ni Elise.

Pagkatapos ang sarili kong mukha.

Pagkatapos ang lumang file.

At sa pinakahuli—

ang mukha ni Adrian nang makita niya ang address.

Hindi ko alam kung ano ang mas gusto kong malaman.

Kung bakit kamukha ko si Elise.

O kung bakit parang matagal na akong bahagi ng isang kuwento na hindi ko maalala.

Kinabukasan, sumama ako kay Adrian.

Tahimik ang biyahe.

Pareho kaming may iniisip.

Sa unang ilang minuto, tanging tunog ng makina at mahinang ingay ng lungsod ang naririnig ko.

Maya-maya, ako na ang unang nagsalita.

“May nangyari ba sa apartment na iyon?”

“Liana.”

“Simple lang ang tanong ko.”

“Hindi ko alam kung ano ang makikita natin.”

“Hindi iyon ang tinanong ko.”

Saglit siyang tumingin sa akin bago ibinalik ang mga mata sa daan.

“May mga alaala akong hindi ko gustong balikan.”

Hindi ko inaasahang magiging ganoon katapat ang sagot niya.

“Dahil kay Elise?”

“Oo.”

Wala akong ibang sinabi.

Hindi ko alam kung bakit may kakaibang kirot sa sagot na iyon.

Hindi ko naman siya gusto.

Hindi pa.

At wala akong karapatang magselos sa isang babaeng wala naman dito.

Pero may bahagi sa akin na ayaw marinig ang pangalan ni Elise sa bibig niya.

Hindi ko rin alam kung bakit.

Marahil dahil sa mukha niya.

Marahil dahil sa paraan ng pagtingin ni Adrian sa litrato.

O marahil dahil pakiramdam ko, kahit wala na si Elise, siya pa rin ang nasa pagitan namin.

Pagdating namin, tahimik ang apartment building.

Parang matagal nang walang nakatira.

Bumaba kami.

Kinuha ni Adrian ang susi.

“Stay close.”

Napatingin ako sa kanya.

“Utos?”

“Payo.”

“Mas maganda.”

Bahagya siyang napangiti.

Mabilis lamang.

Halos hindi ko nga sigurado kung nakita ko talaga.

At hindi ko alam kung bakit mas nakadagdag iyon sa kaba ko.

Binuksan niya ang p***o.

Alikabok.

Lumang kasangkapan.

Isang mesa.

Mga kahon.

At isang malaking salamin.

May amoy ng lumang kahoy at saradong silid.

Pumasok ako nang dahan-dahan.

“Dito ba siya nakatira?”

“Oo.”

“Gaano katagal?”

“Hindi ko alam.”

Napalingon ako sa kanya.

“Hindi mo alam?”

“Maraming bagay tungkol kay Elise na hindi ko na alam.”

May lungkot sa boses niya.

Kung tama ang basa ko.

Lumapit ako sa malaking salamin.

May nakasulat sa alikabok.

Hindi ko alam kung sino ang sumulat.

Ngunit pangalan ko ang unang nakita ko.

"LIANA, KUNG NABASA MO ITO, HULI NA ANG LAHAT."

“Adrian.”

Walang sagot.

Napalingon ako.

Wala siya.

“Adrian?”

Lumabas ako sa hallway.

Tahimik.

Walang bakas ng mga yabag niya.

Bumalik ako sa silid.

May isang cellphone sa mesa.

Hindi ko iyon napansin kanina.

Lumapit ako.

Luma ang modelo.

May gasgas sa likod.

Biglang tumunog.

Unknown caller.

Matagal akong nakatingin dito.

Pagkatapos ay sinagot ko.

“Hello?”

Ilang segundo ng katahimikan.

May mahinang paghinga sa kabilang linya.

“Liana…”

Nanigas ako.

“Sino ito?”

“Hindi mo pa rin ako naaalala.”

Napahawak ako sa gilid ng mesa.

“Ano ang ibig mong sabihin?”

“Hindi siya nagsabi sa iyo, ano?”

“Sino?”

“Adrian.”

Napalingon ako sa pintuan.

“Nasaan kayo?”

Hindi sumagot ang babae.

Sa halip, mahina niyang sinabi:

“Liana…”

May kakaiba sa tono niya.

Hindi galit.

Hindi rin banta.

Parang may lungkot.

“Makinig ka sa akin.”

