Chapter 5

Mabagal na dumilat si Alia nang maramdaman ang sinag ng umaga na tumatama sa kanyang mukha. Ilang segundo siyang nanatiling nakatitig sa mataas na kisame, pilit inaalala kung nasaan siya. Ngunit kasabay ng pagmulat ng kanyang mga mata ay ang pagbuhos ng mga alaala mula sa nagdaang gabi.

"I'll accept this." Mariin siyang napapikit.

Hindi pala iyon panaginip. Unti-unti siyang napabangon at napatingin sa paligid. Muli niyang nasilayan ang napakalawak na silid na tila isang hotel suite kaysa isang ordinaryong kwarto. Ang puting Italian marble na sahig ay kumikinang sa sinag ng araw, habang ang mamahaling kasangkapan ay tila maingat na inilagay sa bawat sulok.

Tahimik siyang bumangon. Bawat hakbang niya ay mabagal, tila natatakot na baka biglang maglaho ang lahat kapag masyado siyang mabilis kumilos. Lumapit siya sa napakalawak na bintana.

Mula roon ay tanaw ang buong siyudad. Napakataas. Napakalayo. Pakiramdam niya ay lalo lamang lumayo ang dating buhay niya. Napabuntong-hininga siya bago napatingin sa kabilang bahagi ng silid. Doon niya napansin ang isang malaking walk-in closet na bahagyang nakabukas.

Dahan-dahan niya iyong nilapitan. At nang tuluyan niya itong buksan, bahagyang nanlaki ang kanyang mga mata. Hanay-hanay ang mamahaling damit. Mga evening gowns. Designer dresses.

Mga sapatos na hindi niya kailanman naisip na mahahawakan. Mga alahas na kumikislap sa loob ng salaming kabinet. Lahat ay bago. Lahat ay tila naghihintay lamang sa kanya. Mabagal niyang hinaplos ang isang damit. Napakalambot ng tela. Hindi niya mapigilang mapaatras. Hindi ito aksidente. Hindi ito basta koleksyon lamang. Pakiramdam niya ay matagal nang inihanda ang lahat ng iyon.

Unti-unti siyang napatingin sa bawat damit. Halos lahat ay eksaktong sukat niya. Napahigpit ang hawak niya sa tela. Hindi niya kailanman sinabi ang sukat ng kanyang katawan. Hindi rin naman sila nagkakilala noon. Unti-unting bumilis ang tibok ng kanyang puso.

Bigla siyang nakaramdam ng kakaibang lamig. Pakiramdam niya ay may mga matang matagal nang nakamasid sa kanya nang hindi niya nalalaman. Agad niyang binitiwan ang damit. Hindi niya namalayang nanginginig na pala ang kanyang mga kamay. Napapikit siya. Mas lalo niyang napagtanto na wala siyang alam tungkol kay Lucas Santiago. Ngunit tila kabaligtaran naman iyon.

Pakiramdam niya ay halos kabisado na siya ng lalaki. Matapos ang ilang sandali ay lumabas siya ng silid. Tahimik. Napakatahimik ng buong mansyon. Tanging ang mahihinang tunog ng kanyang mga hakbang ang maririnig sa napakahabang pasilyo.

Sa bawat madaanan niyang tauhan ay agad silang yumuyuko. Hindi pa rin siya sanay. Pakiramdam niya ay pangalan iyon ng ibang tao. Hindi kanya. Ngunit wala ni isa mang nagtangkang tawagin siyang Alia. Para bang sa sandaling tanggapin niya ang kasunduan, nabura na rin ang dati niyang pagkatao. Nagpatuloy siya sa paglalakad. Habang papalapit siya sa malawak na dining hall, mas lalo niyang naramdaman ang bigat ng katahimikan. Napakalawak ng mesa. Sapat para sa mahigit dalawampung tao. Ngunit iisa lamang ang taong naroon.

Lucas Santiago. Tahimik itong nakaupo sa pinakadulo ng mesa. Suot ang itim na tailored suit na lalo lamang nagpalakas sa awtoridad na taglay nito. Sa harapan nito ay nakalatag ang ilang dokumento. Hindi man lang ito tumingin nang maramdaman ang paglapit niya. Para bang alam na nitong darating siya.

Ilang segundo siyang nanatiling nakatayo. Hindi niya alam kung uupo ba siya o magsasalita. Hanggang sa marinig niya ang mababa at kalmadong tinig ng lalaki. Isang salita lamang. Ngunit sapat na upang kusang gumalaw ang kanyang mga paa.

