LOGINAlas-singko pa lang ng umaga, gising na si Ariana. Masakit pa rin ang kanyang buong katawan mula sa pagod kagabi, ngunit wala siyang karapatang magreklamo. Mula nang sibakin ni Damien ang lahat ng kasambahay bilang parusa sa paglabas niya noon kasama ang mga katrabaho, ang buong penthouse ay naging responsibilidad niya. Ito ang paraan ni Damien para ipaalala sa kanya ang kanyang lugar isang kasunduan, isang utos, at isang utang na milyun-milyon ang halaga. Ngunit ang hindi alam ni Ariana, higit pa sa parusa, ang ipapagawa nitong si Damien para sa sarili nitong kaligtasan. Natatakot si Damien. Ang kakaibang tibok ng puso niya nang sumandal ang ulo ng dalaga sa kanyang balikat kagabi ay isang babala.Para sa isang bilyonaryong tulad niya, ang emosyon ay isang kahinaan. Kaya kailangan niyang pahirapan si Ariana. Kailangan niyang maging malupit para kumbinsihin ang sarili na negosyo lang ang lahat, at hinding-hindi siya maiinlove sa babaeng binayaran niya lang."Dapat bago ako umalis ng a
"So, ito pala ang babaeng naging dahilan para tanggihan mo ang pamilya Valdez, Damien," panimula ni Donya Victoria. Tiningnan niya si Ariana mula ulo hanggang paa nang may mapang-maliit na tingin. "Isang Castillo. Ngayon ko lang narinig ang apelyidong iyan sa high society.""Good evening, ho," mahinang bati ni Ariana at bahagyang yumuko bilang paggalang."Maupo kayo," mariing utos ni Don Alejandro. Ang kanyang boses ay pumailanlang sa buong silid.Nagsimula ang hapunan sa isang nakakabinging katahimikan. Ang bawat kalatog ng kubyertos ay tila nagpapadagdag sa kaba sa dibdib ni Ariana. Hindi nagtagal, nagsimula na ang interogasyon ng matanda."Ariana," tawag ni Don Alejandro habang nakatitig nang diretso sa mga mata ng dalaga. "Saan kayo nagtagpo ng aking apo? Ayon sa ulat ng PR team ni Damien, ikaw ay isang simpleng empleyado. Paano mo nakuha ang atensyon ng isang Monteverde?"Napatigil si Ariana sa pagsubo. Ramdam niya ang lamig ng pawis sa kanyang mga palad. Ngunit bago pa man siya
"Ipinahiya mo ako, Ariana! Isang linggo pa lang tayong magkasama sa palabas na ito, pinapalabas mo na sa media na niloloko mo ako habang nakabalandra ang mukha mo sa internet!""Hindi mo ako pagmamay-ari, Damien!" ganting sigaw ni Ariana, tumutulo na ang mga luha sa matinding galit at hinagpis. "Sabi mo magkaiba ang mundo natin! Sabi mo sa loob ng bahay na ito wala kang pakialam sa akin! Bakit ngayon galit na galit ka kung lumabas ako at huminga nang malaya?!""Dahil ang pangalan ko ang nakataya rito!" giit ni Damien, ang mukha ay ilang pulgada na lang sa kanya, galit na galit ngunit may kakaibang sakit sa boses. "Oras na madurog ang reputasyon ko, madudurog ka rin. Naiintindihan mo ba ang ginawa mo?!""Hindi mo ako pagmamay-ari, Damien! Pera mo lang ang mayroon ka, pero hindi mo nabili ang pagkatao ko!" sigaw ni Ariana, habang pilit na nagpupumiglas mula sa mahigpit na hawak nito. Ang mga luha sa kanyang pisngi ay nagniningning sa ilalim ng liwanag ng chandelier.Isang mapait at nakat
Naramdaman ni Ariana ang mabilis na pagtibok ng kanyang puso. Ang init ng kamay ni Damien at ang lambing ng boses nito ay tila totoong-totoo. Inakbayan siya nito habang naglalakad sila papasok, marahang hinahaplos ang kanyang balikat habang bumubulong ng mga bagay na tila ba may sarili silang mundo.“Tumingin ka sa akin at ngumiti ka,” pabulong na dugtong ni Damien habang nakalapat ang labi sa malapit sa kanyang tainga, ngunit ang boses nito ay wala nang emosyon isang utos na naman. “Nasa likod natin ang mga board members ng Monteverde Holdings. Ipakita mo sa kanila kung gaano mo ako kamahal.”Napilitan si Ariana na sumandal sa dibdib nito, tumitingala na may tamis sa kanyang mga mata. Para sa mga taong nakapaligid sa kanila, sila ang ehemplo ng isang perpektong magkasintahan. Ngunit para kay Ariana, ang bawat haplos at bawat matatamis na salita ay paalala lang ng isang malupit na katotohanan.Pagkatapos ng tatlong oras na tawanan, pagpanggap, at pakikipag-plastikan sa mga kliyente, sa w
Pagbukas niya ng p***o ng silid niya, napahinto siya. Ang kwarto ay kasing laki na ng buong pinapaupahan nilang bahay noon.Isang dambuhalang kama na may kulay abong mga sapin, malambot na carpet, at isa na namang malawak na glass window na nakaharap sa mga ilaw ng lungsod. May nakahandang mamahaling satin na pantulog sa ibabaw ng kama.Humiga siya doon, bitbit ang mabigat na dibdib. Sa unang gabi niya sa gintong hawla, nakatulog siya sa pagod.Maagang nagising si Ariana dahil sa sunod-sunod na pag-vibrate ng kanyang luma at may gasgas na cellphone. Nang buksan niya ito, muntik na niyang mabitiwan ang telepono sa gulat. Dose-dosenang missed calls at daan-daang mensahe mula sa kanyang mga katrabaho sa logistics company, mga kaibigan sa café, at maging sa mga malayong kamag-anak ang bumungad sa kanya. Halos sabay-sabay silang nagtatanong ng iisang bagay. Agad niyang binuksan ang kanyang social media. Doon, ang mukha niya na nakasuot ng emerald green dress habang hawak sa baywang ni Damie
Ang labi ni Damien ay mainit pa rin sa balat ni Ariana nang maghiwalay sila. Isang segundo lang yun. Pero sapat na para sumabog ang mga bulungan at magkandahilak ang flash ng camera sa buong ballroom.Ang nakasisilaw na liwanag ay tila sumasakal kay Ariana habang nakahawak pa rin siya sa braso ni Damien. Ramdam niya ang panginginig ng sariling mga tuhod, ngunit ang mahigpit at tila protektatibong hawak ng bilyonaryo sa kanyang baywang ang nagpapanatili sa kanya sa pagkakatayo. "Smile, Ariana. Everyone is watching," pabulong na utos ni Damien. Ang boses niya nananatiling kalmado, ngunit may talas na hindi pwedeng baliwain. Para bang walang nangyari. Para bang hindi niya lang siya hinalikan sa harap ng lahat.Pilit na ngumiti si Ariana, itinataas ang kanyang noo tulad ng sinabi nito. Sa bawat hakbang nila papalayo sa gitna ng ballroom, ang mga bulungan ng mga high-society guests ay tila baon ng mga bubuyog sa kanyang tainga. "Sino siya?" "Did he just kiss her?" "Hindi ba't anak ng V







