Kabanata 4

Heislee Jean Velasco’s Point of View

Nalaglag ang aking panga nang matagpuan ko ang aking sarili na nakasunod sa kaniya papunta sa parking lot.

Ni wala nga akong maalala na pumayag akong samahan siya sa kung saan man siya pupunta, eh. Kaya medyo nakagugulat. Hindi ko ‘to inaasahan.

Ang nakapagtataka pa ay hindi man lang ako umangal, at nagpatianod na lang sa kaniya.

Nang makarating kami sa gilid ng kaniyang sasakyan—sa may passenger seat ay pinagbuksan niya ako ng pinto.

‘Yon naman ang naging dahilan para dahan-dahan akong mapalingon sa kaniya nang may pagtataka sa aking mukha.

“Hibang ka na ba?” nalilito kong tanong sa kaniya.

Alam kong puwede naman akong tumanggi. Kaya lang ay hindi ko magawa, dahil sa gulat. Isa pa, sa dinami-dami ng puwede kong sabihin, bakit naman ganoon? Baka dala na rin ng emosyon.

Umarko lang ang kilay niya sa aking sinabi. Parang nagtataka, o naiinis, dahil nagawa ko pang magtanong nang ganoon.

“Bakit mo naman ako isinasama kung hindi naman ako pumayag?”

“You didn’t reject my offer—”

“Kasi basta mo na lang akong hinila!”

Umiling lamang siya, at binitawan ang aking siko. Lumapat ang kaniyang mainit na kamay sa aking baywang na nagpanindig ng aking balahibo.

Ramdam ko rin ang pagkatigil ng pagtibok ng aking puso, at ang paninigas ko sa aking kinatatayuan, dahil sa gulat.

“Let’s end that shit and hop in. Don’t make me repeat myself if you don’t want to regret it,” he whispered as he guided me to enter his car.

Kinagat ko ang aking ibabang labi, at napahugot na lamang nang malalim na hininga nang maisara na niya ang pinto.

Problemado akong napahawak sa aking ulo lalo na nang maramdaman ko ang kaniyang presensya nang buksan naman niya ang pinto sa driver seat.

Kahit tahimik lang siya, hindi ko alam kung bakit tila napipikon ako na nahihiya. Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko and at the same time, para akong nababaliw na hindi mapakali.

“Saan ba tayo pupunta?” tanong ko sa kaniya, dahil hindi ko talaga siya maintindihan.

Hindi ko rin maintindihan ang aking sarili, dahil bakit ba ang lakas ng kabog ng aking puso?!

“I don’t know. Depende sa kung saan ko gusto.”

Napahilamos na lang ako ng aking mukha, at inis na binalingan siya. Tingin ba niya ay nakipagbibiruan ako?!

“Seryoso ka na sa sagot mo?”

“What do you think?” walang emosyon nitong tanong, habang nagmamaneho.

Natawa na lamang ako nang pagak, dahil nagmumukha siyang arogante sa paningin ko.

Magmula nang hamunin ko siya nang hindi sinasadya na makipagkarera sa akin, ramdam ko na ang pagiging arogante nito. Hindi naman ako nagkamali kalaunan. Kaya umigting na lang ang aking panga.

Imbis na sumagot, pinili ko na lamang tumingin sa bintana, habang nakahalukipkip.

Kung titingnan ko ‘tong lalaking ‘to, baka mas lalo lang masira ang araw ko, kahit sirang-sira na talaga.

Nang mapansin kong iba na ang tinatahak naming daan, natauhan ako. Bakit parang hindi ako pamilyar sa pinupuntahan namin?

“Where are we going?” tanong ko sa kaniya, dahil hindi talaga ako sigurado kung saan kami papunta.

Sa totoo lang ay hindi ko naman alam ang lugar na ‘to, dahil hindi pa naman talaga ako nakapunta rito. Maaalala ko naman kung nagpunta na ako rito kasi magiging pamilyar talaga. Pero ngayon, hindi talaga.

Hindi siya sumagot. Kaya naman tumalim ang aking mga mata, habang nakatitig sa kaniya.

Sa kabila ng pagtalim ng aking mga mata, nanatili siyang kalmado. Though, mabigat talaga ang awra niya, pero kung ikukumpara kanina nang sundan niya ako, magaan ‘to.

Hindi nga rin ako kinakabahan, eh. Marahil ay dala na rin ng emosyon ko, dahil parang kidnap na ang nangyari.

Kahit pa sabihing sumama ako sa kaniya, hinila naman niya ako. Ni hindi ko man lang magawang makawala sa kaniyang pagkahahawak sa akin, dahil sa sobrang gulat.

Iba pala talaga kapag sa personal, ano? Kapag ako na mismo ang nakararanas.

Kapag kasi nagbibigay ka lamang ng advice, parang sobrang dali. Kaya lang ay hindi pala. Parang hindi mo magawang makapag-isip nang maayos.

Parang nakalimutan ko ang lahat, dahil sa pagkabigla. Ni hindi ko nga kayang magsalita kanina, at umabot pa nang ilang minuto bago ako makapag-react.

Tapos ‘tong kasama ko ngayon na hindi ko man lang kilala, kalmado pa rin?

“Saan mo ba ako dadalhin, at kailangang sumama pa ako sa ‘yo? Hindi naman tayo magkakilala!” singhal ko nang hindi ko na mapigilan ang emosyon ko.

Ramdam ko ang pagpintig ng aking puso. Sobrang bilis, dahil hinahabol ko na mismo ang aking hininga.

Naiiyak na rin ako. Hindi ko nga lang malaman kung dahil ba sa inis, o takot.

“I don’t even fucking know your name—”

“Darius Slate Ventura,” he said when he interrupted me.

Napakurap naman ako, at tila hindi alam ang sasabihin. Sa dinami-dami kong sinabi, ‘yon lang ang tanging sinagot niya.

“That’s my name.”

What the fuck?

Natawa naman ako nang pagak. Napailing, at napahawak ng aking ulo, dahil parang sumakit yata ‘yon.

Nanatili ang kaniyang mga mata sa harapan. Gamit ang kaniyang kanang kamay, hawak niya ang manibela. ‘Yong kaliwang kamay naman niya nasa kaniyang baba, at nakapatong ang kaniyang siko sa bandang bintana.

Seeing him like this makes me want to kick his ass. Paano ba siya nagiging kalmado sa ganitong sitwasyon, habang ako ay halos sumabog na sa inis?

“I don’t freaking care whoever you are! I’m just trying to explain to you that we don’t even know each other yet you dragged me to sit here!” I hissed, but he just glanced at me for a second before turning his attention again in our front. “This is clearly kidnapping!”

“You should shut your mouth before it’s too late, miss,” he groaned. “I’m trying my best not to fucking crashed my lips on your lips. But if you keep on testing my patience, I might reach my limit.”

What?

Tama ba ang pagkarinig ko, o sadyang nabingi lang ako? Parang mali kasi ang pagkarinig ko, eh. Ni hindi ko alam kung sadyang sarado na ang isip ko, dahil parang hindi na maproseso ng utak ko ang nangyayari.

“So, if you don’t want me to reach my limit, you better follow what I said.”