The Billionaire’s Irresistible Desire のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

Heislee Jean Velasco’s Point of View“What the heck?!” malutong kong mura nang bigla na lang ulit lumitaw ang isang big bike sa aking gilid. “Bigla-biglang susulpot? Kamote ba ‘tong driver?”Inis akong umirap, at piniling pakalmahin ang aking sarili. Minsan na nga lang akong mag-drive ng sasakyan, kamote pa ang mga nakasasalamuha kong driver ng big bike.Natigilan ako nang magpunta sa harapan ko ang biker. Nakasuot lang naman ‘to ng business attire.“Puwede namang sasakyan na lang ang gamitin niya,” bulong ko sa aking sarili. “Bagong plantsa pa yata ‘yong business attire niya. Hindi ba niya naisip na puwedeng magusot ang damit niya?”Sa lakas ba naman ng hangin, dahil sa bilis ng kaniyang pagpapatakbo, malamang ay maaari talagang magusot ang coat niya. Pero hindi ko naman na ‘yon problema. Kaya nagkibit na lamang ako ng balikat.Kumunot nga lang ang aking noo nang makita ko ang pamilyar na bulto ng lalaki ‘yin. Pasimple ko tuloy binilisan ang aking sasakyan, dahil gusto ko sanang maka

Heislee Jean Velasco’s Point of ViewNalaglag ang aking panga nang matagpuan ko ang aking sarili na nakasunod sa kaniya papunta sa parking lot.Ni wala nga akong maalala na pumayag akong samahan siya sa kung saan man siya pupunta, eh. Kaya medyo nakagugulat. Hindi ko ‘to inaasahan.Ang nakapagtataka pa ay hindi man lang ako umangal, at nagpatianod na lang sa kaniya.Nang makarating kami sa gilid ng kaniyang sasakyan—sa may passenger seat ay pinagbuksan niya ako ng pinto.‘Yon naman ang naging dahilan para dahan-dahan akong mapalingon sa kaniya nang may pagtataka sa aking mukha.“Hibang ka na ba?” nalilito kong tanong sa kaniya.Alam kong puwede naman akong tumanggi. Kaya lang ay hindi ko magawa, dahil sa gulat. Isa pa, sa dinami-dami ng puwede kong sabihin, bakit naman ganoon? Baka dala na rin ng emosyon.Umarko lang ang kilay niya sa aking sinabi. Parang nagtataka, o naiinis, dahil nagawa ko pang magtanong nang ganoon.“Bakit mo naman ako isinasama kung hindi naman ako pumayag?”“You

Heislee Jean Velasco’s Point of View Nag-init ang aking mga pisngi, dahil sa kaniyang sinabi, habang siya ay napangisi na lang lalo na nang makita niya ang aking reaksyon. Nanahimik na lang tuloy ako, habang siya ay patuloy lamang sa paglalakad, hanggang sa makarating kami sa kaniyang study room. Wala ni isa sa amin ang nagsalita lalo na nang ilapag niya ako sa isang itim na sofa. Siya naman ay umalis sa aking harapan, at binuksan ang air conditioner ng kaniyang study room. “Ano ang gagawin ko rito?” tanong ko sa kaniya nang dumiretso siya sa kaniyang table. Umupo siya sa kaniyang swivel chair, habang ako ay nalilito kung ano ba ang dapat kong gawin ngayon. Nagsimula siyang magbuklat ng mga document, habang ako ay nanatiling nakatitig sa kaniya, nagtataka, at hindi maiwasang mapaisip kung ano nga ba ang dahilan. “We’ll stay here for about an hour while we’re waiting for our meal to be served,” sagot niya nang hindi ko pa rin inililihis ang aking mga mata. “Bakit kailangang nand

Heislee Jean Velasco’s Point of View Pagsapit nang hapon, tulala lang ako. Nakaupo sa gilid ng swimming pool, at nakalublob ang mga paa ko sa tubig. Hindi na gaanong mainit, dahil papalubog na rin ang araw, pero ‘yong titig na kanina pa nakatuon sa akin, ‘yon ang mainit. Bumuga ako ng hangin, at hindi maiwasang makaramdam nang kung anong haplos sa aking katawan sa tuwing napagagawi ang kaniyang mga mata sa aking likuran. Na kahit hindi naman niya ako hinahawakan, parang nararamdaman ko ‘yong mga kamay niya sa akin. “Ano ba ang gagawin ko rito?” tanong ko na lamang. Dahil tahimik ang paligid, alam kong narinig ni Darius ‘yon. Hindi nga lang siya sumagot. Natawa tuloy ako nang pagak, at hindi maiwasang makaramdam nang inis. Wala naman akong ginawang masama para ilayo ako sa pamilya ko, eh. Ni hindi nga rin niya ako mabigyan ng rason kung bakit niya ako isinama rito sa mansion niya. Oo nga naman, maganda ang mansion niya. Sobrang lawak, at pero hindi ko man lang makita ang mga ka

Heislee Jean Velasco’s Point of ViewNapahilamos na lang ako ng aking mukha, at napatitig sa malayo. Kasalukuyan akong naliligo ngayon, at hindi ko man lang alam kung paano ako nakarating dito nang hindi man lang napasisigaw sa hiya.We did it in his swimming pool area! Oo nga’t walang ibang tao, pero sigurado ba akong walang nakakita sa amin sa ganoong ayos?“Shit!” malutong kong mura, at inis na pinadasahan ang basang buhok. “Bakit ko ‘yon ginawa?”“Gusto mo bang patunayan ko sa ‘yo ‘yon ngayon?” “There’s no need. I just want to check if you’re wet right now.”“Talagang dito mo pa naisip?”“Why not?”“Strip, Heislee.”“Hindi ako nakipagbibiruan dito, Darius.”“Do I look like I’m joking right now, huh?”“You’re soaking wet. Why don’t you just admit that you felt that too?”“Oo na!” inis kong singhal nang maalala ko na naman ang naging usapan namin kanina. “Oo na nga! Naramdaman ko na ‘yon!”Fuck! Para akong nasisiraan ng bait! Wala naman akong kausap, pero heto ako, sumisigaw, at pa