CHAPTER 4

CHAPTER 4

“Tita, ospital ito. Lahat ng uri ng dugo ay nasa blood bank nila, hindi na kailangang kumuha ng dugo mula sa akin,” malinaw at malamig niyang tugon. "Mas marami namang option dito.."

Ang mukha ni Lourdes ay puno ng kalungkutan at pag-aalinlangan. Para bang hindi siya makakapayag na tumatanggi si Erin ngayon. “Ngunit…”

Hindi na siya tiningnan ni Erin. Sa halip, ibinaling niya ang kanyang tingin kay William na nakatayo sa gilid.

“William, inilagay ko ang aking resignation letter  sa iyong mesa. Nakaimpake na rin ang lahat ng gamit ko. May oras ka para bumalik sa kumpanya at pumirma,” mahina ngunit tiyak ang kanyang boses.

Napakunot ang noo ni William. “Anong resignation letter?”

“Bata ka!” biglang sumigaw si Lourdes, halatang nabalisa. “Ganyan na ba kalaki ang galit mo sa akin? Hindi iyon ang ibig kong sabihin!”

Ngumiti si Erin, malamig at walang pag-aalinlangan. “Tita, magpahinga ka. Bigyang-pansin mo ang iyong katawan. Kailangan ko ng umalis at ipagpatuloy ang pag-iimpake ng aking mga gamit, kaya aalis muna ako.”

Hindi niya pinansin ang mga ekspresyon ng lahat sa paligid. Tumalikod siya at lumakad palayo, ang bawat hakbang niya ay puno ng determinasyon.

Ngunit matapos siyang makapasok sa elevator at halos magsasara na ang pinto, biglang may pumasok na malalaking kamay sa loob.

Dahan-dahang bumukas ang pinto ng elevator, at tumapat si Erin sa isang pares ng itim at matalim na mata—mata ni William. Bihirang makita ni Erin ang ibang emosyon sa mga iyon. Ang tanging pagkakataon ay noong hinila siya sa lupa ng mga taga-nayon, at ang tingin sa kanyang mga mata sa oras na iyon ay isa sa mga alaala na hindi niya malilimutan sa buong buhay niya.

“Bakit gusto mong magresign?” Hinabol ni William sa elevator, at ang kanyang mga mata ay naglalagablab ng init at pag-aalala. “Dahil sa kasal? O dahil sa blood transfusion?”

Iniunat niya ang kamay niya, dahan-dahang hinawakan ang kamay ni Erin.

“Humingi ako ng paumanhin tungkol sa kasal. Sinabi ko rin ang tungkol sa blood transfusion—maghahanap ako ng ibang donor. Hindi kita pipilitin, okay? Huwag mo ng alalahanin iyon.Ako na ang bahala doon.”

Ngumiti si Erin nang bahagya, nakaramdam ng kakaibang aliw sa init ng kamay ni William. Bihira niyang maramdaman ang ganoong pag aalala ng lalaki..

Ngunit sa kabila ng mgasinabi nito, alam ni Erin sa kanyang sarili: hindi pa tapos ang kwento nila. Marami pa ring emosyon ang nakatago, at marami pang desisyon ang kailangan nilang pagdaanan bago tuluyang magbago ang kanilang kapalaran.

Natawa na lang si Erin. Mag-aaway? Hindi naman. Sa totoo lang, wala siyang problema kay William. Anuman ang mga hinaing at sakit na kanyang dinanas, siya mismo ang nagdadala ng mga iyon.

Noong mga unang araw ng pagnenegosyo, ang malambot at matigas na ugali ni William ay nakasakit ng maraming kliyente. Siya ang naglinis ng gulo para sa lalaki,nakikipag inuman siya sa mga iyon bilang tanda ng pasasalamat, at paghingi ng tawad, dahil mahina sa alak ang tiyan ng lalaki.. At doon, hindi niya namalayan, na sa kanyang pagsagip dito, siya naman ang tatamaan ng sakit na iyon.

“William, pagod na ako,” malumanay niyang sabi, ang tinig ay puno ng pagod at kabigatan. 

Sa loob ng limang taon, ginawa niya ang lahat upang maging kalugud lugod sa lalaki. Sa bawat hakbang, umaasa siyang mararating nila ang perpektong kalagayan, ang sandaling siya ay magiging espesyal sa buhay ni William. Ito ang kanyang kamangmangan—ang akala niyang makukuha niya ang  pag-ibig nito sa pamamagitan ng pagbibigay ng lahat ng kanyang puso at pagsasakripisyo ng lahat.

Ngayon, siya ay nasugatan, duguan, at pagod. Ayaw na niyang tumakbopabalik sa lalaki.

“Kung pagod ka na, bibigyan kita ng bakasyon,” nakasimangot na sabi ni William. “Maaari kang magleave kung gusto mo..”

Nakaramdam ng kawalan ng lakas si Erin. “William…” Ngunit bago pa man niya matapos ang  sasabihin, at maopen ang salitang “breakup,” biglang nag-vibrate ang cellphone ni William.

