Chapter 4

Kasabay ng pagkawala ni Lucas Santiago ay tila mas lalong bumigat ang hangin sa loob ng napakalawak na silid. Hindi niya namalayang nanginginig pa rin ang kanyang mga kamay. Mariin niya iyong ikinuyom, ngunit hindi pa rin mapigilan ang bahagyang panginginig ng kanyang mga daliri.

"Take her place. I'll give you everything you've never had—wealth, power, money, and a future."

Unti-unti siyang napaupo sa gilid ng kama. Pakiramdam niya ay nawalan ng lakas ang buo niyang katawan, na para bang isang iglap lang ay nawala ang lahat ng natitira niyang paninindigan.

"Just be my wife, and your future will be secure, Alia." bahagya lamang umangat ang sulok ng kanyang labi.

Hindi niya inakalang darating ang araw na pipili siya sa pagitan ng kanyang konsensya at ng buhay ng kanyang pamilya. Ngunit nang ilatag ni Lucas Santiago ang alok, wala siyang nakita kundi ang mukha ng kanyang ina, ang lumang bahay na halos bumigay na sa paglipas ng panahon, at ang mga gabing paulit-ulit siyang nag-iisip kung saan kukuha ng pera para sa susunod na araw.

Unti-unti niyang ipinikit ang kanyang mga mata. Mabigat. Iyon ang tanging salitang kayang ilarawan ang nararamdaman niya. Hindi dahil sa mansyong kinaroroonan niya. Hindi dahil sa kapangyarihang nakita niya kay Lucas. Kundi dahil sa desisyong siya mismo ang gumawa. Tinanggap niya ang kasunduang alam niyang magbabago sa buong buhay niya.

Pakiramdam niya ay may unti-unting humihigpit na tanikala sa kanyang mga pulso. Hindi iyon nakikita, ngunit sapat ang bigat nito upang maramdaman niyang wala na siyang kalayaang bumalik sa dating buhay. Pumasok sa isip niya ang mukha ng kanyang kambal.

Ang mga pangarap nilang sabay na bubuo ng mas magandang kinabukasan. Ang mga pangakong hinding-hindi nila iiwan ang isa't isa. Ngunit ngayon, siya na lamang ang natitirang humaharap sa mundong tila unti-unti nang lumalamon sa kanya. Napabuntong-hininga siya.

Hindi niya alam. Marahil ay hindi. Marahil ay mas matapang ito kaysa sa kanya. Tapos na ang lahat. Ang isang simpleng pagsang-ayon ay sapat na upang burahin ang dating buhay ni Alia Montenor. Mula ngayon, bawat araw na lilipas ay hindi na magiging kanya.

Hindi na siya ang magpapasya kung saan siya pupunta, kung sino ang makakasama niya, o kung paano mabubuhay.

Unti-unti niyang napagtanto na hindi lamang pangalan ang hinihingi ni Lucas Santiago.

Unti-unti nitong inaangkin ang buong buhay niya. Sa kabila ng katahimikan ng silid, pakiramdam niya ay lalo lamang lumalakas ang ingay ng sariling isip. Bawat alaala ng dati niyang buhay ay tila unti-unting lumalayo, habang ang marangyang mundong nakapaligid sa kanya ay dahan-dahang nagsasara na parang isang gintong kulungan.

Hindi niya namalayang muli na namang bumigat ang kanyang paghinga.

Pakiramdam niya ay may kung anong unti-unting dumidiin sa kanyang dibdib habang mas lalo niyang iniisip ang kahihinatnan ng naging desisyon niya. Hindi niya alam kung ano ang naghihintay sa kanya pagsapit ng bukas. Ang tanging sigurado lamang siya ay wala na siyang karapatang bumalik sa dating buhay.

Unti-unti niyang inangat ang tingin at muling pinagmasdan ang napakalawak na silid.

