Novels by Almaxx

Naramdaman ni Ariana ang mabilis na pagtibok ng kanyang puso. Ang init ng kamay ni Damien at ang lambing ng boses nito ay tila totoong-totoo. Inakbayan siya nito habang naglalakad sila papasok, marahang hinahaplos ang kanyang balikat habang bumubulong ng mga bagay na tila ba may sarili silang mundo.“Tumingin ka sa akin at ngumiti ka,” pabulong na dugtong ni Damien habang nakalapat ang labi sa malapit sa kanyang tainga, ngunit ang boses nito ay wala nang emosyon isang utos na naman. “Nasa likod natin ang mga board members ng Monteverde Holdings. Ipakita mo sa kanila kung gaano mo ako kamahal.”Napilitan si Ariana na sumandal sa dibdib nito, tumitingala na may tamis sa kanyang mga mata. Para sa mga taong nakapaligid sa kanila, sila ang ehemplo ng isang perpektong magkasintahan. Ngunit para kay Ariana, ang bawat haplos at bawat matatamis na salita ay paalala lang ng isang malupit na katotohanan.Pagkatapos ng tatlong oras na tawanan, pagpanggap, at pakikipag-plastikan sa mga kliyente, sa

Pagbukas niya ng pinto ng silid niya, napahinto siya. Ang kwarto ay kasing laki na ng buong pinapaupahan nilang bahay noon.Isang dambuhalang kama na may kulay abong mga sapin, malambot na carpet, at isa na namang malawak na glass window na nakaharap sa mga ilaw ng lungsod. May nakahandang mamahaling satin na pantulog sa ibabaw ng kama.Humiga siya doon, bitbit ang mabigat na dibdib. Sa unang gabi niya sa gintong hawla, nakatulog siya sa pagod.Maagang nagising si Ariana dahil sa sunod-sunod na pag-vibrate ng kanyang luma at may gasgas na cellphone. Nang buksan niya ito, muntik na niyang mabitiwan ang telepono sa gulat. Dose-dosenang missed calls at daan-daang mensahe mula sa kanyang mga katrabaho sa logistics company, mga kaibigan sa café, at maging sa mga malayong kamag-anak ang bumungad sa kanya. Halos sabay-sabay silang nagtatanong ng iisang bagay.Agad niyang binuksan ang kanyang social media. Doon, ang mukha niya na nakasuot ng emerald green dress habang hawak sa baywang ni Damie

Ang labi ni Damien ay mainit pa rin sa balat ni Ariana nang maghiwalay sila. Isang segundo lang yun. Pero sapat na para sumabog ang mga bulungan at magkandahilak ang flash ng camera sa buong ballroom.Ang nakasisilaw na liwanag ay tila sumasakal kay Ariana habang nakahawak pa rin siya sa braso ni Damien. Ramdam niya ang panginginig ng sariling mga tuhod, ngunit ang mahigpit at tila protektatibong hawak ng bilyonaryo sa kanyang baywang ang nagpapanatili sa kanya sa pagkakatayo. "Smile, Ariana. Everyone is watching," pabulong na utos ni Damien. Ang boses niya nananatiling kalmado, ngunit may talas na hindi pwedeng baliwain. Para bang walang nangyari. Para bang hindi niya lang siya hinalikan sa harap ng lahat.Pilit na ngumiti si Ariana, itinataas ang kanyang noo tulad ng sinabi nito. Sa bawat hakbang nila papalayo sa gitna ng ballroom, ang mga bulungan ng mga high-society guests ay tila baon ng mga bubuyog sa kanyang tainga. "Sino siya?" "Did he just kiss her?" "Hindi ba't anak ng V

Nangatog ang kanyang mga tuhod. Hindi niya kaya ito. Gusto niyang tumakbo pabalik sa sasakyan. Ngunit bago pa man siya makahakbang paatras, isang malaki at mainit na kamay ang humawak sa kanyang baywang. Amoy mamahaling pabango at tabako. Lumingon siya at nakita si Damien. Nakasuot ito ng isang napakakisig na black tuxedo. Sa harap ng mga camera, may suot itong banayad at tila mapagmahal na ngiti—isang ekspresyon na kabaligtaran ng totoong lamig ng kanyang pagkatao. "Itaas mo ang noo mo, Ariana," bulong ni Damien sa kanyang tainga, sapat lang para siya ang makarinig. Ang kanyang hawak sa baywang ng dalaga ay humigpit, tila nagbibigay ng babala at lakas nang sabay. "Mula sa segundong ito, ikaw ang mapapangasawa ko. Huwag kang gagawa ng kahit anong pagkakamali na makakasira sa pangalan ko." Tumingin si Ariana sa mga naglalakihang lente ng camera, huminga nang malalim, at pilit na ngumiti. Ang laro ng pagpapanggap ay opisyal nang nagsimula. Sa loob ng Charity GalaPagpasok pa lang

