Simula

Asefeh's POV

Halos mapaluhod ako sa sakit nang sandaling lumapat ang malaking kamay ng asawa ko sa aking pisngi. Para akong nabingi, dama ang bigat ng kamay ni Anton.

​"Nakakahiya ka! Hindi ba't sinabi kong huwag kang lalabas ng kwarto!" malakas niyang sigaw na umalingawngaw sa sala.

​I felt numb and cold, my body trembling. Kinagat ko ang ibabang labi upang pigilan ang luhang gustong kumawala sa aking mga mata. I tasted blood in my mouth, but I forced myself not to fight back.

​Mabilis kong tinakpan ang mga pasa sa aking kamay at pilit na ngumiti. "P-Pasensya na. Hindi na mauulit."

​Napaubo ako at napapikit nang sipain niya ako sa sikmura, dahilan para sumalampak ako sa sahig.

​"Anton..." nanghihinang tawag ko. Mamilipit ako sa sakit nang apakan niya ang mga daliri ko. "A-Anton, huwag! Huwag ang mga kamay ko!" Sinubukan ko iyong bawiin, ngunit mas lalo lang niya itong inapakan.

​Not my hands. They were my treasures. Kapag nasira ang mga kamay ko, hindi na ako makakapagtugtog ng piano o makakapagpintura.

​"P-Please, Anton... parang awa mo na. Huwag ang kamay ko. Saktan mo na ako sa lahat, huwag lang ang—" Napasinghap ako nang bitbitin niya ako sa leeg at marahas na ibinalibag sa sahig.

​"Kung hindi ka sana lumabas, hindi nila ako uulanin ng tanong!"

​Muli akong napapikit nang lukumusin niya ang bibig ko.

​"H-Hindi ko alam, Anton. Gusto lang nilang malaman kung anong inspirasyon sa painting—" Napaubo ako nang sampalin niya ako nang malakas.

​Napatingin ako sa mga kasambahay na walang magawa kundi ang yumuko at maawa sa akin. I forced a smile despite the pain as he continued to kick me.

​Sanay na ako... sanay na sanay na ako. All I could do was endure it to survive.

​Lumuhod siya sa harap ko at kinuha ang sigarilyo sa kanyang bibig. Pumikit na lang ako nang makitang itutusok niya iyon sa pisngi ko. I waited, accepting my fate, until I heard footsteps

​"Tama na 'yan, Anton." Dumagundong ang malalim at malamig na boses sa buong sala.

​"Tito Lander! Ikaw pala!" Naramdaman kong lumayo si Anton sa akin upang daluhan ang kung sino mang dumating. "Kailan pa po kayo nakabalik?"

​"Kanina lang," sagot nito.

​Sinubukan kong tumayo kahit nanghihina, pero masyadong bugbog-sarado ang katawan ko mula sa pang-aabuso.

I tried again, my vision blurry, until I felt a hand on my shoulder. Napamulagat ako at parang napaso.

​"K-Kaya ko na po," sabi ko habang mabilis na binabawi ang braso ko at pilit na tumayo.

"Are you okay?" halos pabulong nitong tanong na nagpakabog ng dibdib ko dahil nakatingin sa amin si Anton.

"A-Ayos lang po ako," balisang sagot ko.

​"Hayaan mo na 'yan, Tito Lander! Mag-usap tayo tungkol sa investment mo sa kumpanya ko. Ikaw namang babae, kumuha ka ng maiinom namin, bilisan mo!" utos ni Anton.

​Babae... hindi asawa. Iyon ang palagi niyang tawag sa akin. Ni minsan, hindi niya binanggit ang pangalan ko.

​Yumuko ako sa lalaki at agad na tumalima papuntang kusina.

​"Siya ba ang asawa mo, Anton?" rinig kong tanong ni Lander—ang tiyuhin niya.

​Kilala ko siya bilang isang retiradong army at ang pinakamakapangyarihang bilyonaryo sa bansa. Ni minsan ay hindi ko siya nagawang tingnan nang mata-sa-mata dahil sa nakaka-intimidang presensya niya.

​Agad akong nagtimpla ng kape at isinerve iyon. Nakatayo lang ako sa tabi kasama ang mga kasambahay, ramdam ang pagsulyap ni Lander habang kausap ang asawa ko.

