CHAPTER 2

AMIRA POV

Nang lumapag ang mga gulong ng luxury sedan sa semento ng De La Rosa Estate, halos marinig ko ang sarili kong tibok ng puso. Masyadong mabilis. Masyadong malakas.

Tumingin ako sa bintana. Ang mansyon ay hindi lang basta bahay—para itong kastilyong gawa sa maitim na bato at salamin, napapalibutan ng mataas na gate at mga guard na may dalang matataas na kalibre ng baril. Dito nakatira ang mga taong humahawak sa kalahati ng ekonomiya at art market ng bansa. At ngayon, papasok ako sa lair nila bitbit ang isang kasinungalingan.

Sa kandungan ko, hawak ko nang mahigpit ang leather envelope na naglalaman ng mga pekeng dokumento: isang marriage certificate, personal letters, at affidavits na nagpapatunay na ako si Amira Solana-De La Rosa—ang lihim na asawa ng pumanaw na si Xander De La Rosa.

Bumukas ang p***o ng kotse at inabot sa akin ng art broker—si Mr. Reyes—ang isang pares ng black designer sunglasses at isang manipis na black veil headband.

"Alalahanin mo ang usapan natin, Ms. Solana," mahinang paalala niya habang isinusuot ko ang mga ito. "Pumasok na sa account ng ospital ang ₱2.5 million deposit. Ligtas na ang nanay mo sa operasyon ngayon. Ang natitirang kalahati ay makukuha mo pagkatapos mabasa ang testamento at mailipat ang kontrol sa trust fund sa pangalan mo. Huwag kang magpapanic. Sagutin mo lang ang mga tanong nila nang may tamang halo ng lungkot at dignidad."

Huminga ako nang malalim. Ligtas na si Mommy. Yun lang ang mahalaga. Kahit ano pa ang mangyari sa loob ng bahay na 'to, sulit na ang lahat.

"Magsisimula na tayo," sabi niya bago ako giniyahan palabas ng kotse.

Pagtapak ko sa grand foyer ng mansyon, salubong agad ang matinding katahimikan at ang amoy ng lumang mabilisang polish, mamahaling mga bulaklak, at sigarilyo. Ang interior ay napuno ng mga antigong painting at iskultura—mga gamit na karaniwan ay nakikita ko lang sa mga art restoration catalogs, pero ngayon ay nakasabit lang sa dingding na parang ordinaryong palamuti.

Dinala ako sa isang malaking conservatory room kung saan nakapalibot sa isang mahabang mahogany table ang mga miyembro ng board at pamilya De La Rosa.

Lahat sila ay nakasuot ng itim. Lahat ng mata ay bumaon sa akin nung pumasok ako.

"Sino siya?" marahas na tanong ng isang matandang lalaking may hawak na cane—si Don Bernardo De La Rosa, ang tiyuhin ng pamilya. "Reyes, ano 'tong kabaliwan na 'to? Bakit may kasama kang estranghero sa pagbasa ng last will ni Xander?"

Mabilis na humakbang si Reyes sa gitna at inilatag ang folder sa harap ng senior family attorney na nakaupo sa dulo ng mesa.

"Don Bernardo, board members... itinatago man sa publiko sa loob ng tatlong taon, si Ms. Amira Solana ang legal na asawa ni Xander bago siya pumanaw sa Europe kamakailan," seryosong pahayag ni Reyes. "Hawak namin ang kumpletong legal documentation na nakarehistro at authenticated."

Nagkaroon ng mabilisang bulungan sa buong kwarto. Nagpalitan ng matatalim na tingin ang mga board members. Ramdam ko ang panginginig ng mga kamay ko sa ilalim ng itim kong guantes, kaya pinagdaop ko na lang ang mga ito sa aking kandungan para hindi halata.

Kalma, Amira. Umarte ka nang maayos. Isipin mo lang ang nanay mo.

Inayos ng pamilyang abogado ang kaniyang salamin at sinimulang suriin ang mga papel. Ilang minutong napakatahimik ng silid, puro lang kaluskos ng papel ang naririnarinig. Bawat segundo ay parang isang oras sa akin. Nalalasahan ko ang pait ng sarili kong laway sa matinding kaba.

"Ang mga dokumento..." marahang sabi ng abogado matapos ang paulit-ulit na pagtingin sa mga dry seal at signatures. "Sila ay authentic. Sa ilalim ng Section 4 ng huling habilin ni Don Fernando De La Rosa, kung pumanaw si Xander nang walang direktang anak, ang buong pamamahala ng kaniyang bahagi sa pamilya at ang pribadong art collections ay awtomatikong mapupunta sa kaniyang legal na biyuda."