Napakabilis ng tibok ng puso ni Ariana habang nakatitig sa kanya ang mga matang kasinglamig ng yelo. Ang buong lobby ng Monteverde Tower ay tila nawalan ng tunog. Ang huling notice ng Sterling Finance na may nakasulat na malaking halaga ng utang ay nananatiling nasa tapat ng mamahaling sapatos ni Damien.Dahan-dahang yumuko si Damien at pinulot ang papel. Binasa niya ang nakasulat doon sa loob ng ilang segundo bago muling tumingin kay Ariana. Pagkatapos ay ibinalik niya ang tingin sa magazine na yakap-yakap ng dalaga, kung saan malinaw na nakasulat ang kanyang pangalan at ang salitang “Merger.”Isang pilit at mapanganib na ngiti ang sumilay sa sulok ng labi ng bilyonaryo."Sumunod ka sa akin," maikli ngunit mariin nitong utos bago tumalikod patungo sa pribadong elevator."S-Sir?" nanginginig na tawag ng sekretarya nito, ngunit itinaas lang ni Damien ang kanyang kamay upang patahimikin ito.Walang nagawa si Ariana kundi humakbang at sumunod. Ramdam niya ang mga talas ng tingin ng mga e

Hindi nakatulog si Ariana nang gabing iyon. Paulit-ulit na umuunog sa kanyang isip ang malamig na boses ng ahente mula sa Sterling Finance, kasabay ng tunog ng humaharurot na Rolls-Royce sa ilalim ng ulan.Kinaumagahan, bago pumasok sa kanyang trabaho sa logistics company, dumaan muna siya sa Saint Augustine Medical Center para bisitahin ang kanyang ina. Nakakabit pa rin dito ang ilang mga aparato na nagpapakita ng mahinang tibok ng puso nito."Ma, lalaban tayo, ha?" bulong niya habang hinahaplos ang tuyong kamay ng ina. Ngunit bago siya lumabas ng silid, hinarang siya ng attending physician ng kanyang ina na si Dr. Alcantara. "Ms. Castillo, kailangan nating isagawa ang bypass surgery ng nanay mo sa lalong madaling panahon. Lumalala ang kondisyon ng puso niya," seryosong saad ng doktor. "Pero tulad ng napag-usapan natin sa billing department, kailangan nating ma-settle ang kahit limang porsyento ng paunang bayad bago namin mai-schedule ang operating room.""Magkano po ang kailangan, D

Bandang alas-singko ng hapon nang marating namin ang Calle Crisologo, Vigan City, Ilocos Sur.Pagkababa pa lang namin ng sasakyan, agad na napatingala ang kambal."Daddy!"Sigaw ni Eisha."The houses are so old!"Natatawa akong tumango."Historical kasi ang lugar na ito.""Can we ride the kalesa?"Tanong ni Ethan."Siyempre."Sagot ko."Pero mamamasyal muna tayo."Agad nilang hinawakan ang kamay namin ni MJ.Habang naglalakad kami sa makipot na kalsadang gawa sa lumang bato, hindi ko maiwasang pagmasdan ang paligid.Parehong nakasindi ang mga lumang ilaw.May mga souvenir shops sa magkabilang gilid.May mga turistang kumukuha ng litrato.May mga batang tumatakbo.At may mga pamilyang katulad namin na masayang nag-iikot."Ang ganda..."Mahinang sabi ni MJ.Napatingin ako sa kanya.Mas maganda ka.Gusto ko sanang sabihin iyon.Pero hindi ko na sinabi.Ngumiti na lang ako."Picture!"Sigaw ni Karen mula sa likuran."Ayan na naman."Reklamo ni Andrew."Kung saan-saan ka nagpapapicture.""

