CHAPTER 1

AMIRA POV

Ang akala ko, ngayong gabi ang simula ng bagong yugto ng buhay ko. Reserbado ang buong rooftop restaurant sa Tagaytay. Malamig ang hangin, romantic ang lights, at may maliit na velvet box na dapat ay nakahapag sa mesa sa harap ko.

Pero dalawang oras na ang nakakalipas. Malamig na ang steak. At ang lalaking dapat ay mag-aalok sa akin ng kasal—si Mark—ay wala pa rin.

"Ma'am, ire-heat po ba natin ang food?" malambing na tanong ng waitress.

Umiling ako at ngumiti nang pilit. "No, thank you. I'm just waiting for my fiancé."

Fiancé. Ang sarap sanang pakinggan. Limang taon kaming magkasama ni Mark. Sabay naming itinaguyod ang maliit kong art restoration studio. Sa kaniya ko ipinagkatiwala ang lahat—pati ang Joint Savings Account kung saan nakatago ang buong ipon ng pamilya ko, ang perang pinagpaguran ko sa pagre-restore ng mga mamahaling antigong painting para sa mga alta lipunan.

Kinuha ko ang phone ko at muling tinawagan ang numero niya. Unattended.

Kaba. Biglang may lumalamig na bara sa dibdib ko. Hindi ko maipaliwanag, pero biglang bumigat ang pakiramdam ko. Binuksan ko ang online banking app ko para i-check kung nabayaran na ba ni Mark ang reservation sa restawran gaya ng pinagkasunduan namin.

Pagtapat ng mata ko sa screen, parang tumigil ang ikot ng mundo.

Current Balance: ₱0.00

Kumurap ako. Baka nadedelay lang ang system. Baka nagkamali lang ng loading. Refreshed. Refreshed. Refreshed.

Zero. Cleaned out. P20 million—ang pondo ng studio, ang pambili ng sarili naming bahay, at ang perang nakatabi para sa maintenance at gamot ng nanay ko—ay nailipat sa isang offshore account dalawang oras lang ang nakakalipas.

Bago pa man ako makahinga nang maayos, nag-vibrate ang phone ko. Isang unknown number ang nag-text ng isang photo attachment.

Pindot. Nanlamig ang buong katawan ko.

Larawan iyon ni Mark sa airport, nakatayo sa departure gate habang nakayakap sa bewang ng pinakamayamang client ng studio namin. Ang caption: Thanks for funding our new life in Europe, Amira. Don't look for us.

"No... No, no, no. Mark, ano 'to?" nanginginig ang mga daliri ko habang pilit siyang tinatawagan muli.

Wala. Wala na. Isang mabilis na iglap, sinimot niya ang buong buhay ko.

Hindi pa man nagpoproseso sa utak ko ang matinding traydor na ginawa ng lalaking pinagkatiwalaan ko, muling tumunog ang phone ko. Name ng ospital ang lumabas sa caller ID.

Mabilis ko itong sinagot. "Hello? Doc?"

"Ms. Amira Solana?" mabilis at seryoso ang boses ng doktor sa kabilang linya. "Kailangan niyo pong pumunta rito sa ospital agad-agad. Inatake sa puso ang mommy niyo matapos pumunta rito ang ilang lalaki para mag-collect ng utang na nakapangalan sa studio niyo. Her heart completely failed. Nasa ICU siya ngayon."

"Ano?! Si Mommy?!" napatayo ako mula sa mesa, dahilan para matumba ang baso ng tubig. Napatingin sa akin ang ilang waiters pero wala na akong pakialam. "Pupunta na po ako. Please, gawin niyo ang lahat!"

"Ms. Solana, napakahina ng puso niya. She needs an emergency coronary bypass and specialized ventricular assist device within 48 hours. Wala tayong oras. At dahil hindi covered ng insurance ang procedure na ito, kailangan ng $50,000—nasa ₱2.8 million—deposit bago simulan ng specialists ang operasyon. If not... I'm sorry, but her body won't hold up."

₱2.8 million. Sa loob ng 48 hours.

Nilinis ng fiancé ko ang bangko ko. May mga naghahanap pang loan shark dahil sa mga utang na iniwan niya sa pangalan ko. At ang nanay ko... ang nag-iisang pamilyang natitira sa akin... ay mamatay kapag wala akong naibigay na pera.

