Chapter 5- The Woman Behind the Glass

12:17 AM. Level B3. Come alone.

Ilang beses nang binasa ni Kaelvian Draventh ang anonymous message, pero hindi pa rin nawawala ang bigat sa dibdib niya. May taong nakakaalam ng sikreto ng kanyang ina. May taong nakakaalam na natagpuan niya ang keycard. At higit sa lahat, may taong tila sigurado na may naghihintay sa kanya sa ilalim ng Aurelith Grand Hotel.

Ang tanong lang: ang taong iyon ba ang susi sa katotohanan, o ang susunod na dahilan para mawalan siya ng lahat?

“Absolutely not.” Unang sinabi ni Seraphina nang ipakita niya ang mensahe rito.

Nakatayo sila sa parking area ng Draventh mansion, ilang minuto bago maghatinggabi. Nakahalukipkip ang detective, at ang ekspresyon niya ay sapat para ipaalam kay Kaelvian na wala siyang balak makipagkompromiso.

“Excuse me?” tanong niya.

“You heard me. Hindi ka pupunta roon nang mag-isa.”

“That's why I'm not going alone. You're coming with me.” Kaelvian said smiling. 

“Kaelvian, the message specifically says come alone.”

“Then whoever sent it is about to be disappointed.” 

Napapikit si Seraphina at huminga nang malalim. “Do you ever listen to anyone?”

“Only when they make sense.”

“I'm starting to understand why people hate billionaires.”

“And I'm starting to understand why you're still single.”

Biglang natahimik si Seraphina. Dahan-dahan siyang tumingin sa kanya, at sa unang pagkakataon nang gabing iyon, may bahagyang pamumula sa kanyang pisngi.

“Excuse me?”

Kaelvian smirked. “Did I hit a nerve, Detective?”

“Keep talking, Draventh. I'll make sure your next interview happens in a jail cell.”

“Promise? At least I'll get to spend more time with you.”

Napatingin si Seraphina sa kanya na para bang gusto niya itong sakalin. Pero sa kabila ng inis, may munting ngiting muntik nang kumawala sa kanyang mga labi.

At napansin iyon ni Kaelvian. For one brief moment, the weight in his chest felt lighter. Hindi niya alam kung kailan siya huling nakipagbiruan nang ganito. Marahil bago namatay ang kanyang ina. Bago naging puno ng galit at paghihinala ang bawat araw niya. At nakapagtataka na ang babaeng halos araw-araw siyang inaaway ay siya ring unang taong nakapagpatawa sa kanya nang totoo.

“Let's go,” sabi ni Seraphina, ibinalik ang atensyon sa susi ng motorsiklo. “Before I change my mind and leave you here.”

“After you, Detective.”

“Stop calling me that.”

“Okay, Seraphina.”

Mas lalo siyang napakunot-noo. “Somehow, that's worse.”

---

Eksaktong 12:17 AM nang makarating sila sa service elevator ng Aurelith Grand Hotel. Walang tao sa corridor. Naka-off ang ilan sa mga ilaw, at ang natitirang liwanag ay kumikislap sa makintab na sahig.

Hawak ni Kaelvian ang lumang keycard ng kanyang ina. 

Samantala, inilabas ni Seraphina ang maliit niyang flashlight at sinuri ang mga sulok ng hallway.

“Something feels wrong,” bulong niya.

“That's reassuring.”

“I'm serious.”

“I know.”

Biglang naging seryoso ang mukha ni Kaelvian. Sa loob ng maraming taon, hindi siya natutong matakot sa mga banta. Lumaki siyang alam na may mga taong gustong makinabang sa pangalan at pera ng pamilya niya. Pero iba ang takot ngayong may posibilidad na buhay ang kanyang ina. Hindi niya kayang mabigo ulit.

“Hey” Napansin ni Seraphina ang pagbabago sa kanyang ekspresyon kaya kinua niya ang atensyon ni Kaelvian.

“If things go wrong, you let me handle it. Understood?”

Napangiti siya nang bahagya si Kaelvian.. “You always this bossy?”

“Only when I'm dealing with stubborn men who think they're invincible.”

“I'm not invincible.” Nawala ang ngiti ni Kaelvian.

