Kabanata 2

Heislee Jean Velasco’s Point of View

“What the heck?!” malutong kong mura nang bigla na lang ulit lumitaw ang isang big bike sa aking gilid. “Bigla-biglang susulpot? Kamote ba ‘tong driver?”

Inis akong umirap, at piniling pakalmahin ang aking sarili. Minsan na nga lang akong mag-drive ng sasakyan, kamote pa ang mga nakasasalamuha kong driver ng big bike.

Natigilan ako nang magpunta sa harapan ko ang biker. Nakasuot lang naman ‘to ng business attire.

“Puwede namang sasakyan na lang ang gamitin niya,” bulong ko sa aking sarili. “Bagong plantsa pa yata ‘yong business attire niya. Hindi ba niya naisip na puwedeng magusot ang damit niya?”

Sa lakas ba naman ng hangin, dahil sa bilis ng kaniyang pagpapatakbo, malamang ay maaari talagang magusot ang coat niya. Pero hindi ko naman na ‘yon problema. Kaya nagkibit na lamang ako ng balikat.

Kumunot nga lang ang aking noo nang makita ko ang pamilyar na bulto ng lalaki ‘yin. Pasimple ko tuloy binilisan ang aking sasakyan, dahil gusto ko sanang makalayo sa kaniya.

Alam kong isang beses lang kaming nagkita, pero nang maalala ko ang plate number niya, napamura na lamang ako sa aking isipan.

Matagal na rin nang huli kaming magkita. Wala rin naman akong lakas ng loob na harapin siya.

Matapos ang nangyari, tingin ba niya ay magagawa ko siyang harapin?!

“Aba’t!” bulong ko nang mas lalo niya lamang binilisan ang kaniyang pagpapatakbo.

Umiling na lang tuloy ako, at tinahak na lamang ang shortcut.

Mabilis naman akong nakarating sa meeting place namin ni Johanna. Matapos kong maging busy sa business namin sa Baguio, nawalan kami ng communication ni Johanna.

Emergency kasi ang nangyari. Kinailangan kong i-manage ang restaurant namin, dahil hindi umuwi biglaan si Mommy rito.

Wala namang magma-manage ng business namin sa Baguio kung hindi ay ako lang. Nanibago tuloy ako sa klima rito. Sobrang init!

“Kanina ka pa?” tanong ko kay Johanna nang makita ko siyang sumisimsim ng kaniyang kape.

Nang mag-angat siya ng tingin, umiling naman siya bilang sagot. Ibinaba niya ang kaniyang kape sa table, habang ako naman ay hinila ang upuan na nasa harapan niya.

“Five minutes ago lang nang makarating ako rito,” saad niya.

Tumango na lamang ako, at pagod na isinandal ang aking likuran sa upuan.

“Kumusta ka? Parang hiyang mo ang klima sa Baguio, ha?” tanong niya sa akin, at bahagyang ngumiti nang nakaaasar. “Huwag mong sabihing isinama mo ‘yong lalaking naka-makeout mo last time.”

“Hoy!” sita ko kaagad sa kaniya, pero tumawa lamang siya sa aking naging reaksyon. “Mag-ingat ka naman sa mga sinasabi mo. Alam mo namang suki ako sa issue.”

Hindi ko rin alam kung bakit madalas akong naididikit sa mga issue. Ang dami ko na ngang problema, dadagdag pa sila? Wala naman silang basis kung ako ‘yon, eh!

“What? Alam mo naman rules nitong coffee shop. Sa tagal na nating nagpupunta rito, hindi naman kumalat ang mga pinag-uusapan natin sa internet,” saad niya, which is totoo naman.

Umirap lamang ako bilang sagot. Hindi na ako nakipagtalo pa, dahil may punto naman talaga si Johanna sa pagkatataong ‘to.

Na-trauma lang siguro ako. Kaya madalas na naididikit ang aking pangalan sa mga issue.

Iniwasan ko na nga rin ang pagpunta sa bar, eh. Kailangan ko munang magseryoso sa ngayon. Marami akong problema, at kung hindi ‘yon haharapin, paano ako uusad? Hindi naman sa lahat ng oras ay puro ako gala.

Nang dumating ang order namin, kaagad kong binigyan ng pansin ang croissant na order ko. Hindi na rin ako nag-order ng kape, dahil umiiwas ako roon.

Ang tanging iniinom ko na lamang kapag nagki-crave ako ng kape ay cucumber juice. Minsan ay lemon juice naman. Gusto ko kasing bawasan ang mga nakasasama sa akin.

Ultimo nga pag-inom ng alak, hindi ko na sinosobrahan. Tikim na lang, dahil ayaw ko namang magkaroon ng sakit. Habang maaga pa, unti-unti ko nang itinitigil.

“Kilala mo ba ‘yong naka-makeout mo last time?”

Bigla naman akong nabulunan sa biglaang tanong ni Johanna sa akin. Inis ko siyang sinamaan ng tingin kahit na naluluha na ako kauubo.

Mabilis kong inabot ang tubig, at uminom kaagad para lang matigil na ako sa pag-ubo. Ang kaso lang ay nakapipikon ang pagiging kalmado ni Johanna na para bang normal lang ang itinanong niya sa akin.

“Bakit ba puro siya ang tinatanong mo?” nanggigigil kong bulong sa kaniya, dahil ayaw kong may makarinig sa amin.

Nag-angat na lang siya ng tingin sa akin, at nagtatakang sinalubong ang aking nanlilisik na mga mata.

“Ano namang masama?” inosenteng tanong nito.

Umirap na lamang ako, at wala sa sariling napasulyap sa entrance ng coffee shop.

Saktong may isang pamilyar na lalaking pumasok, at napalingon sa aking gawi.

Napakurap ako, at hindi inaasahan na magtatagpo muli ang landas namin matapos ang ilang araw na lumipas. Oo nga’t nakita ko siya kanina sa daan, pero bakit naman pati rito sa coffee shop ay kailangang magtagpo muli ang landas namin? Gaano ba ako kasuwerte ngayong araw na ‘to, at kailangang makita ko pa siyang muli?

“Nagtatanong lang naman ako kasi curious ako,” dagdag ni Johanna, habang ako naman ay tila napako na sa aking kinauupuan.

Nagsimulang maglakad ang lalaking ‘yon, ngunit hindi na nakatingin sa aking gawi. Inaayos niya ngayon ang suot niyang relo, habang sinusundan ang isang lalaking hindi pamilyar sa akin.

Umiling ako, at mabilis na tinapos ang aking kinakain. Hindi ko na magawang tingnan pa si Johanna, habang umiinom ako ng tubig.

Pilit ko kasing pinakakalma ang aking sarili, dahil nabibingi na ako sa lakas ng kabog ng aking puso, eh. Wala naman dapat akong ikakaba sana, pero bakit kasi nandito ‘to?

“Comfort room lang ako,” paalam ko kay Johanna nang ilapag ko ang baso.

Hindi ko na siya hinintay pang magsalita. Bagkus ay mabilis pa sa alas kuwatro akong tumayo, at naglakad papunta sa comfort room.

Gusto ko lang kasi sanang makahinga. Ang kaso lang ay bago pa ako makapasok sa comfort room ay may isang kamay ang pumigil sa aking siko.

Napakurap na lamang ako nang bigla ko na lang matagpuan ang aking sarili na nakasandal sa isang malamig na pader, habang ikinukulong ako nang isang lalaki sa kaniyang bisig.

“Where do you think you’re going, huh?”