CHAPTER 5

“Miss Sandoval?” tawag ng nurse na nagbalik sa kanya sa katinuan.

 

Halos maiyak siya sa biglang alaala ng mga nangyari. Masakit pala talaga kapag nag-iisa ka na, lalo na kapag ibinigay mo na lahat ng pagmamahal at sakripisyo mo sa ibang tao. Pinahid niya ang mga luha na halos bumagsak sa kanyang pisngi, at agad na pinirmahan ang waiver para sa operasyon.

 

Ilang sandali pa, dinala na siya sa operating room. Matapos siyang turukan ng anesthesia, unti-unting nanumbalik ang kawalan ng pakiramdam sa kanyang katawan. Mas nanaig ang walang sakit kaysa sa hapdi na nararamdaman niya. Sa kabila nito, may mga malalabong boses na naririnig niya, hindi niya maintindihan kung saan nanggaling.

 

Biglang bumalik sa isip niya ang mga alaala ng lalaking minahal niya noon. Nakita niya itong nakalugmok sa lupa, habang pinipigilan ng mga kapitbahay na umakyat sa bundok para iligtas ang ina. Naalala rin niya ang unang araw na binuo nila ang S&F Law Firm. Yumakap siya sa lalaki, at halatang nahihiya ito sa kanyang yakap.

 

Pagkatapos, nakita niya si Menchie na nakasuot ng damit pangkasal, hawak ang braso ni William. Masaya silang magkasama, handang magpakasal sa araw na iyon.

 

Nang magising muli, narinig ni Erin ang tunog ng monitor sa tabi niya at ang patuloy na pagtulo ng tubig mula sa dextrose. Ang liwanag ng buwan ay sumilip sa pamamagitan ng mga blinds, tila ginto na kumakapit sa lahat ng bagay sa silid.

 

Napatingin siya sa mga kurbadang linya ng vital signs sa monitor. Unti-unting naramdaman ang matinding kirot sa kanyang tiyan, parang kalawangin na lagari na paulit-ulit na pumuputol. Hinawakan niya ang telepono sa ilalim ng unan—alas tres ng madaling araw.

 

Pinindot niya ang analgesic pump nang paulit-ulit, pero hindi gaanong nawala ang sakit. Habang tumutulo ang luha sa kanyang mga mata, tila nasa trance siya. Kapag nasa matinding sakit, natural lang na dumaloy ang luha bilang reaksyon ng katawan.

 

****************

 

Kinabukasan, sumilay ang liwanag ng araw sa bintana. Tulog pa si Erin nang biglang tumunog ang telepono. Si William pala ang tumawag. Tumingin siya sa screen, medyo naiiba ang pakiramdam niya—parang nasa panaginip pa rin siya.

 

Pagkasagot niya ng tawag, agad na bumungad ang malamig na boses ni William, "Erin, pinunit ko ang resignation letter mo. Pumunta ka sa law firm bago mag-alas nuebe, at kailangan mong harapin ang kaso tungkol kay Del Mundo."

 

"Pero..."

 

Hindi pa siya tapos magsalita, narinig niya ang boses ni Menchie sa kabilang linya, "William, nasaan na yung green tea ko? alam mo namang nagbabawas ako ng timbang."

 

Parang binuhusan siya ng malamig na tubig mula ulo hanggang paa. Biglang may umakyat na pait sa kanyang lalamunan. Kinagat niya ang kanyang labi at agad na pinatay ang tawag.

 

Napatawa si Erin, umiling, at inilagay  ang numero ni William sa blacklist. Desidido siya, walang bakas ng pag-aalinlangan. Hindi na siya makakapayag, na hayagang bastusin ng balasubas na iyon. Ni hindi man lang siya kinumusta, bago siya pagsabihan.

 

...

