CHAPTER 5

AMIRA POV

Ang penthouse suite ni Mateo sa tuktok ng De La Rosa Estate ay mukhang isang gintong kulungan. Napalilibutan ito ng malalaking glass wall na nakatutok sa buong ilaw ng siyudad, pero sa loob, napakahimik. Sobrang tahimik na halos marinig ko ang sarili kong mabilis na paghinga habang nakaupo sa gilid ng napakalaking king-sized bed.

Gabi na, pero malayo ako sa pagtulog. Pagkatapos kong pirmahan ang kontrata kanina sa study room, idiniretso agad ako rito ng dalawang matangkad na security guards. Sa labas ng p***o, naririnig ko ang mabibigat na tapak ng mga sapatos nila habang nagpapatrolya sa hallway.

Ito na ang bagong buhay ko. Isang pekeng biyuda na nakakulong sa mansyon ng pinakamayamang pamilya sa bansa, kasama ang isang lalaking walang ibang ginawa kundi panatilihin akong nakatali sa kaniyang mga kamay.

Lumapit ako sa glass wall at tumingin sa ibaba. Ang taas. Ang layo mula sa dating simpleng buhay na mayroon ako kasama si Mommy. Kahit papaano, medyo nabawasan ang bigat sa dibdib ko nang makatanggap ako ng text message mula sa ospital kalahating oras ang nakalipas: pumasok na ang buong pondong ipinadala ni Mateo, at kasalukuyan nang ginagawa ang emergency operation ni Mommy sa ilalim ng pinakamagagaling na heart surgeons.

Ligtas na si Mommy. Yun lang ang mahalaga. Kahit gaano kadami ang kasinungalingang kailangan kong panindigan, kakayanin ko.

Napaigtad ako nang biglang mamatay ang lahat ng ilaw sa buong suite.

CLICK.

Nagdilim ang buong silid. Ang tanging liwanag na natira ay ang malamig na ilaw mula sa mga gusali sa labas na tumatagos sa glass wall.

"Ano 'to?" napaatras ako, pinakiramdaman ang paligid. Baka nagka-power failure lang?

Pero bago pa man ako makahakbang patungo sa p***o para tignan ang security guards sa labas, narinig ko ang dalawang sunod-sunod na mahihinang tunog mula sa hallway—dalawang mapurol na lagutok na parang may bumagsak na mabigat na bagay sa sahig.

Napatigil ako. Lumamig ang buong katawan ko.

Hindi iyon usapin ng kuryente. May mali.

Dahan-dahan kong pinalapit ang sarili ko sa gilid ng dingding. Hawak ko ang isang mabigat na brass statuette mula sa side table bilang depensa. Unti-unting bumukas ang malaking double-door ng penthouse—walang ingay, dahan-dahan, at walang guards na nakatayo.

Isang matangkad na lalaking nakaitim na bonnet at may hawak na baril na may silencer ang pumasok sa silid.

Halos tumigil ang pag-ikot ng mundo ko. Isang assassin. Pumasok siya sa loob para patayin si Mateo.

Mabilis na gumalaw ang lalaki patungo sa pribadong opisina sa kabilang dulo ng penthouse kung saan naroon si Mateo. Hindi niya napansin na nakatayo ako sa gilid ng kurtina dahil sa matinding kadiliman.

Kapag pumasok siya roon nang hindi nakahanda si Mateo, mamamatay ito. At kapag namatay si Mateo, mawawalan ng bisa ang kontrata—mabubunyag ang lahat, at mawawalan ng proteksyon ang nanay ko sa ospital.

Nang dumaan ang lalaki sa mismong tapat ko, hindi na ako nag-isip. Sa gitna ng matinding takot, ihinampas ko ang mabigat na brass statuette sa likod ng ulo ng armadong lalaki!

CLANG!

Sumigaw sa sakit ang lalaki at napaluhod, pero hindi siya tuluyang nawalan ng malay. Mabilis siyang humarap sa akin, galit na galit ang mga mata sa ilalim ng bonnet. Mabilis niyang itinutok ang baril sa dibdib ko.

"Pang-ina mo!" galit niyang mura.

