CHAPTER 3

AMIRA POV

Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo. Ang boses ni Mateo De La Rosa ay tila malamig na balaraw na tumarak sa dibdib ko.

Sister-in-law.

Naputol ang paghinga ko. Titig na titig ako sa kaniyang mga mata habang hawak pa rin kaniyang mahahabang daliri ang inangat kong veil. Walang emosyon ang mukha niya, pero sa kaibuturan ng kaniyang kulay-abong mga mata, may nakatagong matalim na panganib. Alam niya. Hindi man niya sabihin nang direkta sa harap ng pamilya niya, nararamdaman kong alam niyang isang malaking peke ang buong pagkatao ko.

Napaatras ako nang bahagya, pero bago pa ako makagalaw palabas ng kaniyang espasyo, biglang humawak ang kaniyang kanang kamay sa likod ng aking batok. Mabilis, mahigpit, at walang kaabang-abang na pasabi.

Hihilingin ko pa lang sanang pakawalan niya ako nang bigla niyang idinikit ang kaniyang mga labi sa akin.

Napa-singhap ang buong silid. Narinig ko ang mabilis na pagbagsak ng bolpen ng abogado at ang galit na pagpalakpak ng cane ni Don Bernardo sa sahig.

"Mateo! Ano'ng kabastusan 'yan?!" sigaw ng kaniyang tiyuhin.

Pero hindi gumalaw si Mateo. Ang halik niya ay hindi malambot at hindi rin maningas; ito ay isang deklarasyon ng pag-aari at isang babala. Malamig ang kaniyang mga labi, ngunit ang presensya niya ay sapat na para magdulot ng matinding init sa aking pisngi. Ang amoy ng kaniyang mamahaling bourbon at mamahaling pabango ay tuluyang lumunod sa akin. Bumaon ang kaniyang mga daliri sa aking buhok, pinipigilan akong kumawala habang nagwawala ang puso ko sa matinding takot at hindi maipaliwanag na tensyon.

Nang dahan-dahan siyang humiwalay, hindi pa rin niya inilalayo ang kaniyang mukha. Inches lang ang agwat ng aming mga labi.

"Welcome home, sister-in-law," bulong niya muli. May bahagyang ngisi sa gilid ng kaniyang mga labi na ako lang ang nakakakita. "Inakala mo ba talagang hindi ko malalaman ang tungkol sa 'yo?"

Nanginginig ang mga labi ko. Gusto kong magsalita pero parang pinalitan ng semento ang lalamunan ko. Tumingin ako sa gawi ni Mr. Reyes—ang art broker—pero nakayuko lang ito at halos hindi na makahinga sa kaba.

Inayos ni Mateo ang kaniyang suit jacket at humarap sa buong pamilya. Ang malamig niyang aura ay mabilis na bumalot sa buong conservatory room. Ang kaninang maingay na silid ay agad na tumahimik nang magsimula siyang maglakad patungo sa dulo ng mahogany table.

"Mateo," galit na saad ni Don Bernardo habang namumula ang mukha. "Bakit mo hinahalikan ang biyuda ng kapatid mo? At paanong bigla na lang lumilitaw ang babaeng 'to mula sa kung saan? Wala sa records ng pamilya na may asawa si Xander!"

Umupo si Mateo sa swivel chair sa dulo ng mesa—ang upuan na nakalaan sa pinakapuno ng De La Rosa Group. Inilagay niya ang kaniyang mga braso sa armrest at tumingin sa kaniyang tiyuhin nang walang alinlangan.

"Dahil ako mismo ang nagtago sa kaniya, Tiyo," sagot ni Mateo sa isang kalmadong boses na mas lalong nakakatakot. "Si Xander ay may mga kalaban sa abroad bago siya pumanaw. Para protektahan si Amira at ang mga negosyong hawak ng kapatid ko, kinailangan naming ilihim ang kasal nila hanggang sa matapos ang imbestigasyon."

