Kabanata 3

Heislee Jean Velasco’s Point of View

“What the actual fuck?” gulantang kong sambit, habang nakatitig sa kaniyang mga mata, at bahagyang nanglaki ang aking mga mata.

Ipinilig lamang niya ang kaniyang ulo nang marinig niya ang aking sinabi. Mas inilapit nga niya ang kaniyang mukha sa akin. Tila hindi nakuntento sa lapit ng kaniyang mukha.

Pilit tuloy akong umaatras, kahit wala naman ng space sa likod ko, dahil dingding na ‘yon.

Naamoy ko tuloy ang kaniyang hininga, at pabango. May halong mint ang kaniyang hininga, habang ‘yong pabango niya, hindi ko maintindihan, pero hindi siya masakit sa ilong.

Para siyang bagong ligo, pero hindi nakahihilo. Sakto lang. Amoy Daddy.

Tumikhim ako, dahil kung anu-ano ang naiisip ko sa lagay na ‘to. Akala ko ba ay kinaiinisan ko siya, dahil nagawa niya akong matalo noon? Tapos biglang magtatagpo ang landas namin matapos nang ilang araw?

“Scared?”

Natawa naman ako nang pagak. May saltik ba ‘to para matakot ako? Hindi ba puwedeng naiinis, at nagugulat lang ako sa lalaking ‘to?

“Bakit naman ako matatakot? Sino ka ba para katakutan ko?”

Nagdilim ang kaniyang mga mata sa aking naging mga tanong. Maging ang kaniyang awra ay mas lalong bumigat, at parang hindi na ako makahinga.

Napalunok na lang tuloy ako, at sinubukang ilihis ang aking mga mata. Kaya lang ay bigla na lang niya akong hinapit palapit sa kaniya. Kaya napunta ang aking mga kamay sa kaniyang dibdib para lang ilayo siya nang kaunti.

“Why are you looking away, huh?”

Tumalim ang aking mga titig nang magtama ang aming mga mata. Naiinis talaga ako kung tutuusin, dahil nagawa pa nitong mang-asar nang pasimple. Parang napipikon ako lalo, dahil sa lalaking ‘to, at ang sarap niyang hampasin.

Kung puwede lang sanang gawin ‘yon, kanina ko pa ginawa. Kaya lang ay kahit naiinis ako sa isang tao, hindi ko sila magawang saktan. Kaya ko lang magsungit, pero ang manakit? Hindi.

“Bakit mo ba ako sinusundan?”

Wala naman akong maalala na close kami. Nagawa man namin ‘yon nang isang beses, hindi na ‘yon mauulit pa. Kahit tumalon pa ang bato, hindi ‘yon mangyayari.

“We’ll talk—”

“Wala tayong dapat pag-usapan!” saad ko para lang pigilan siya sa pagsasalita.

Natawa lang siya nang mahina, pero parang nang-aasar pa rin sa aking pangdinig. Umigting tuloy ang aking panga, at sinubukan siyang itulak. Kaya lang ay parang pader yata ang itinutulak ko, dahil hindi man lang ‘to gumalaw sa kaniyang kinatatayuan.

“Ano ba?!”

“Tone down your voice, baby.”

Nanindig naman ang aking balahibo sa kaniyang sinabi. Ramdam ko rin na tila tumigil ang pagkabog ng aking puso, at natulala na lang sa kaniya.

Hindi ko kasi inaasahan na sasabihin niya ‘yon, pero bakit pa ba ako magtataka? Baka kinukuha lang nito ang loob ko, o sadyang magaling lang makipagladian sa mga babae.

Mabilis namang nagbago ang timpla ng aking mukha, at tinaasan siya ng kilay. Sobrang kapal naman niya para ibilang ako sa mga naging babae niya para tawagin akong baby?

“Bakit? Bawal?” masungit kong tanong sa kaniya, pero nanatiling malakas pa rin ang aking boses.

Bahala na kung may makarinig sa amin. Eh, sa naiinis nga ako sa kaniya!

