로그인Nanatiling tahimik ang buong sala.Tanging ang mahinang tunog lamang ng orasan sa dingding ang maririnig.Hindi agad sumagot si Erol.Hindi dahil nagdadalawang-isip siya.Kundi dahil gusto niyang maging maingat sa bawat salitang bibitawan niya.Masyadong mahalaga sa kanya ang pagkakataong ito.Masyadong mahalaga si Trisha.At higit sa lahat, gusto niyang maintindihan ni Julie ang tunay niyang nararamdaman.Maya-maya ay ngumiti siya nang bahagya.Ngunit puno ng lungkot ang mga mata niya."Tita..."Mahina niyang simula."Hindi ko po ikakaila na noong una ko siyang makita, nagulat ako."Tahimik lamang na nakinig si Julie."Dahil kahawig niya si Wendy."Unti-unting yumuko si Erol."Sa sobrang pagkakahawig nila, pakiramdam ko noon ay may multong bumalik mula sa nakaraan."Napabuntong-hininga siya."At dahil doon, natakot ako.""Natatakot akong baka niloloko ko lang ang sarili ko.""Natatakot akong baka mali ang maramdaman ko.""Natatakot akong baka nasasaktan ko si Trisha nang hindi ko nam
"E-Erol?"Napahinto si Trisha sa kanyang ginagawa nang makita ang lalaking nakatayo sa harap ng kanilang bahay.Halos hindi siya makapaniwala.Mahigit isang buwan na rin mula nang huli silang magkita.Dahil sa mga nangyari, napilitan siyang mag-leave sa trabaho upang maalagaan ang kanyang ina.Hindi naging madali ang lahat.Madugo at mahirap ang laban nila para sa hustisya.Maraming beses silang natakot.Maraming gabi ang lumipas na hindi sila nakakatulog nang maayos.May mga taong inutusan ni Mamerto upang patahimikin sila habang hindi pa ito nahahatulan.Kung hindi dahil kay Erol, baka hindi nila kinayang makaligtas.Siya ang tumulong na maitago sila.Siya ang nagbigay ng seguridad sa kanila sa mga panahong pakiramdam nila ay wala nang pag-asa.Ngayon, matapos ang lahat ng pinagdaanan nila, muli itong nasa harapan niya."Kumusta kayo?" Ngumiti si Erol.Napansin agad ni Trisha ang malaking pagbabago rito.Parang mas magaan na ang aura nito ngayon.Nawala ang mabigat na ekspresyon na
MALAKING balita ang pagkakakulong ni Mamerto Abalos at ng kanyang mga tauhan.Ilang araw na iyon ang laman ng mga pahayagan, telebisyon, at social media.Muling nabuksan ang kasong matagal nang nakabaon sa nakaraan.Ang kasong pilit itinago.Ang kasong matagal na ipinagkait ng hustisya kay Julie.Matapos ang masusing imbestigasyon at pagdinig, napatunayang nagkasala si Mamerto.Sa wakas, napanagot din siya sa kasalanang ginawa niya.Nahatawan siya ng habambuhay na pagkakabilanggo.Wala nang pagkakataong makalabas pa siya upang manakit ng iba.Wala nang pagkakataong takutin o kontrolin ang sinuman.Sa wakas, natapos din ang paghahari ng kanyang kasamaan.Samantala, si Enriquetta ay inatake sa puso matapos sunod-sunod na bumagsak ang kanilang pamilya.Hindi niya kinaya ang mga pangyayari.Ang dating babaeng palaging mataas ang tingin sa sarili ay nakaratay na lamang ngayon sa kama.Hindi na halos makatayo.Hindi na rin makapagsalita nang maayos.Ang dati nilang marangyang buhay ay tila
"Walang hiya ka!"Halos mawalan ng boses si Julie sa kakasigaw habang nanginginig niyang itinuturo si Mamerto."Hayop ka! Sinira mo ang buhay ko!"Namumula ang kanyang mga mata sa galit at sakit.Ilang dekada na ang lumipas, ngunit sariwa pa rin ang sugat na iniwan nito sa kanyang puso."Alam mong ikakasal kami ni Henry noon!" umiiyak niyang sigaw. "Alam mong mahal na mahal ko siya! Alam mong para sa kanya ko iningatan ang sarili ko!"Napahagulgol siya."Pero ano ang ginawa mo?"Napasinghap siya habang pilit pinipigilan ang pag-iyak."Binaboy mo ako!"Nanginginig ang kanyang buong katawan."Sinira mo ang mga pangarap ko!""Binasag mo ang buong pagkatao ko!""Hayop ka!""Baboy ka!"Tahimik lamang na nakatingin si Mamerto sa kanya.Walang bakas ng pagsisisi sa kanyang mukha.Walang awa.Walang kahihiyan.Para bang wala siyang ginawang kasalanan.Pagkatapos ay ngumisi pa siya.Isang ngiting lalong nagpasiklab sa galit ng lahat."Huh!"Tumingin siya kay Trisha mula ulo hanggang paa."Ang