Pumikit ako nang mahigpit, inaasahan na ang pagbaon ng bala sa katawan ko.

BANG!

Isang malakas na putok ang umalingawngaw sa silid. Pero bago pa man ako matamaan, isang mabilis na bayolenteng force ang humila sa akin pabalik!

Bumagsak ako sa sahig kasama ang isang mabigat na katawan na dumagan sa akin. Amoy ng bourbon, mahal na pabango, at dugo. Si Mateo.

Agad na gumulong si Mateo sa semento habang hawak ang kaniyang sariling baril. Dalawang mabilis at eksaktong putok ang pinalabas niya sa kadiliman.

BANG! BANG!

Bumagsak ang armadong lalaki sa sahig, wala nang buhay, habang gumulong ang baril nito papalayo.

Mabilis na bumalik ang ilaw sa penthouse. Nagpatunog ng alarm ang buong gusali. Narinig ko ang mabilis na footstep ng security team na umaakyat sa hagdanan, pero sa loob ng silid, parang tumigil muli ang oras.

Nakatapat sa akin si Mateo. Nakadagan pa rin siya sa katawan ko, ang kaniyang dalawang kamay ay nakatukod sa magkabilang gilid ng ulo ko habang mabilis at mabigat ang kaniyang paghinga.

"Gago ka ba?!" galit at bakas ang matinding gulat na sigaw ni Mateo sa mukha ko. "Bakit ka humarang sa harap ng armadong lalaki?! Sinabi ko bang magpakabayani ka?!"

"N-nakatutok sa 'yo ang baril!" hinihingal kong sagot, nanginginig ang buo kong katawan habang nakatitig sa kaniyang galit na mga mata. "Kapag namatay ka, paano ang nanay ko?!"

"Gagamitin mo pa ang nanay mo para pagtakpan ang kabaliwan mo?!" sigaw niya muli, pero ngayon, naramdaman kong may mainit na likido na pumapatak mula sa kaniyang braso patungo sa white shirt ko.

Natingnan ko ang kaniyang gilid. Dumadaloy ang dugo mula sa kaniyang tagiliran—daplis ng bala na nakuha niya nung itinulak niya ako papalayo.

"May sugat ka..." mahina kong sabi, inabot ko ang kaniyang tagiliran nang hindi nag-iisip.

Napaatras si Mateo nang bahagya sa touch ko, pero hindi siya lumayo. Sa halip, hinawakan niya nang mahigpit ang aking bewang para pigilan ako sa paggalaw. Bumaon ang kaniyang malalaking daliri sa aking balakang, napakalapit ng kaniyang mukha na nararamdaman ko ang kaniyang mainit na hininga sa aking mga labi.

Bumaba ang paningin niya sa akin—mula sa aking nanginginig na mga mata, papunta sa labi kong bahagyang nakabukas sa kaba, hanggang sa bloodstain sa damit ko.

"Huwag mong subukang maging bayani sa harap ko muli, Amira," bulong niya sa isang mababa at mapanganib na boses na nagpataas ng lahat ng balahibo sa katawan ko. "Ang buhay mo ay akin na sa loob ng tatlong buwan. Wala kang karapatang mamatay nang walang pahintulot ko."

Titig na titig kami sa isa't isa sa gitna ng duguan at gulong silid. Sa kabila ng panganib, sa kabila ng galit at ng mga kasinungalingang nag-uugnay sa aming dalawa, may isang matinding kuryente na biglang sumabog sa pagitan namin—isang peligrosong atraksyon na wala sa aming dalawa ang pwedeng makatatakas.

Bumukas ang p***o at mabilis na pumasok ang security team ni Mateo.

"Sir Mateo! Are you okay?!" sigaw ng head security.

Dahan-dahang tumayo si Mateo mula sa ibabaw ko, inayos ang kaniyang gulo-gulong polo na may mantsa ng dugo, at tumingin sa akin nang hindi binibitawan ang kaniyang malamig na paningin.

"Iligpit niyo ang basura," utos niya sa kaniyang mga tao habang nakatitig pa rin sa akin. "At tawagin niyo ang personal doctor ko... para sa aming dalawa ng asawa ko."