Chapter 1

“Cheers!” sigaw niya habang itinaas ang baso, bahagyang nanginginig ang kamay. Ang mata niya ay malabo na, ang isip niya ay lumulutang—wala na sa tamang ulirat.

Isang bar na puno ng mamahaling alak at walang pakialam sa oras. Si Lea Himenez ay isang pangalan sa mundo ng fashion, isang designer na hinahabol ng mga brand at kinikilala sa mga runway at boardroom. Sanay siya sa perpekto at kontroladong mundo—walang puwang para sa kahinaan. Ngunit ngayong gabi, dala niya ang pagod na hindi kayang tabunan ng yaman o palakpakan.

“Let’s rock this night!” pahabol nito.

Hindi niya napansin ang lalaking matagal nang nakatitig sa kanya.

Sa VIP section, may isang lalaking nakaupo na parang hari sa sarili niyang kaharian. Hindi siya gumagalaw. Hindi siya umiinom. Pero bawat galaw ni Lea ay sinusundan ng kanyang mga mata.

Si Miguel Guero

Isang pangalan na kayang magpahinto ng negosyo, magbagsak ng kumpanya, at magdikta ng kapalaran ng iba. CEO. Billionaire. Mapanganib. At lubos na nahumaling sa babaeng lasing sa kabilang dulo ng bar. Ang babaeng matagal na niyang minamasdan, matagal nang inaasam, at ngayon sa wakas ay nasa harap na niya.

“Hindi ka nakakasawang tingnan, Lea.” bulong niya sa sarili, ang boses ay mababa at kontrolado.

Matagal na niyang kilala si Lea —kahit hindi siya kilala ng babae. Alam niya ang bawat detalye ng buhay nito: ang maliit na kwarto, ang sirang electric fan, ang kape na iniinom nito tuwing madMrs. araw. At higit sa lahat, alam niya kung gaano ito kahina kapag lasing.

“Sir,” maingat na sabi ng assistant niya, “sigurado po kayo?” tumayo si Miguel, inayos ang cuffs ng suit.

“I’ve never been more sure of anything,” malamig niyang sagot. “Hindi siya makakatakas sa plano ko ngayon.” Hindi na alam ni Lea kung paano siya napunta sa isang mas tahimik na bahagi ng bar. Ang alam lang niya, may isang lalaking umalalay sa kanya—malakas ang braso, mainit ang palad, at may presensyang hindi niya maipaliwanag.

“Okay ka lang? Look at me.” tanong ni Miguel.

Tumawa si Lea , sabay tango. “Oo… medyo lang.” Umupo siya sa sofa, halos bumagsak, at ipinikit ang mga mata. Ramdam niya ang pag-upo ng lalaki sa tabi niya—masyadong malapit. Hindi siya umatras.

“Masyado kang nagtitiwala” mahinang sabi ni Miguel, halos parang bulong sa tainga niya.

“Hm?” Napangiti si Lea . “Who are you?” Ngumiti si Miguel —isang ngiting walang lambing.

“Someone you don’t need to remember.” At iyon ang totoo niyang intensyon.

Inilapag niya ang isang folder sa mesa sa harap nila. Mukha itong ordinaryong papeles—walang flashy na logo, walang nakakatakot na detalye.

Isang dokumentong pumayag siya nang hindi niya alam.

Isang kontratang pinirmahan niya habang wala siya sa isip.

Isang marriage contract

“Pirma lang,” sabi niya, kalmado. “Para sa security mo.”

“Security?” natawa siya at bahagyang tumagilid ang ulo niya. “Ang bait mo naman.”

Kinuha ni Miguel ang kamay niya. Dahan-dahan. Halos parang pag-aalaga. Pero mahigpit.

“Hindi mo kailangang basahin,” dagdag niya, ang boses ay mababa, halos hindi na makakawala sa kung anong plano niya. “Hindi mo rin maiintindihan ngayon.” At tama siya.