"Dinadalaw ko lang ang anak ko."Malawak ang ngiti ni Mamerto Abalos habang dahan-dahan siyang pumapasok sa loob ng bahay.Parang wala siyang pakialam sa takot na dala ng kanyang pagdating.Parang wala siyang nakikitang mga armadong lalaking nakapaligid sa kanya.Parang ordinaryong pagbisita lamang ang ginagawa niya."Ang tagal na nating hindi nagkita, Julie."Nanigas ang buong katawan ni Julie.Sa isang iglap, bumalik ang mga alaala na buong buhay niyang sinubukang kalimutan.Mga gabing puno ng takot.Mga luha.Mga sigaw na walang nakarinig.At ang lalaking sumira sa kanyang pagkatao.Mabilis siyang humakbang pasulong at hinarangan si Mamerto."Lumayas ka!"Nanginginig ang kanyang boses.Hindi sa takot.Kundi sa matinding galit."Hindi ka welcome sa bahay ko!"Ngunit sa halip na magalit, lalo lamang ngumiti si Mamerto.Parang natutuwa pa siya sa reaksyon nito.Parang matagal na niyang hinihintay ang araw na ito."Bakit naman ganyan ang bungad mo sa akin?"Bahagya niyang ikiniling ang
"Anak... mukhang masaya ka yata ngayon?"Nakatinging nakangiti si Julie sa anak habang magkasabay silang kumakain ng hapunan.Napakurap si Trisha.Masyado yata siyang halata.Hindi niya namalayang ilang beses na pala siyang napapangiti mag-isa habang kumakain."Hindinaman po, Ma," sagot niya habang yumuyuko.Ngunit hindi niya maitago ang pamumula ng kanyang pisngi.Sa totoo lang, simula nang ihatid siya ni Erol pauwi, parang lumulutang pa rin siya sa saya.Maging ang mga problemang matagal niyang iniisip ay tila pansamantalang naglaho.Pati ang tungkol sa kanyang tunay na ama.Pati ang sakit na matagal niyang dinadala.Natabunan iyon ng mga salitang matagal niyang gustong marinig.I like you.Paulit-ulit iyong bumabalik sa kanyang isipan.At sa bawat pag-alala niya rito, mas lalo siyang kinikilig.Biglang napangiti si Julie.Mukhang nahuhulaan na nito ang laman ng isip ng anak."Yung boss mo ba na naghatid sa'yo kanina..."Napatingin si Trisha sa kanya."...binata pa ba?"Muntik na si
Samantala, tahimik na bumalik sina Blake at Erol sa sala.Pagpasok nila, nadatnan ni Blake si Erin na nakaupo sa sofa, nakabaluktot ang mga binti. Mahigpit niyang hawak ang cellphone, kunot ang noo at tutok na tutok ang mga mata sa screen, ni hindi man lang napansin ang kanilang pagdating.Bahagyan
Naging nakakabinging katahimikan ang bumalot sa silid.Sa wakas, itinaas ni Miguel ang kanyang ulo. Binuka niya ang bibig, ngunit isang mahina at tuyong tawa lamang ang lumabas. “Erol… hindi ko alam ang sinasabi mo.”Nanigas ang ekspresyon ni Erol ng marinig ang mga salitang iyon. “Ano… ano ang sin
Ang malamig na klima sa Zambales ay sumisingit hanggang sa mismong mga buto. Mas mahigpit na binalot ni Erin ang kanyang katawan ng kanyang coat at nagmamadaling tumungo sa law firm. Nang iaangat na sana niya ang kamay upang buksan ang pinto, napalingon siya sa kabilang kalsada—at bigla siyang nap
“Tama na!” mariing putol ni Lolo Jo sa sinasabi ng asawa, bakas ang malalim na kunot sa kanyang noo. “Naniniwala akong mabuting babae si Erin. Siya ay may matinong pag-iisip, may matibay na prinsipyo, at nanatili sa tabi ni Blake noong pinakamahalagang sandali—sapat na iyon para sa akin! Hindi ko h