Nanlamig ang buong katawan ko. Nagsisinungaling siya. Pinagtatakpan niya ako. Pero bakit? Bakit hindi niya ako ipinapakulong sa mismong sandaling ito?

Tumingin si Mateo sa abogado na halos pawisan na sa kaniyang pwesto. "Akin na ang huling habilin."

Inabot ng abogado ang folder nang nanginginig ang mga kamay. Binuklat ito ni Mateo, mabilis na binasa ang bawat pahina, at pagkatapos ay idinikit ang kaniyang mata sa akin.

"Sinasabi rito sa testamento na ang buong kontrol sa natitirang pribadong trust fund at art vault ng pamilya ay direktang mapupunta sa biyuda ni Xander... kapag nakatira na siya sa ilalim ng pamamahala ng pamilya sa loob ng tatlong buwan," pahayag ni Mateo.

"Ano?!" napatayo muli si Don Bernardo. "Hindi maaari 'yan! Ang vault na 'yon ay naglalaman ng mahigit sampung bilyong piso na halaga ng mga antigong koleksyon at ginto ng angkan! Ibibigay mo sa isang babaeng ngayon lang natin nakita?!"

"Wala tayong pagpipilian, Bernardo," malamig na cut-off ni Mateo sa kaniyang tiyuhin. "Ito ang huling habilin ng ama at ng kapatid ko. Legal ang mga papel. Valid ang kasal. At bilang ulo ng pamilyang ito, ako ang masusunod."

Tumayo si Mateo mula sa kaniyang upuan. Walang sinuman sa mga board members ang nakaimik. Kahit si Don Bernardo ay napakapit na lang sa kaniyang cane habang nanggagalaiti sa galit pero walang magawa. Ang salita ni Mateo De La Rosa ay batas sa loob ng mansyol na ito.

Naglakad si Mateo pabalik sa pwesto ko. Inabot niya ang aking kamay. Bumaon ang kaniyang malamig na mga daliri sa aking palad, isang mahigpit na hawak na nagpaparamdam sa akin na wala akong anumang takasan.

"Sumama ka sa akin," maikling utos niya.

Inakay niya ako palabas ng conservatory. Hindi na ako nakatutol. Habang naglalakad kami sa mahabang hallway ng mansyon, nararamdaman ko ang bawat sulyap ng mga kasambahay at guards. Para akong isang prisyoner na dinadala sa kaniyang bitayan, ngunit nakasuot ng mamahaling damit at alahas.

Nang makarating kami sa dulo ng ikalawang palapag, binuksan ni Mateo ang isang malaking double-door na gawa sa maitim na mahogany. Ito ang kaniyang private study room—isang malawak na silid na puno ng matataas na bookshelf, malalaking painting, at isang malaking glass desk na nakatapat sa malalaking bintana.

Pumasok kami sa loob. Sa isang mabilis na galaw, isinarado ni Mateo ang p***o at inilock ito.

CLACK.

Mabilis siyang humarap sa akin. Ang kalmadong mukha niya kanina sa harap ng pamilya ay mabilis na pinalitan ng matinding galit at pagkamuhi. Dumiretso siya sa akin at mabilis akong ginipit sa nakalock na p***o. Ang kaniyang dalawang kamay ay nakatukod sa magkabilang gilid ng ulo ko, tuluyang nagkukulong sa akin sa kaniyang espasyo.

"Sino ang nag-utos sa 'yo?" malamig at matalim niyang tanong. "Sino ang nagbayad sa 'yo para pekein ang pagkatao ng pumanaw kong kapatid, Amira Solana?"

Huminto ang tibok ng puso ko. Wala na ang palabas. Heto na ang totoong Mateo De La Rosa.

Dahan-dahan siyang yumuko, ang kaniyang mga mata ay nanaliksik sa akin habang ang kaniyang hininga ay naging mabilis. "May sampung segundo ka para sabihin ang totoo bago ko tawagan ang pulis at ipatapon ka sa kulungan habang buhay."