Kabanata 5

Heislee Jean Velasco’s Point of View

Pagdating namin sa isang mansion, nalaglag ang aking panga sa pagkabigla. Ilang beses pa akong napakurap, dahil kahit hindi ko na ‘to tanungin, may sagot nang namuo sa aking isipan.

Bahay niya ‘to.

Kaya lang ay bakit naman niya ako dadalhin sa bahay niya? Kagaya nga ng sinabi ko, hindi naman kami magkakilala para sumakay ako sa sasakyan niya, at sumama sa kaniya. Paano na lang ‘to ngayon na dinala niya ako mismo sa bahay niya?

Maliwanag pa sa umaga na dinakip niya talaga ako, dahil hindi naman ako kusang sumama sa kaniya! Hinila niya ako, at sapilitang ipinasakay sa kaniyang sasakyan!

“Bakit ako nandito?” tanong ko nang tumigil ang kaniyang sasakyan.

Pinatay naman niya ang makina ng kaniyang sasakyan, at tinanggal ang suot niyang seatbelt saka lumingon sa akin.

“You’ll stay here.”

Nanlaki naman ang aking mga mata. Hindi nga kami magkakilala, pero ganito ang sasabihin niya? Paano kung patayin ko siya, dahil parang ang bilis niyang magtiwala kung gayon na wala naman siyang ideya kung ano bang klaseng tao ako?

Natawa ako nang pagak nang ako ay matauhan. Nanatili lamang siyang nakatitig sa akin, at tila hindi man lang nagulat sa naging reaksyon ko.

“Why would I stay here? May sarili akong bahay.”

Darius smirked at my response when I stared at him again.

“Because that’s what I want.”

Tila nainsulto naman ako sa kaniyang naging sagot. Ano ‘yon? Dahil lang sa gusto niyang manatili ako rito, susundin ko na siya?

“Gago ka nga,” bulong ko, at umigting ang aking panga.

Hindi ko naman ugaling magmura gamit ang Tagalog, eh. Pero hindi ko mapigilan kung ganitong klaseng tao ang kaharap ko. Nakapanggigil kasi talaga.

“Porque gusto mo, susunod na ako?” singhal ko sa kaniya, habang siya ay nanatiling kalmado. “Alam mo, huwag mong inuubos ang pasensya ko. Kapag talagang nagdilim ang paningin ko, baka masaktan kita.”

Ngunit imbis na matakot sa naging banta ko, may kinuha siya sa storage compartment, at inilapag sa aking hita ang malamig, ngunit mabigat na bagay.

Nang lingunin ko ‘yon ay bahagya akong nanigas sa kinauupuan ko, dahil baril pala ang inilapag niya roon. Tinatamaan din nang liwanag na nanggagaling sa araw ang katawan ng baril, at habang nakatitig ako roon, hindi ko maiwasang manginig sa takot.

“Use that then. It would be an honor if you pulled that trigger and shot my head.”

“Darius,” wala sa sarili kong sambit sa kaniyang pangalan.

Nanginginig ako sa takot, dahil paano siya nagkaroon ng baril kung gayon na kailangan ay registered ang mga ‘to kung bibili? Isa pa, mga pulis, at army lang ang puwedeng humawak nito, pero si Darius? Parang ang hirap hulaan kung ano ba talaga ang kaniyang profession.

“Hmm?”

“Bakit ‘to?”

Hindi siya sumagot. Kaya dahan-dahan akong bumaling sa kaniya, at napansin kung paano magdilim ang kaniyang mga mata.

“Bakit mo ako binigyan ng baril? Saan ‘to nanggaling?”

Oo nga’t nakita ko kung saan niya kinuha ang baril, pero bakit nga ba ‘yon nandoon? Ano ang dahilan niya?

Hindi siya sumagot. Basta na lang niyang kinuha ang baril na nasa aking hita, at kaagad na lumabas ng kaniyang sasakyan.

Ako naman ay hindi makagalaw sa aking kinauupuan, dahil first time ko lamang makakita ng baril, at ang malala pa ay nasa hita ko ‘yon.

Nang bumukas ang pinto sa aking gilid, hindi ko ‘yon nilingon. Nanatili akong tulala, at hindi alam ang gagawin. Kaya naman nang maramdaman kong yumuko si Darius, at tinanggal ang suot kong seatbelt, nahigit ko ang aking hininga.

Binuhat niya ako na parang bagong kasal nang walang kahirap-hirap. Kaya mas lalo akong kinabahan, at hindi alam kung susulyapan ko ba siya, o ano.

Tahimik lang siyang naglakad papasok sa kaniyang mansion. Ni hindi ko nga magawang suriin ang kaniyang bahay, dahil parang na-trauma ako sa nangyari kanina, eh.

Paano kung nagkamali si Darius kanina? Baka kung saan na tumama ang bala kung sakali man na may lamang bala ang magazine no’n.

“Welcome back, Sir Ventura,” bati nang isang babae na hindi ko naman kilala.

Nang mapagawi ang aking mga mata sa nagsalita, isang babaeng may edad na ang sumalubong sa akin.

“Prepare a room for her,” Darius said.

Tuloy-tuloy lang sa paglalakad si Darius, at hindi ko man lang alam kung saan kami pupunta. Basta ang alam ko lang ay nakarating kami sa living room nang ibaba niya ako sa sofa.

“Are you hungry?”

Napakurap ako, at hindi maiwasang mag-angat ng tingin, dahil paano niya nagagawang maging kalmado matapos niyang sabihin ang katagang ‘yon kanina?

“Use that then. It would be an honor if you pulled that trigger and shot my head.”

Dahil malapit siya sa akin, hindi ko maiwasang titigan ang kaniyang mga mata, pilik-mata, kilay, at ang kaniyang ilong. Hindi ko inaasahan na sa kabila ng inis na nararamdam ko sa kaniya ay guwapo naman pala siya.

Siguro ay hindi ko lang ‘yon nakikita noon, dahil nga naiinis ako sa kaniya. Parang nawala sa isip ko ‘yon, dahil nga natabunan ng inis. Ngunit ngayon na tila wala ako sa sarili, at nakalimutan ko ang inis ko sa kaniya, lumitaw ang kaguwapuhan niya.

“Don’t stare at me like that.”

Napabalik ako sa reyalidad nang sabihin niya ang katagang ‘yon. Kaya mabilis kong inilihis ang aking mga mata, habang nararamdaman ko naman ang pag-iinit ng aking mga pisngi.

“You don’t have any idea what you’re doing to me.”

Tumikhim na lamang ako, at piniling ilagay ang aking mga kamay sa kaniyang dibdib para lamang ilayo siya sa akin.

Hindi kasi siya umayos nang tayo nang ilapag niya ako sa sofa, eh. Bagkus ay ipinatong niya ang kaniyang mga kamay sa magkabilaan kong gilid na para bang ikinukulong ako.

Ngayon ko lang ‘yon napansin, dahil wala ako sa sarili ko kanina. Kaya nga sobrang lakas ng kabog ng aking puso, eh. Hindi ko mawari kung dahil ba sa hiya, o takot ‘to. Basta ang alam ko lang, gusto ko nang magpakain sa lupa.

“It makes me wanna taste you,” he said sensually as if I turned him on, “again.”