Kinabukasan, maaga kaming nagising. Halos alas-sais pa lang ng umaga ay gising na ang kambal."Daddy! Wake up!" Paulit-ulit akong niyuyugyog ni Eisha habang si Eithaniel naman ay tahimik na nakaupo sa gilid ng kama, hinihintay lang na magising ako."Daddy, you promised." Napangiti ako habang kinukusot ang mga mata ko. "I know." Tumayo ako at sinulyapan si MJ na nakatalikod pa rin sa akin."Babe..." Mahina kong tawag."Bumangon ka na. Mauunahan tayo ng mga bata." Umungol lang siya at ibinaon pa ang mukha sa unan."Five minutes." Natatawa akong umiling."Ilang five minutes na ang lumipas?" Hindi na siya sumagot. Sa halip, bigla na lang siyang hinila ni Eisha sa kumot."Mama! Beach!""Eisha..." Natatawang bumangon si MJ."Ang kulit mo talaga." Pagkatapos naming maghanda, bumaba kami sa lobby ng resort.Naka-check in kami sa Puerto Del Sol Beach Resort and Hotel sa Brgy. Ilog Malino, Bolinao, Pangasinan. Isa ito sa mga lugar na matagal nang gustong puntahan ni MJ. Tahimik ang paligid, mal

Life has a funny way of reminding you that after every storm...The sun will always find its way back.Hindi man agad.Hindi man sa paraang gusto natin.Pero darating at darating ang araw na muli kang ngingiti nang hindi mo na kailangang pilitin ang sarili mo. Ganito ang nangyari sa amin. Unti-unti kaming bumangon. Unti-unti naming ibinalik ang normal na takbo ng buhay namin.At ang unang taong ipinagmalaki ko sa bagong yugto ng buhay namin...Ay ang asawa ko.Noong sabihin niyang gusto niyang tapusin ang pag-aaral niya, hindi na ako nagdalawang-isip na suportahan siya. Alam kong matagal na niyang pangarap iyon.At alam kong maraming beses niyang isinantabi ang sarili niyang mga pangarap para sa pamilya namin.This time...I wanted her to choose herself.I wanted her to become the woman she had always dreamed of becoming.Naalala ko pa noong minsan niyang sinabi sa akin na ayaw niyang ako ang mag-review sa kanya.Natatawa pa rin ako kapag naaalala ko iyon.Sabi niya, baka isipin daw ng

Tahimik kong pinagmamasdan ang asawa ko habang mahimbing itong natutulog. Nasa magkabilang gilid niya ang kambal naming sina Eithaniel at Eisha, habang ang bunso naming si Jeru Daslie ay mahimbing ding natutulog sa crib na katabi ng kama.Hindi ko namalayang napangiti ako.Five years...Limang taon na pala ang lumipas.Kung may magtatanong sa akin kung ano ang pinakamahalagang desisyong ginawa ko sa buong buhay ko...Hindi negosyo.Hindi pera.Hindi ang pangarap kong palakihin ang Reyes Group.Kundi ang piliin ang babaeng ngayon ay asawa ko.Minsan naiisip ko...Paano kaya kung hindi nangyari ang gabing iyon?Paano kung hindi kami pinagtagpo?Paano kung hindi ko siya nakilala?Siguro...Hanggang ngayon, mag-isa pa rin ako.Siguro, abala pa rin ako sa trabaho.Siguro, wala pa ring tahanang uuwian.Pero alam kong hindi iyon ang itinakda para sa akin.Dahil simula nang makilala ko si MJ...Unti-unti niyang binago ang lahat.Hindi naging madali ang umpisa namin.Kung tutuusin...Maraming

Paano at kailan?Minsan may mga karanasan talaga tayong hindi natin inaasahan na mangyari. Sabi nila tadhana naraw ang gumagawa non, pero sabi naman ng iba tayo ang gagawa ng tadhana.Well isa naku sa naniniwala sa pangyayaring iyon."Mj,prutas oh makaka tulong ito sayo." Turan ng kaibigan kung si karen. Masaya ako dahil may mga kaibigan akong maasahan ko sa ano mang pangyayari. Masasabi ko talagang parti na sila ng pamilya namin. Kasi nariyan sila para tulungan ako sa problema ko."Thank you nag abala kapa." Tsaka nya ko niyakap na sobrang higpit. "Hindi naman ako napuruhan kaya wag kana mag-ala-la. Tsaka sabi ng doctor makaka labas nadaw ako." Hinimas himas kupa ang likod nya."Eh. Akala ko kasi na baril kana ng bruhang chelseng yun! Gravi kaya yung pag alala ko sayo." Habang pinupunasan ang luha nya."Kung kailan doon na kami naka layo ni felix doon naman kami naka rinig ng putok ng baril buti nalang kay chelsea tumama yung balang yun!" Busangot na turan nya."MJ! Kamusta ka!" Siga