"Hindi maaari 'to!" napatayo si Don Bernardo, dinuro ako ng kaniyang cane. "Isang hamak na wala kung sinong babae lang ang hahawak sa kalahati ng shares ng De La Rosa Group? Wala man lang nakakaalam na may asawa si Xander! This is a scam!"

"Don Bernardo, pormal na nakatala ang kasal sa sangay ng konsulada sa Pransya," mabilis na depensa ni Reyes. "May karapatan ang biyuda sa pagbasa ng habilin."

Mabilis ang paghinga ko sa ilalim ng veil. Ang plano ay simple lang dapat: babasahin ang papel, pipirmahan ko ang pansamantalang paglipat ng mga ari-arian sa ilalim ng trust fund, at pagkatapos ay aalis na ako bitbit ang natitirang pera para bumalik sa ospital.

"Kung walang tutol sa mga dokumento," patuloy ng abogado habang binubuksan ang wax seal ng huling testamento, "simulan na natin ang opisyal na pagbasa ng—"

CLACK.

Hindi natapos ng abogado ang sasabihin niya.

Biglang bumukas ang dalawang malaking p***o ng conservatory. Isang malakas na lagutok ng bakal at semento ang umalingawngaw sa buong silid, dahilan para mapatayo ang halos lahat ng tao sa mesa.

Napatigil ang hangin sa paligid.

Isang matangkad na lalaki ang pumasok. Nakasuot siya ng tailored charcoal-grey suit, walang tie, at nakabukas ang dalawang button sa itaas ng kaniyang barong pangkasal na tila ba galing lang sa isang mahabang biyahe. Ang kaniyang buhok ay bahagyang gulo-gulo, pero ang pinakanakakatakot ay ang kaniyang mukha—matatalim na jawline, malamig na mga mata na kulay abo, at isang aura ng purong kapangyarihan na agad na nagpatahimik sa buong kwarto.

Napasinghap ang ilang board members. Napahawak si Don Bernardo sa kaniyang mesa.

"M-Mateo?" gulat na naibulalas ng tiyuhin. "Akala ko ba nasa Switzerland ka para sa imbestigasyon?!"

Hindi sumagot ang lalaki. Hindi man lang niya tiningnan ang kaniyang tiyuhin o ang abogado.

Sa halip, diretso siyang naglakad pabalik sa gawi ko. Bawat tapak ng kaniyang sapatos sa marmol na sahig ay parang tambol na nagpapatalon sa dibdib ko. Nanlamig ang buong katawan ko nang mapagtanto kung sino ang nakatayo sa harap ko.

Si Mateo De La Rosa. Ang reclusive billionaire head ng De La Rosa Empire. Ang lalaking sinasabi sa balita na matagal nang nawawala sa bansa dahil sa mga kaguluhan sa kumpanya. At ang kapatid... ng lalaking pinagpapanggap kong naging asawa ko.

Huminto siya sa mismong tapat ng upuan ko.

Tumingala ako mula sa ilalim ng aking veil. Nakatitig siya sa akin mula sa kaniyang taas. Ang mga mata niya ay walang kaabang-abang na init—malamig, nanaliksik, at tila nakikita ang bawat kasinungalingang nakatago sa ilalim ng mukha ko.

Ikinasa ng abogado ang kaniyang boses. "Mr. Mateo... dumating ka sa kalagitnaan ng pagbasa. Ang iyong ipinagkakaloob na biyuda ng iyong kapatid ay—"

Hindi na itinuloy ng abogado ang sasabihin niya dahil dahan-dahang yumuko si Mateo papunta sa mukha ko. Hahawakan ko sana ang bag ko para idepensa ang sarili ko sa matinding presensya niya, pero huli na ang lahat.

Inabot ng kaniyang mahahabang daliri ang gilid ng akin veil at mabilis itong inangat.

Bumantad sa kaniya ang buo kong mukha. Naramdaman ko ang mainit niyang hininga sa aking pisngi habang ang kaniyang paningin ay bumaba sa aking mga labi bago muling tumitig sa aking mga mata.

Ito na ba 'yon? Isusumpa niya ba ako? Ipapulis niya ba ako agad?

Bumukas ang mga labi ni Mateo, at sa harap ng buong pamilya De La Rosa na nakatitig sa aming dalawa, narinig ko ang kaniyang mababa at baritonong boses na nagpanginginig sa buo kong pagkatao.

"Bakit hindi mo sinabing dumating ka na..." bulong niya sa tono na sapat lang para marinig ng lahat, "...my dear sister-in-law?"