 

Sa ikalimang araw niya sa ospital, dumating ang doktor para tanggalin ang  stapler  ng kanyang sugat. Nakasimangot ito habang tinitingnan ang CT scan niya, "Grabe ang appendicitis mo, umabot na sa gangrene perforation. Hindi ka maingat sa sarili mo. Kung nagtagal ka pa ng kalahating araw na hindi naooperahan, hindi natin alam kung ano ang mangyayari sayo. Baka naging kwento ka na lang."

 

Sumandal si Erin sa kanyang kama, maputla pa rin ang kanyang mukha. Tumawa lang siya nang mahina, hindi umaabot sa kanyang mga mata, "Okay lang doc, hindi na mauulit.  Aalagaan ko na ang sarili ko sa susunod."

 

Nang araw na makalabas siya ng ospital, tumigil ang ulan sa Cebu. Tila pinagbibigyan siyang makauwi ng maayos. Kulay abo pa rin ang langit, pero sariwa at basa ang hangin, may amoy ng lupa at damo. Ang mga puno at dahon sa gilid ng kalsada ay hugas na ng ulan, kumikinang sa berdeng kulay at may mga patak ng tubig.

 

Pagkatapos niyang ayusin ang kanyang mga papeles para madischarge, tumayo siya sa labas ng ospital. Huminga siya nang malalim, para palitan ang amoy ng gamot sa kanyang baga. Pagkatapos, pumara siya ng taxi.

 

Habang dumadaan ang taxi sa building ng S&F Law Firm, sumulyap siya saglit, pero agad ding tumingin sa ibang direksyon. Walang makikitang emosyon sa kanyang mukha.

 

*****************

 

Sa  Law Firm naman, nakatayo si William sa malaking bintana, tinitingnan ang buong kalakihan ng Cebu.

Ilang beses nang tinatawagan ni Jhonary si Erin, pero laging naka-off ang telepono nito.

 

"Hindi ko pa rin siya ma-contact."

 

Nakakunot ang noo ni William, mukhang malungkot. Bilang third partner ng kumpanya, nag-aalala si Jhonary dahil hindi niya ma-contact si Erin.

 

"Hayyy," umiling si Jhonary at tumingin kay William. "Sobra naman yata ang tampo ni Erin sayo ngayon, 'no? Isang linggo na ang nakalipas,  hindi pa rin siya nagpaparamdam? Dati naman, madali lang siyang kumbinsihin, 'di ba? Nakakapagtaka naman na hindi siya pumapasok..."

 

Hindi sumagot si William, at nakikita sa salamin ang kanyang malamig na mukha.

 

"Sa tingin mo, nagkasakit kaya siya?" tanong ni Jhonary.

 

Nagkasakit?

 

Bahagyang kumunot ang noo ni William matapos iyong marinig. Posible kaya?

 

Sa pagkakaalam niya, laging masigla at masaya si Erin, at hindi niya pa ito nakitang nagkasakit.

Alam niya na wala itong ibang kaibigan sa Cebu o malalapit na kamag anak maliban sa kanya, kaya kung may sakit nga ito...

 

"Tinawagan ko siya, hindi naman siya nagsabi na may sakit siya," sabi ni William.

 

Hindi man lang nito sinabi.

 

Kahit noon nga na nasugatan nito ang  daliri, ipapakita pa rin nito sa kanya at papabayaan siyang hipan ito.

 

Kung may sakit nga ito, bakit hindi siya tatawagan?

 

Sobra ba itong nagalit kaya binlock nito ang numero niya?

Nakahinga nang maluwag si Jhonary nang marinig ang sinabi ni William.

 

"Kung wala naman pala siya sakit, bakit hindi man lang siya nagpaalam na magbabakasyon? Ang gulo-gulo na ng trabaho natin dito nung mawala siya..."

 

Pagkatapos, binago niya ang kanyang tono, "William, sabihin ko sa'yo, sobra ka naman kasi talaga. Sino ba ang matutuwa kung ganun ang nangyari sa kasal niyo?"

 

Dahil hindi pa rin nagre-react si William, napairap si  Jhonary at nagpatuloy, "Hayaan mo na nga. Sigurado akong babalik din siya pagkatapos ng ilang araw..."