Nagdilim ang paningin ko sa matinding desperasyon. Tumakbo ako palabas ng restawran habang bumubuhos ang malakas na ulan.

Pumasok ako sa lumang kotse ko, pinaandar ito nang mabilis, at tinahak ang highway pabalik ng Maynila. Nanginginig ang mga kamay ko sa steering wheel. Lumuluha ang mga mata ko kaya halos hindi ko na makita ang daan. Bawat patak ng ulan sa windshield ay parang boses ng oras na mabilis na nauubos.

Saan ako kukuha ng tatlong milyon sa loob ng dalawang araw? Sino ang tutulong sa akin?

Sa gitna ng pagmamadali at pagmamaneho nang walang kalinawan ang isip, biglang may sumulpot na itim na SUV mula sa intersection!

"St!"

Pumutok ang gulong ko sa biglang pagkabig ng kambiyo. Nag-skid ang kotse ko sa basang kalsada. Nawalan ako ng kontrol. Lumagutok ang bakal sa bakal habang sumasabit ang gilid ng kotse ko sa divider bago ito tuluyang huminto nang paikot sa tapat ng isang tahimik at eksklusibong lumang gusali sa tabing-daan.

Bumukas ang air bag. Umuusok ang hood ng kotse ko.

Dumaing ako sa sakit nang tumama ang noo ko sa manibela. May mainit na liquid na dumadaloy mula sa hairline ko—dugo. Pero hindi ang sakit ng katawan ko ang pumapatay sa akin kundi ang katotohanang mas lalo akong nawalan ng oras.

Biglang bumukas ang p***o ng kotse ko.

Isang matangkad na lalaking naka-suit at may hawak na payong ang nakatayo sa labas. Hindi siya pulis. Hindi rin siya ordinaryong pedestrian. Ang lamig ng mga mata niya habang nakatingin sa akin.

"Ms. Amira Solana?" malamig niyang tanong.

Hinihingal akong tumingin sa kaniya, nanginginig ang boses. "S-sino ka? kailangan kong pumunta sa ospital... ang nanay ko..."

"Kilala kita. Isa kang kilalang art restorer na may malaking utang ngayon at nangangailangan ng mabilis na pera," diretso niyang sabi nang walang alinlangan. Inilabas niya ang isang makapal na folder mula sa kaniyang coat at inabot sa akin. "Ako ang art broker ng pamilya De La Rosa."

Napatigil ako. De La Rosa. Ang pinakamayamang angkan ng mga kolektor at negosyante sa bansa—mga taong nababalot ng pera, kapangyarihan, at mga lihim.

"Ano'ng kailangan mo sa akin?" tanong ko habang pinapahid ang dugo sa mukha ko.

"May isang bagay na kailangang ire-restore, pero hindi ito painting," saad ng lalaki habang nakatitig nang diretso sa akin. "Isang pagkatao. Kamakailan lang, namatay ang itinagong tagapagmana ng pamilya na si Xander De La Rosa. Walang nakakaalam sa publiko na umiiral siya. Kailangan namin ng isang babaeng gaganap bilang kaniyang lihim na biyuda para sa pagbasa ng last will and testament bukas."

Nalaglag ang panga ko. "Gusto mong magpanggap ako? Pekein ang pagkatao ko?"

"₱5 million cash," sagot ng lalaki nang walang kuskos-balungos. "Ibibigay ko agad ang kalahati ngayon din para sa operasyon ng nanay mo. Ang kalahati, pagkatapos ng pagbasa ng testamento. Gagawin mo lang ang role mo: maging ang nagdadalamhating biyuda ni Xander De La Rosa."

Tumingin ako sa ulan. Tumingin ako sa nawawasak kong kotse. Naisip ko ang nanay ko na nakakabit sa mga makina sa ICU, nag-aagaw-buhay dahil sa kasalanang hindi naman kailanman naging kaniya.

Ito na lang ang tanging paraan. Wala na akong ibang p***o na mabubuksan.

Pinunas ko ang dugo sa mukha ko gamit ang palad ko, pinalakas ang loob, at tumingin nang diretso sa lalaki.

"Akin na ang kontrata."