Mabubulok ka sa kulunganSana talaga maayos tong planong inihanda namin. Nasa loob kami ng sasakyan ng mga kaibigan ko at pasimple naming sinusundan ang kotse ng asawa ko. So kung hindi ko talaga maririnig ang usapan nila ng babaeng yon wala syang balak na ipaalam na kahit na sino. Mag isa nya lang haharapin ang Chelseang baliw nayon. No over may dead budy."Wala nabang ibibilis yan karen?" Reklamong tanong ni Andrew."Wow, ah, hiyang hiya naman ako sayo, sana ikaw nalang nag drive!" Simangot na sagot ni karen kay Andrew."Jay kinakabahan ako sa planong ginawa natin baka mamaya hindi mag worth," si Felix. Nasa back seat kami."Relax, felix the plan can be done well as long as we follow plan A. Now when plan A fails we go to B." Si Karen ang sumagot sa kanya."Sana bago sumapit ang pasko mamaya maiuwi na natin ang isa sa kambal mo Mj, and I'm sure his uncle and aunt will be happy" Andrew said. Sana nga pero in our current situation, we didn't even realize that Christmas is later becaus

Proved.Saturday ngayon at papunta ako sa mansyon. Tumawag kasi si Daddy kagabi at halos utusan na akong umuwi."Dito ka na ulit tumira, Princess. Hindi na bagay na mag-isa ka sa bahay mo," sabi niya.Sinabayan pa iyon ng dalawang kuya ko na halos pareho ang sinasabi."Oo nga. Para saan pa't napakalaki ng mansyon kung hindi ka rin naman dito uuwi?" reklamo ni Kuya Thunder."At least dito may mag-aalaga sa'yo. Baka mamaya puro instant noodles na naman kinakain mo," dagdag ni Kuya Daniel na ikinairap ko lang. Sa cellphone ko, panay text kasi.Pero syempre tumanggi ako. Gusto ko pa ring mamuhay nang mag-isa kaysa manatili rito at masanay na lahat ng gusto ko ay ibinibigay agad. Alam kong spoiled na ako noon pa man, pero gusto kong matutunan kung paano tumayo sa sarili kong mga paa.Kaya ito, pagbibigyan ko na lang sila. Tuwing day off ko, uuwi ako rito sa mansyon para makasama sila.Tatlong araw na rin ang lumipas mula nang mag-stay si Sir Rafael sa bahay ko. Tatlong araw na ring puro wo

FeastedBakit kaya ganito?Bakit sa tuwing gusto kong maging kalmado, may dumarating namang bagyo? At bakit kapag may bagyo... siya rin ang nandito?Sabi nila, kapag malakas daw ang ulan, may pinapaalala ang tadhana. Na may mga bagay na hindi mo kayang takasan. Na may mga taong kahit ayaw mong makita... biglang nasa harapan mo na lang. At hindi mo alam kung blessing ba 'yon, o warning.Pero bakit parang mas warning siya?Malakas ang ulan sa labas. Parang sinasampal ng mundo ang bintana ko. At sa mismong sala ko? Nandoon si Rafael-naglalakad, bagong gising, naka-white shirt lang at basa pa ang buhok dahil naghilamos.Ang sama ng timing.Ang sama ng loob ko.At ang sama rin ng tibok ng puso ko."Tinititigan mo 'ko?" tanong niya habang nag-i-stretch."Ay hindi!" mabilis kong sagot, tumalikod agad. Oo. Tinititigan ko nga. Pero hindi ko naman sasabihin 'yon. Humalakhak siya. "Relax, Ayesha. Hindi pa tayo nag-uumpisa magtrabaho."Nag vibrate ang phone ko.Si Ms. Smith ang pangalawang sectre