“Okay.”

“Huwag kang lilingon.”

Nanlamig ang batok ko.

Hindi ko alam kung bakit agad kong sinunod ang sinabi niya.

Nanatili akong nakaharap sa salamin.

At sa repleksiyon nito, may nakita akong tao sa likuran ko.

Isang babae.

Mahaba ang buhok.

Maputla ang mukha.

At ang mga mata—

parehong-pareho sa babaeng nasa litrato.

Si Elise.

Pinilit kong huwag pansinin ang kaba habang tinitingnan ko ang paligid. May mga kahon sa sulok na may lumang mga label, ilang libro sa estante, at isang maliit na mesa na tila matagal nang hindi ginagamit. Sa ibabaw nito ay may manipis na layer ng alikabok, maliban sa isang bahagi na parang bagong punas.

“May pumunta rito,” sabi ko.

Walang sagot.

Lumingon ako kay Adrian, ngunit wala siya sa likuran ko.

“Adrian?”

Tahimik pa rin.

Sinubukan kong hanapin siya sa kabilang silid. Wala.

Hindi ko alam kung bakit biglang bumigat ang pakiramdam ko. Hindi naman niya ako iniwan nang walang dahilan. At kung may gusto siyang tingnan, maaari naman niya akong sabihan.

Bumalik ako sa sala.

Doon ko napansin ang isang maliit na frame sa ilalim ng mesa. Pinulot ko iyon.

Larawan iyon ni Adrian at Elise.

Mas bata sila kaysa sa unang litrato sa opisina.

May nakasulat sa likod.

"HINDI LAHAT NG NAKAKITA MO AY TOTOO."

Napahawak ako sa papel.

May kung anong pamilyar sa sulat-kamay.

Hindi ko alam kung bakit.

Ibinaba ko ang larawan.

At doon ko narinig ang mahinang tunog mula sa kabilang silid.

Parang may nahulog.

“Adrian?”

Walang sumagot.

Lumapit ako sa pintuan, pero bago ko iyon buksan, tumunog ang cellphone na nakita ko sa mesa.

Unknown caller.

Sa isang saglit, naisip kong huwag sagutin.

Pero baka iyon na ang pagkakataong hinihintay ko.

Baka ang taong nasa kabilang linya ang may sagot.

Hindi ko alam kung lalaki o babae ang nagsasalita. Ngunit sa unang pantig pa lamang ng pangalan ko, may kakaibang pamilyaridad na gumapang sa dibdib ko nang biglaan.

Kaya pinindot ko ang answer.

Kahit alam kong maaari kong pagsisihan ang ginawa kong iyon balang araw.

Hindi ako gumalaw.

Hindi ako huminga nang maayos.

“Liana?”

Nanigas ako.

“Sino ito?”

“Hindi mo pa rin ako naaalala.”

Napahawak ako sa gilid ng mesa.

“Ano ang ibig mong sabihin?”

“Hindi siya nagsabi sa iyo, ano?”

“Sino?”

“Adrian.”

Napalingon ako sa pintuan.

“Nasaan kayo?”

Hindi sumagot ang babae.

Sa halip, mahina niyang sinabi:

“Liana…”

May kakaiba sa tono niya.

Hindi galit.

Hindi rin banta.

Parang may lungkot.

“Makinig ka sa akin.”

“Okay.”

“Huwag kang lilingon.”

Nanlamig ang batok ko.

Hindi ko alam kung bakit agad kong sinunod ang sinabi niya.

Nanatili akong nakaharap sa salamin.

At sa repleksiyon nito, may nakita akong tao sa likuran ko.

Isang babae.

Mahaba ang buhok.

Maputla ang mukha.

At ang mga mata—

parehong-pareho sa babaeng nasa litrato.

Si Elise.

Unti-unting bumilis ang tibok ng puso ko.

Hindi ako gumalaw.

Hindi ako huminga nang maayos.

“Liana?”

Boses ng babae sa cellphone.

Nanginginig na.

“Bakit?”

“Hindi siya ang nasa likod mo.”

Napatingin ako sa repleksiyon.

Ang babae sa likuran ko ay ngumiti.

At sa sandaling iyon, may narinig akong tunog sa mismong likuran ko.

Isang marahang pag-click ng doorknob.

Pagkatapos—

bumukas ang p***o.

TO BE CONTINUED…