​"I will invest in your company, Anton, but I don't think it's a good look if the media finds out you treat your wife like trash," malamig niyang sabi.

​Humalakhak si Anton. "Huwag kang mag-alala, Tito Lander, inaayos ko na ang divorce papers namin. Itataboy ko rin ang babaeng 'yan."

​Kumuyom ang kamao ko.

​"Who would keep a trash, right, Tito?" dagdag ni Anton nang may pang-iinsulto.

​Hindi agad sumagot si Lander. Pagkuwan ay nagsalita siya, "Trash... Yes, trash to some."

Paulit-ulit na bumabalik sa akin ang sinabi ni Lander. Hanggang sa isang gabi, hindi na ako nakatiis sa pang-aabuso sa akin ni Anton. Sa gitna ng pagtatalo namin, nasabi ko sa kanyang sana ay katulad na lang siya ng kanyang tiyo na mabait.

​"Walanghiya ka! Matapos kitang tanggapin dito, ikukumpara mo ako sa tiyo ko? Hindi mo pa siya kilala nang lubusan!" Hawak ang buhok ko, kinaladkad niya ako sa labas ng mansyon at tinulak. "Huwag ka nang babalik dito!"

​Kasabay ng pagsara ng pinto, bumuhos ang malakas na ulan. I was left alone in the yard, soaking wet, crying, and completely shattered.

​Sa ilang taon ng pagtitiis, nakaya kong tumagal dahil sa takot. Takot ako sa pwedeng mangyari kapag umalis ako, pero ngayong pinagtabuyan niya na ako, hindi ko na alam kung saan ako pupulutin.

​Mahal ko ang asawa ko sa kabila ng lahat, pero baka hanggang dito na lang talaga. Hihintayin ko na lang ang divorce papers na ibibigay niya para matapos na ang lahat ng ito.

​Dahil sa sobrang sakit, natagpuan ko na lang ang sarili ko sa isang bar. Nagpapakalasing ako kahit basang-basa pa ang suot ko. Maraming lalaking sumubok na lumapit, kaya kahit hilo na sa alak, pinili kong umalis at maglakad-lakad sa hallway.

​Hindi ko alam kung saan na ako napunta hanggang sa maitulak ko ang isang pinto. Walang pag-alinlangan na pumasok ako at nagsimulang maghûbad ng damit.

​I felt a presence behind me, but I was too drunk to care. Halos matumba ako, but a strong arm caught me just in time.

​"Asefeh..." tila hirap na hirap niyang tawag sa pangalan ko. "You're drunk—"

​Hindi ko na siya pinatapos magsalita, sumampa ako sa kanya, at sinunggaban ito ng isang mapusok na halik.

​"Take me..." I whispered, feeling his warm breath against my skin.

​Muli ko siyang hinalikan hanggang sa naramdaman ko na lang na inihiga niya ako sa kama. Napahawak ako sa buhok niya nang bumaba ang halik niya sa leeg ko, kasabay ng mapang-angkin niyang kamay sa katawan ko.

​I felt his hardness pressing against me. At nang sandaling ibuka niya ang mga hita ko at haplusin ang pagkábabae ko, salatin at hagurin, lalong bumigat ang paghinga ko sa sarap.

"Ah... ang sarap... ahhh!" impit na ungöl ko, ramdam ang pagkalkal niya sa namamasa kong pvke. "Ahh! Ahh! S-Sige pa!"

​The room was filled with moans of pleasure as he entered me, thrusting deeper and harder. Halos mamilipit ako sa sarap habang mabilis niyang inilalabas-masok ang katigasan niya sa loob ko.

Dakma ang magkabila kong malulusog na dibdib, mabilis niyang hinugot-baon ang pagkalalakî niya sa lagusan ko, rinig ang salpukan ng aming katawan.

"Ahh! Hmm! B-Bilisan mo pa! Ahh! Ahhh!" Sunod-sunond kong ungôl.

​Nang sabay naming marating ang rurok, narinig ko pa ang bulong niya bago ako tuluyang nakatulog. "You're going to regret this, Feh."

​Kinabukasan, paggising ko, natulala ako sa nakita ko. Ang lalaking katabi ko sa kama ay walang iba kundi si Rylander, ang tiyo ng asawa ko.