Tahimik siyang umupo sa kabilang dulo. Walang nagsalita. Tanging ang tunog ng kubyertos at ang mahinang pagaspas ng mga papel ang namayani sa buong silid. Maya-maya ay isinara ni Lucas ang hawak nitong dokumento. Ngayon lamang ito tumingin sa kanya. Malamig pa rin ang ekspresyon nito. Walang bakas ng emosyon.

Hindi nito ipinaliwanag kung bakit. Hindi rin ito nagbigay ng pagkakataon upang magtanong siya. Tumayo ito mula sa kinauupuan. Kasabay noon ay nagsitayuan din ang lahat ng tauhang naroon. Hindi niya maintindihan kung bakit, ngunit tila bawat kilos ni Lucas ay kusang sinusunod ng lahat. Bago tuluyang makalabas ng dining hall ang lalaki, sandali itong huminto. Hindi ito lumingon.

Pagkatapos noon ay nagpatuloy na ito sa paglalakad. Naiwan si Alia na nakaupo, pilit inuunawa ang ibig sabihin ng mga salitang iyon. Hindi nagtagal ay lumapit ang ilang babaeng nakasuot ng maayos na uniporme. Tahimik silang yumuko. Pagkatapos ay magalang na inihatid siya palabas ng dining hall.

Habang naglalakad sila sa isa pang pasilyo, may isang bagay ang agad nakakuha ng kanyang pansin.bHuminto siya. Sa pinakadulo ng hallway ay nakasabit ang isang napakalaking oil portrait. Unti-unti siyang napalapit. At sa sandaling malinaw na niyang nakita ang mukha ng babaeng nasa larawan, tila huminto ang kanyang paghinga.

Hindi iyon siya. Kundi ang kanyang kambal. Nakatitig ito sa kanya, nakasuot ng puting damit, habang bahagyang nakangiti na para bang buhay pa rin ito.

Nanigas si Alia sa kanyang kinatatayuan. Sa unang pagkakataon mula nang makarating siya sa mansyon, tunay niyang naramdaman na hindi siya dinala roon para lamang maging asawa ni Lucas Santiago. May mas malalim na dahilan. At pakiramdam niya, nagsisimula pa lamang niyang masilip ang katotohanang matagal nang itinago sa loob ng mansyong iyon.

Hindi iyon siya.

Kundi ang kanyang kambal.

Nakatitig ito sa kanya mula sa malaking portrait, nakasuot ng puting damit habang bahagyang nakangiti na para bang buhay pa rin ito. Pamilyar na pamilyar ang mukha nito, ang mga mata, ang hugis ng labi, pati ang ekspresyong minsan niyang nakikita sa salamin.

Sandaling nakalimutan ni Alia kung paano huminga.

Hindi niya inaasahang makikita niya ang mukha ng kanyang kambal sa loob ng mansyong pagmamay-ari ni Lucas. Lalo na sa isang lugar na tila may sariling kuwento ang bawat sulok.

Dahan-dahan siyang lumapit sa portrait.

Hindi niya maalis ang tingin dito.

Sa unang pagkakataon matapos ang ilang taon, pakiramdam niya ay muli niyang nakikita ang kanyang kambal na parang naroon lamang ito sa kanyang harapan. Ngunit kasabay ng pamilyar na mukha ay isang kakaibang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag.

Parang may bagay na hindi tugma.

Bakit naroon ang larawang iyon?

Bakit napakalaki nito?

At bakit tila napakahalaga nito sa isang mansyong pag-aari ni Lucas?

Unti-unting nanlamig ang kanyang mga kamay.

Biglang bumalik sa kanyang isip ang lahat ng nangyari.

Ang misteryosong pagdating niya sa mansyon.

Ang mga damit na eksaktong kasya sa kanya.

Ang paraan ng pagtitig ni Lucas sa kanyang mukha.

At ang kasunduang tila matagal nang nakahanda bago pa man niya ito marinig.

Isa-isang nagsimulang magdugtong ang mga bagay sa kanyang isipan.

Hindi niya alam kung ano ang ibig sabihin ng lahat ng iyon.

Ngunit isang bagay ang unti-unti niyang nararamdaman.

Hindi siya dinala rito dahil lamang sa pagkakahawig niya sa kanyang kambal.

May dahilan.

At maaaring mas malalim iyon kaysa sa kaya niyang isipin.

Nanigas si Alia sa kanyang kinatatayuan. Sa unang pagkakataon mula nang makarating siya sa mansyon, tunay niyang naramdaman na hindi siya naroon para lamang maging asawa ni Lucas Santiago.

May bahagi ng kanyang nakaraan na tila konektado sa lugar na iyon.

May lihim na hindi pa niya alam.

At habang nakatitig siya sa mukha ng kanyang kambal, lalo niyang naramdaman na ang mansyon na ito ay hindi lamang tahanan ni Lucas.