Agad nitong sinagot ang tawag, at sa speaker ay narinig niya ang umiiyak na tinig ni Lourdes.

“William,bilisan mo! Biglang nawalan ng malay si Menchie, bumalik ka agad dito!”

Bahagyang nagbago ang ekspresyon ni William, ang malamig niyang mukha ay napalitan ng bahagyang pag-aalala. 

“Sige, pupunta ako agad,” sagot niya.

Nang isara ang telepono, agad na tumingin siya sa babae. “Pumunta ka muna sa bahay ko at hintayin mo muna ako doon. May sasabihin ako sa iyo. Pupuntahan kita agad matapos ito,” mahina niyang dagdag.

Si Erin, kahit pagod at nasasaktan, ay naisip na sa kabila ng lahat, may maliit pa ring bahagi ng tiwala at pag-asa na nakatanim sa kanyang puso.

Matapos sabihin iyon, bago pa man makapagsalita si Erin, umalis na ito nang hindi lumingon sa likod. Tulad ng dati, hangga’t may kailangan si Menchie, palagi itong magmamadali patungo sa tabi ng babae.

Tumayo si Erin, huminga ng malalim, at pinagmamasdan ang kanyang sarili sa mga salamin ng elevator. Ang maputlang mukha at malamig na mga mata niya ay sumasalamin sa maliit na espasyo, tila pinapakita ang bigat ng mga desisyon at alaala na kaakibat ng bawat hakbang na ginawa niya.

Noong una, binalak niyang pumunta sa tirahan ni William para mag-impake ng kanyang mga gamit. Sa pagkakataong iyon, plano niyang magkaroon ng bukas at tapat na pag-uusap—isang paraan para makagawa ng kumpletong desisyon tungkol sa kanilang relasyon.

Ang tirahan ni William ay nasa isang upscale na condo, at nasa ikalimang palapag iyon, malapit sa law firm. Noon, pagkatapos nilang kumpirmahin ang kanilang  relasyon, ang kapal ng mukha niyang humingi ng spare key sa lalaki, at madalas niyang pinupuntahan ang condo upang ayusin, maglinis, at magluto. Masasabing ang bahay ni William ay parang bahay na rin ni Erin—mula sa kulay ng kurtina, estilo ng sofa, gamit sa kusina, hanggang sa mga halaman sa balkonahe, lahat ay may tatak ng kanyang pag-aalaga at pansin.

Pagkarating niya doon, agad siyang nag impake ng kanyang mga gamit. Nakita niya ang isang album. Umupo siya sa sahig at pinagmamasdan ang bawat larawan. Sa bawat pahina, nakikita niya ang sarili na masaya, puno ng pagmamahal, halos lumalabas sa kanyang mga mata ang damdamin niya at pagmamahal. Ngunit sa huli, ipinikit niya ang mata, pinatigil ang mga alaala, at itinapon ang album sa tabi, kailangan na niyang mahalin ang kanyang sarili sa pagkakataong ito at kalimutan ang nakaraan.

Dahil sa dami ng gamit, hindi niya namalayan ang paglipas ng oras. Nang matapos niya ang pag iimpake, papalubog na ang araw. Ang orange-red na liwanag ay bumuhos sa buong silid mula sa sahig hanggang kisame, binibigyan ang lahat ng bagay ng isang hindi totoong halo ng init at lungkot. Parang telenovela iyon, na may malungkot na wakas.

Isang kahon lamang ang natira sa lahat ng gamit na inimpake niya at dinala niya iyon  sa pintuan— itinapon na niya ang iba, na nagsilbing alaala ng kanilang limang taon na pagsasama. Tinawagan ni Erin si Lala upang dalahin  pabalik sa kanyang tirahan ang kanyang gamit.

Subalit ang William na hinihintay niya, ay hindi man lang nagpakita kahit ang anino.

Marahil dahil sa sobrang abala sa kanyang mga ginagawa,  biglang naramdaman ni Erin ang kakaibang kirot sa kanyang tiyan. Doon niya naalala na hindi pa siya kumakain mula pa kaninang tanghali.

Dali-dali siyang nagtungo sa kusina at nagluto ng isanginstant noodles. Ngunit pagkatapos kumain, mas lalong  lumala ang kirot. Sa pagkakataong ito, ang sakit ay naiiba—hindi tulad ng dati na sagad  at banayad, ngayon ay nakakapanginig at puno ng sakit ang kanang bahagi ng kanyang tiyan, mababa sa puson!

Lumuhod siya sa sahig, hinanap niya ang first aid kit ni William na siya din ang naghanda. Dahil sa madalas na pagkirot ng kanyang tiyan, may nakalaan na siyang gamot para dito. Hindi alam ni William na nagkasakit siya sa sikmura. Ayaw niyang ipaalam dito, dahil ayaw niya itong pag alalahanin.