Hindi na malinaw ang paningin ni Lea . Nagdidilim ang gilid ng mundo niya, at ang tanging malinaw ay ang lalaking nasa tabi niya—ang init ng katawan nito, ang amoy ng mamahMrs. pabango, ang boses na parang utos. Inilagay niya ang panulat sa pagitan ng mga daliri ni Lea .

“Just sign it,” mababa niyang sabi, “I will take care of you—your world, your fears, your life… everything will be mine to protect.”

At pumirma si Lea.

Hindi niya alam kung ano ang pinirmahan niya. Hindi niya alam na iyon ay isang marriage contract. Hindi niya alam na sa sandMrs. iyon, tinanggalan na siya ng karapatang umalis.

Nagising si Lea na masakit ang ulo at mabigat ang katawan.

Hindi ito ang kwarto niya. Masyadong malinis. Masyadong malaki. Masyadong tahimik.

Umupo siya bigla, hawak ang ulo. “Nasaan ako…?”

“Sa bahay ko.” Napatigil siya.

Nakatayo si Miguel sa may pinto, naka-itim na damit, parang walang emosyon ang mukha. Pero ang mga mata niya—madilim, mapanganib, at puno ng pag-aangkin.

“Sino ka?” takot na tanong ni Lea . Lumapit siya. Mabagal. Parang nananadyang pahabain ang tensyon.

“Ako ang asawa mo,” sagot niya. Nanlaki ang mata ni Lea . “Ano?! Hindi ako—hindi ako pumayag!” Hinawakan ni Miguel ang baba niya, iniangat ang mukha niya.

“Hindi mo kailangang pumayag,” bulong niya, halos may ngiti. “Pumirma ka na.”

“Hindi ko maalala—”

“Exactly,” putol niya, mas lalong humigpit ang hawak. “That’s why I chose that night.”

Napatigil si Lea, nanginginig.

Tumingin si Miguel sa kanya na parang isang bagay na matagal niyang pagmamay-ari.

“Hindi ka na babalik sa dating buhay mo,” sabi niya nang malamig. “Hindi ka na maghihirap. Hindi ka na lalabas hanggat hindi ko sinasabi.”

“Miguel —”

“I don’t share,” dagdag niya, mas mababa ang boses. “I don’t lose what’s mine.”

At doon hindi makapaniwala si Lea —

Hindi ito ang gusto niyang mangyari.

Hindi ito ang desisyon na ginusto niya.

Isa itong bitag na kusang niyang pinasok—kahit hindi niya alam.

At si Miguel Guero? Kilala niya ang pangalan. Kilala niya ang yaman. Ngunit hindi niya lubos na kilala ang lalaking nasa likod ng lahat ng iyon. Isang makapangyarihang pangalan ang bumitag sa kanya sa isang kasal na hindi niya kailanman pinili.

At habang nanginginig si Lea sa kama, may kumatok sa pinto.

Isang babae ang pumasok, naka-uniporme, maayos ang tindig.

“Good morning, Madam,” magalang nitong sabi. Nanlaki ang mata ni Lea . “M-Madam?”

Sa labas ng pinto, narinig ang malamig na boses ni Miguel —

“Let her experience the world I’ve prepared—just for her.”

Sa katahimikan ng mansion, tila nagsara ang mundo ni Lea nang hindi niya namamalayan. Ang bawat pader ay hindi na lang tahanan—isa na itong hangganan. Sa bawat paghinga niya, ramdam niya ang presensyang hindi niya nakikita ngunit palaging nariyan. Ang gabing iyon ay hindi lamang nagbago ng kanyang estado—binura nito ang lumang bersyon niya. At habang unti-unting nilalamon ng katahimikan ang kanyang takot, may isang katotohanang hindi niya pa kayang tanggapin: ang buhay na inihanda para sa kanya ay hindi na kanya. At ang lalaking nagdisenyo nito… ay hindi kailanman marunong bumitaw.