Napakaganda nito. Halos walang kapintasan. Ang bawat kasangkapan ay nagpapakita ng yaman at impluwensyang hawak ng may-ari ng mansyon. Ngunit sa kanyang mga mata, hindi iyon simbolo ng kaginhawaan kundi paalala ng kapangyarihang hawak ni Lucas Santiago.

Isang salita lamang mula rito ang sapat upang baguhin ang buhay ng isang tao. At siya ang pinakabagong taong nabago ng kapangyarihang iyon. Mariin niyang ipinikit ang kanyang mga mata.

Hindi niya alam kung ano ang mas mabigat—ang konsensyang iniwan niya sa maliit nilang bahay o ang takot sa buhay na naghihintay sa kanya sa loob ng mansyong ito. Paulit-ulit na bumabalik sa kanyang isip ang malamig na titig ni Lucas.

Walang pag-aalinlangan. Walang emosyon. Parang alam na alam nitong wala siyang ibang pagpipilian. At iyon ang pinakamasakit tanggapin. Hindi siya pinilit. Hindi siya tinakot. Ngunit sapat na ang desperasyong nararamdaman niya upang kusang tanggapin ang alok na inilatag nito.

Napangiti siya nang mapait. Marahil iyon ang tunay na kapangyarihan ni Lucas Santiago. Hindi niya kailangang puwersahin ang mga tao. Gumagawa lamang siya ng sitwasyong wala na silang ibang mapipili kundi ang sumunod. Napayakap siya sa sarili, tila umaasang kahit paano ay mababawasan ang bigat na nararamdaman niya. Ngunit nanatili pa rin ang katahimikan.

At sa katahimikang iyon, lalo lamang niyang naramdaman na tuluyan na niyang iniwan ang dating Alia Montenor.

Ang babaeng dating nangangarap ng payapang buhay ay papasok na ngayon sa mundong pinaghaharian ng kapangyarihan, kasunduan, at mga lihim na hindi pa niya lubos na nauunawaan. Hindi niya alam kung hanggang saan siya dadalhin ng naging desisyon niya. Ngunit isang bagay ang malinaw sa kanya. Sa gabing iyon, hindi lamang ang kanyang pangalan ang nagbago. Pati ang buong kapalaran niya.

Hindi niya namalayang muli na namang bumigat ang kanyang paghinga.

Pakiramdam niya ay may kung anong unti-unting dumidiin sa kanyang dibdib habang mas lalo niyang iniisip ang kahihinatnan ng naging desisyon niya. Hindi niya alam kung ano ang naghihintay sa kanya pagsapit ng bukas. Ang tanging sigurado lamang siya ay wala na siyang karapatang bumalik sa dating buhay.

Unti-unti niyang inangat ang tingin at muling pinagmasdan ang napakalawak na silid.

Napakaganda nito. Halos walang kapintasan. Ang bawat kasangkapan ay nagpapakita ng yaman at impluwensyang hawak ng may-ari ng mansyon. Ngunit sa kanyang mga mata, hindi iyon simbolo ng kaginhawaan kundi paalala ng kapangyarihang hawak ni Lucas Santiago.

Isang salita lamang mula rito ang sapat upang baguhin ang buhay ng isang tao. At siya ang pinakabagong taong nabago ng kapangyarihang iyon. Mariin niyang ipinikit ang kanyang mga mata. Hindi niya alam kung ano ang mas mabigat—ang konsensyang iniwan niya sa maliit nilang bahay o ang takot sa buhay na naghihintay sa kanya sa loob ng mansyong ito.

Paulit-ulit na bumabalik sa kanyang isip ang malamig na titig ni Lucas. Walang pag-aalinlangan. Walang emosyon. Parang alam na alam nitong wala siyang ibang pagpipilian.

At iyon ang pinakamasakit tanggapin. Hindi siya pinilit. Hindi siya tinakot. Ngunit sapat na ang desperasyong nararamdaman niya upang kusang tanggapin ang alok na inilatag nito.