“Kung binitawan mo sana ako! Puwede naman tayong mag-usap nang hindi ganito kalapit!”

Hindi ko alam kung tanga ba ‘to, o sadyang nakipaglalandian lang. Ganoon ba siya kasanay sa mga babae para gawin ‘to?

Umirap ako, at buong lakas na itinulak siya. Mabuti na lang, dahil umatras siya, at tila hinayaan na lang akong makawala sa kaniyang bisig.

Kaya nang nagkaroon ng space sa aming gitna, umatras siya, at isinandal ang kaniyang likuran sa dingding, habang nakahalukipkip.

Pasimple namang napunta ang aking mga mata sa kaniyang braso, dahil humihingi na nang tulong ang kaniyang suot na long sleeves. Paano ba naman kasi? Sobrang lapad ng kaniyang braso, dahil sa pagwo-work out niya palagi.

“See? Puwede namang ganito tayo mag-usap.”

Umiling lang siya sa aking sinabi. Nanatili pa rin ang kaniyang mga mata sa akin, at walang balak na tumingin sa iba.

Halos maging isang linya tuloy ang aking mga kilay, dahil sa sobrang inis. Bakit ko ba ‘to kinaiinisan? Ah! Baka dahil natalo talaga niya ako no’n kaya ganoon.

Naghintay ako nang ilang minuto, at umaasang magsasalita. Kaya lang ay nang lumipas na nang ilang minuto, hindi pa rin siya nagsasalita. Kaya tumayo ako nang maayos, at nailing na lamang.

Tahimik akong naglakad papunta sa comfort room. Kaya lang ay kahit nakatalikod ako, ramdam ko ang kaniyang titig sa akin. Tila ayaw talaga akong mawala sa kaniyang paningin.

Nang makapasok ako sa comfort room, mabilis kong isinara ang pinto, at mabilis na isinandal ang aking likuran doon. Napahawak ako sa aking dibdib, dahil sa lakas ng pintig ng aking puso. Tila walang balak tumigil.

“Shit!” malutong kong mura, dahil tila kinakabahan talaga ako kapag nasa paligid ko ‘yong lalaking ‘yon.

Nagtagal ako sa banyo, dahil hinintay ko pang kumalma ang aking sarili. Kaya nga confident akong binuksan ang pinto, dahil sinadya ko talagang magtagal doon.

Ang problema lang ay nandoon pa rin naman siya, at naghihintay sa paglabas ko. Hindi man lang siya umalis sa kaniyang puwesto. Kung ano ang kaniyang puwesto nang umalis ako, ganoon pa rin. Maging ang paghalukipkip niya kanina, ganoon pa rin.

Tang ina naman!

Nagpatuloy lang ako sa paglalakad. Hindi ko siya pinansin, dahil kung wala naman siyang sasabihin, bakit ko pa siya papansinin?

Nang dumapo ang aking mga mata sa table namin, wala na roon si Johanna. Nalaglag tuloy ang aking panga, dahil hindi ko ‘yon inaasahan.

Akala ko ba ay hihintayin niya ako? Nagpaalam pa ako!

Dagli ko namang kinuha ang aking cellphone sa aking bulsa, at tiningnan kung may text siya. Hindi ako nagkamali, dahil nagpaalam ‘to na may emergency raw. 

Mariin kong ipinikit ang aking mga mata, at humugot na lamang nang malalim na hininga.

“Kalma,” bulong ko sa aking sarili, dahil parang pinaglalaruan na naman ako ng tadhana. “Bawal mainis.”

Bawal mainis, pero kanina pa ako badtrip kapag ‘tong nakabuntot sa akin ang nasa paligid ko?

Kinagat ko ang aking labi, at iminulat ang aking mga mata. Balak ko na sanang umalis. Kaya lang ay naramdaman ko ang isang mainit na kamay na pumigil sa akin sa pamamagitan ng paghawak nito sa aking siko.

“Who told you to leave? You’ll be with me whether you like it or not.”