For a second, nakita ni Seraphina ang sakit sa mga mata nito.

“No,” mahina niyang sagot. “You're not.”

Dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ni Kaelvian at pinisil iyon nang bahagya.

“Pero hindi mo kailangang harapin lahat nang mag-isa.”

Natigilan si Kaelvian. Napakaliit lang ng kilos na iyon. Isang simpleng paghawak ng kamay. Walang romantikong pangako, walang matamis na salita. Pero sa isang lalaking dalawang taon nang nabubuhay sa galit at pag-iisa, mas malakas pa iyon kaysa sa anumang pangakong narinig niya.

Saglit na nagtagpo ang kanilang mga mata.

“Thank you,” bulong ni Kaelvian.

Agad na bumitaw si Seraphina, na para bang bigla niyang naalala kung sino ang lalaking kaharap niya.

“Don't make it weird.”

Napangiti si Kaelvian. “Too late.”

“Move.” Pairap na sinabi ni Seraphina.

At sa kabila ng panganib, hindi niya napigilang ngumiti habang sumusunod dito.

---

Walang B3 sa elevator panel. May Basement 1 at Basement 2, pero pagkatapos noon ay parking levels na ang nakalista.

“Your mother knew about a floor that doesn't officially exist,” sabi ni Seraphina.

“Apparently.”

“Your family has a lot of secrets. I'm beginning to think we're the hotel's biggest attraction.”

Sinuri ni Seraphina ang gilid ng control panel at napansin ang maliit na uka sa ilalim nito.

“Try the keycard.”

Ipinasok ni Kaelvian ang card sa nakatagong slot. Sa unang pagkakataon, walang nangyari. Pagkatapos ay may mahinang tunog mula sa loob ng dingding.

Click.

Bumukas ang isang maliit na panel, revealing a concealed button marked B3. Napatingin sila sa isa't isa.

“Your mother was definitely expecting someone to find this,” sabi ni Seraphina.

“Maybe she knew I'd come looking.”

“Then let's hope she also knows how to keep you alive.”

Pumasok sila sa elevator. Habang pababa ito, naramdaman ni Kaelvian ang pagbilis ng tibok ng kanyang puso. Hindi niya alam kung ano ang naghihintay sa kanila sa ibaba, pero may isang tanong na paulit-ulit na sumasagi sa kanyang isip.

What if she really is alive? At kung buhay nga ang kanyang ina, bakit hindi ito bumalik? Bakit hinayaan nitong ang kanyang anak ay maniwalang patay na siya?

Hindi niya alam kung mas matatakot siyang matagpuan ang kanyang ina o matuklasan na may dahilan itong hindi umuwi.

Biglang umuga ang elevator. Napahawak si Seraphina sa braso niya.

“Whoa!”

Mabilis na sinalo ni Kaelvian ang kanyang baywang upang hindi siya matumba. For a moment, magkalapit ang kanilang mga mukha.

Sobrang lapit.

Napatigil si Seraphina nang mapansin ang kamay nitong nakahawak sa kanya. Si Kaelvian naman ay biglang nakalimot kung ano ang dapat niyang sabihin.

“You can let go now,” mahina niyang sabi.

“Right. Sorry.”

Pero hindi agad gumalaw ang kamay niya. Napatingin si Seraphina sa kanya.

“Kaelvian.”

“Yes?”

“Your hand.”

Agad siyang bumitaw.

“Elevator malfunction. Reflex.”

“Of course.”

“Purely defensive.”

“Obviously.”

Pareho silang umiwas ng tingin.

At sa kabila ng kaba, may munting ngiting sumilay sa labi ni Seraphina. Hindi niya alam kung bakit biglang naging mas mainit ang elevator. 

Pero nang bumukas ang mga p***o, sabay nilang nakalimutan ang lahat ng iyon. Dahil sa harap nila ay isang mahabang corridor na may malamlam na pulang ilaw. Sa dulo nito, may salaming pader. At sa likod ng salamin, may isang babaeng nakaupo sa puting silid.

Suot nito ang isang bracelet na may tatlong batong nakaayos na parang tatsulok. Ang parehong bracelet na nakita nila sa litrato. Ang parehong bracelet na ibinigay ni Kaelvian sa kanyang ina.