Habang lumalakas ang sakit at unti-unting nanlalabo ang kanyang mga mata, nagtangka siyang tumayo upang kumuha ng mainit na tubig, ngunit halos matumba siya sa sahig. Sumandal siya sa pader at dahan-dahang lumipat sa kusina. Nagbuhos siya ng isang baso ng maligamgam na tubig at iniinom ito, ngunit wala pa ring ginhawa sa kanyang tiyan.

Nasa kalagayan siya ng labis na sakit; malamig ang pawis na tumatakip sa kanyang likod, at ang kanyang katawan ay nakabaluktot sa sahig. Halos malabo na ang kanyang kamalayan, ngunit pilit niyang tinawag ang emergency number. “Hello, this is…”

Ngunit sa kabilang linya, ang tinig ni Menchie ang sumagot, puno ng pangungutya:

“Erin, bakit ka tumatawag muli? Hindi ba sinabi mo na magreresign ka na? Alam ko naman na pinapahabol mo lang si William. Tumigil ka na sa mga laro mo no!”

Napagtanto ni Erin na tumawag siya sa maling numero—ang kanyang emergency contact ay naka-set pala kay William. Hindi na siya nagkaroon ng oras para makipagpaliwanag, at ang kanyang tiyan ay tila nagliliyab sa sakit. 

“Nasaan si William?” mariing tanong niya.

Sa kabilang linya, may mapagmataas na tinig ni Menchie:

“Sumasakit ang kanyang tiyan ni tita. Bumibili si William ng gamot para sa kanya…”

Bago pa man makasagot si Erin, pinutol nito ang tawag.

Mainit ang panahon, subalit ang lamig sa loob ng buong silid ay nag uumapaw, dahil binuksan ng kasambahay ni William ng full ang aircon. Mas lalo iyong nagpatindi sa kanyang sakit na nararamdaman. At dahil tapos na ang oras ng trabaho, umalis na rin ito.. Kaya ngayon, napaka helpless na ng kalagayan niya.

Tinakpan ni Erin ang kanyang dibdib, ngunit hindi niya alam kung alin ang mas masakit—ang matinding kirot sa tiyan o ang sakit sa kanyang puso. Ang malamig na pawis ay bumasa na sa kanyang likod, at bawat paghinga ay parang dagok sa kanyang katawan. Hawak ang kanyang cellphone, mabilis niyang na-dial ang 911.. “Hello…please.. Kailangan ko ng tulong.. Matindi ang pananakit ng aking  tiyan…” Napakasakit kaya halos hindi na siya makahinga. “Asian Tower, building to room 501..”

Bago tuluyang lumabo ang kanyang paningin, narinig niya ang  papalapit na yapak at may magulong tunog sa kanyang mga tainga. Nang dahan-dahang idilat ni Erin ang kanyang mga mata, nakita niya ang doktor na nakasuot ng puting coat, nanginginig sa kanyang harapan.

 “Ang kanang bahagi ng iyong ibabang tiyan ay may namamagang appendicitis. Kailangan ng emergency surgery kaagad. Kailangan ding ayusin ang waiver.”

Halos hindi makapagsalita si Erin sa sakit. Nang lumapit ang nars upang humingi ng numero ng telepono ng kanyang pamilya, mahinang tanong lamang ang lumabas mula sa kanya: “Maaari bang pirmahan ko na lang ito?”

Nagulat ang nars. “Wala ba kayong kahit sinong miyembro ng pamilya?”

“Wala,” sagot ni Erin nang may halong kalungkutan at determinasyon. Sinundan niya si William sa Cebu nang mag-isa at hindi na lumapit sa kanyang pamilya kahit kailan. Sa lungsod na ito, wala siyang masasabing kamag anak kundi si William lamang.

Tinitigan siya ng nars nang may kaunting awa bago iniabot ang preoperative consent form. “Sige po.. Pumirma na lang po kayo dito...”

Kinuha ni Erin ang ballpen habang tinitiis ang matinding kirot. Biglang niyang naalala ang limang taon na nakalipas nang magkaroon ng appendicitis si William, at kung paanong siya ang pumirma noon paradito. Parehong preoperative consent form, parehong takot sa hindi inaasahang panganib. Ngunit ngayon, siya mismo ang pasyente. Ang sakit ay mas malalim, hindi lamang sa tiyan kundi sa puso, sa pag-iisa at responsibilidad na siya lamang ang nakatayo sa ganitong sitwasyon.

Tatlong araw at tatlong gabi siyang nanatili sa tabi ng kama ni William noong nakaraan, nag-aalaga, nagbabantay sa bawat galaw at paghinga nito. At ngayon, siya—walang ibang kasama. Siya’y nag-iisa, nakaharap sa kanyang takot at pangamba, habang hawak ang ballpen, pinipilit ang sarili na manatiling matatag.

Sa oras na ito, siya lamang ang nakatayo sa gitna ng panganib, walang kasama, at nangungulila..

Saka unti unti na niyang tinatanggap ang magiging kapalaran ng relasyon nila ni William.