SorryMonday ngayon at balak kung hindi pumasok. Sinadya korin na mag bisibisihan para hindi ko maalala ang ginawa sa akin ni sir rafael. Na bagay na hindi pa kayang tanggapin ng sarili ko. Pero inaamin ko, na m-miss ko sya. Isa na yata akong dakilang tanga, matapos ng ginawa nya ito parin sinasabing patawarin kuna lang sya.Kaya ko lang naman ito ginagawa dahil totoong gusto kuna sya. Kaya galit ako sa kanya. Kanina pa tumutunog ang cellphone ko. Wala talaga akong balak sagutin ito. Matapos ko kasing magpunta ng office ni Mr. Tan kahapon at gawin lahat ng mga ipinag uutos nya. Hindi ako nagawang kausapin ng maayos nila shine, pati narin ni Mark kahapon. Talagang todo effort ako sa trabaho. At dahil sa hindi magandang kundisyon ko nagawa kung tapusin ang novelang kamakailan kulang nasimulan. At ipinasa ko kaagad sa editor ko. Kaya ngayong lunes na ang release ng panibagong libro kung isinulat, ang El Momento Prestado. Isang historical fiction.Sila Dady at Sila kuya hindi korin nakaus

PleasureSa loob ng kotse naramdaman ko ang pag iinit ng temperatura kahit naka onn naman ang aircon. O, umiinit lang talaga ang katawan ko dahil sa halik na hatid ni sir rafael sa akin. Habang palalim ng palalim ang mga halik nya unti unti korin nararamdaman ang paru paru sa tyan ko. Tumitigas rin ang tyan ko dahil sa mga haplos nya.Isusuko kuna ba ang bataan? Itutulak kuna sana sya ng bigla nyang huliin ang mga kamay ko at inilagay sa likod ko."Please kahit ngayon lang." Mapupungay na turan nito sa akin. "P-pero sir." Hindi kuna natapos ang sasabihin ko ng bigla nalang nya ulet akong halikan. Naka ka lasing ang halik na dulot nya hindi ko namalayan kung paano kami nakarating sa isang mamahaling hotel.Basta ang alam kulang pareho kaming nasa ibabaw ng kama at pinag sasaluhan ang init ng halik ng isat isa."I want to take this opportunity, sha, i love you." Patuloy na halik nito sa akin. Napa hinto ako sa sinabi nya. Totoo ba yung sinabi nya mahal nya ako. Napaiwas ako ng tingin at

ComfortKanina pa ako paikot ikot dito sa loob ng mansyon ng kwarto ko. Sabado kasi ngayon at naisipan kung umuwi? Umuwi ba ako o inuwi? Hay! Bahala na nga. Kinakabahan akong humarap sa dalawang kambal na kuya ko. May ginawa raw kasi akong kalukuhan gabi sa bar at nagkataon na napadpad din raw sila doon. Sabi sakin ni shine, sila kasi ni Mark ang kasama kung nag bar! Pambawi raw sa hindi namin pagkikita.Kasalanan kasi ito ng lintik na alak nayun eh!Ano bang mga ginawa ko? May ginawa bakong isang kahihiyan sa sarili ko at bakit galit na galit sakin ang dalawang kambal na iyun?Sa malalim na pag iisip ko, muntik nakung atakihin sa puso dahil sa isang mahinang katok."B-bukas yan!" Sigaw ko.Tumambad sa akin ang dalawang seryosong mga mata ng kuya ko. "How's your sleep naka tulog kaba?" Tsaka sya dumiritso sa loob ng kwarto ko. Inilibot nya ang paningin nya sa buong kabuoan ng kwarto. Tsk! Kuya Thunder hindi ka parin nagbabago hanggang ngayon."O-oo naman, bakit naman hindi." Napa iwa

Damay damayFRIDAY ngayon at iniisip kung umuwi ng mansyon mamaya. Para makita ang dalawang twin brother ko. At tamang tama, off ko ng sabado at linggo need ko magpunta ng office tsaka para personal ng makausap si Mr. Tan. Dahil paniguradong kating kati na syang sabunin ako dahil sa hindi ko pagpasok.Palakad ako ng hallway ng makita ko si Ms. Smith kakausapin ko sana sya pero hindi ako pinansin dahil abala syang umiiyak. Problema non? Takang tanong ng huminto ako. Napatingin naman ako sa ibang empleyado at halos lahat sila hindi maipinta ang mukha. Problema ng mga tao sa office natu. Pinaglihi yata sa sibuyas at nagsi iiyakan."Hi-." Hindi ko naituloy ang sasabihin ko ng halos lahat ng tao sa office problemado."Lyka mabuti nalang dumating kana." Naiiyak at bulong ni Claire parang sinasabing ako ang sagot sa problemang kinahaharap ng companya."Napano ba?" Bigla naman nya akong sinuway sa pagkaka sabi ko non. Nag silapitan narin ang iba para makipag chismissan hindi kupa lahat sila