Nanigas ang kanyang buong katawan.

“Mom?” bulong niya.

---

Mabilis siyang tumakbo papunta sa salamin.

“Mom!”

Hindi gumalaw ang babae. Nakayuko ito, tila tulog o walang malay, habang may mga monitor na nakapaligid sa kanya.

Hinampas ni Kaelvian ang salamin gamit ang palad.

“Mom! It's me! Kaelvian!”

Walang sagot.

Muling hinampas niya ang salamin, mas malakas sa pagkakataong ito.

“Please! Look at me!”

Napahawak si Seraphina sa kanyang braso.

“Kaelvian, wait. We don't know what this place is.”

“That's my mother!”

“I know.”

“Then help me get her out!”

Nanginginig ang boses niya. Hindi na niya pinipigilan ang luha na kanina pa nagbabanta sa kanyang mga mata.

Sa loob ng dalawang taon, inisip niyang hindi na niya maririnig ang boses ng kanyang ina. Hindi na niya makikita ang ngiti nito. Hindi na niya mararamdaman ang yakap nito na palaging nagpapagaan sa lahat ng problema niya. At ngayon, ilang pulgada lang ang layo nito.

Pero hindi niya ito maabot.

“Please,” bulong niya, nakadikit ang noo sa malamig na salamin. “I looked for you everywhere.”

Dahan-dahang lumapit si Seraphina sa kanyang tabi. Hindi siya nagbigay ng payo. Hindi niya sinabing magpakatatag ito. Sa halip, tahimik niyang hinawakan ang kamay ni Kaelvian. This time, hindi siya bumitaw.

Biglang nagliwanag ang monitor sa loob ng silid. May lumitaw na mensahe.

SUBJECT EV-01: MEMORY RESPONSE UNSTABLE.

Sumunod ang isa pang linya.

DO NOT ALLOW SUBJECT TO REMEMBER NOVEMBER 14.

Nanlamig si Seraphina. “November 14…” bulong niya.

Tumingin siya kay Kaelvian.

“That's the day before your mother was officially transferred.”

Bago pa sila makapagtanong, dahan-dahang nagmulat ng mga mata ang babae sa likod ng salamin. Napahawak si Kaelvian sa bibig.

“Mom?”

Tumingin ito sa kanila. Sa unang pagkakataon, malinaw na nakita niya ang mukha ng kanyang ina matapos ang dalawang taon.

At pagkatapos, nagsalita ito, mahina at walang emosyon. Parang hindi niya kilala ang lalaking nasa kabilang panig ng salamin.

“Who are you?”

Naramdaman ni Kaelvian na para bang gumuho ang buong mundo niya.

“It's me, Mom,  Kaelvian.”

Napakunot ang noo ng babae.

“Kaelvian…”

Umarangkada ang monitor sa likod niya. Biglang nagbago ang mga numero, at may alarm na tumunog sa loob ng silid. Napaatras ang babae, hawak ang ulo, habang paulit-ulit na bumubulong ng iisang pangalan.

“Alaric… Alaric… no…”

Nagkatinginan sina Seraphina at Kaelvian.

Ang pangalan ng ama ni Seraphina… Ang pangalan ng lalaking nagkulong sa kanya sa hotel lockdown dalawang taon na ang nakalipas. At ang pangalan ng lalaking posibleng may alam sa lahat.

Biglang namatay ang mga ilaw sa corridor. Mula sa loudspeaker, isang malamig na boses ang nagsalita.

“Unauthorized access detected. Security protocol initiated.”

Nagsimulang magsara ang bakal na p***o sa likuran nila. Hinawakan ni Seraphina ang kamay ni Kaelvian.

“Run!”

Pero bago sila makagalaw, muling nagsalita ang babae sa likod ng salamin. This time, malinaw ang kanyang boses.

“Kaelvian…” May luha sa mga mata ng kanyang ina.

At sa wakas, tila nakilala siya nito.

“Anak, listen to me…”

Napuno ng pag-asa ang puso ni Kaelvian.“I'm here, Mom! I'm here!”

Ngunit ang sumunod na mga salita nito ang tuluyang nagpabago sa lahat.

“Don't trust your father. He was the one who brought me here.”