LOGINSa litrato, nakaupo si Wendy sa isang coffee shop kasama ang isang estranghero. Pero hindi ang mukha ng lalaki ang bumasag sa konsentrasyon ni Adrian, kundi ang tattoo ng ulo ng lobo na nakabandera sa braso nito.
Biglang umalingawngaw sa isip niya ang babala ni Bruce noon, ang markang iyon ang simbolo ng mga miyembro ng dayuhang mafia.
Ibig sabihin, may koneksyon si Wendy sa sindikato.
Nang pumasok sa utak ni Adrian ang posibilida
Nang marinig iyon, buong lakas na itinulak ni Zoe si Bruce palayo. Marahas itong lumapit at kinuwelyuhan si Adrian. Matangkad si Zoe at mas lalo na ngayon dahil sa boots na suot nito kaya magkapantay lang ang mata nila."Adrian, huwag mong isiping natatakot ako sa 'yo! Isinilang ni Lili ang mga anak mo, pero iniwan mo siya noong mga oras na kailangan ka niya! At ngayon, ibinigay mo pa ang obra niya sa kutong ‘yan?! Sa mga kasalanan mo pa lang na 'yan, kulang ang kalahating oras na bugbog sa 'yo!"Itinaas ni Zoe ang kanyang kanang kamay, handang ilapat ang isang malakas na suntok sa mukha ng bilyonaryo.Napapikit na lang si Bruce sa takot. Mula pagkabata, lahat ng taong nagtangkang magbuhat ng kamay kay Adrian ay nagtamo ng hindi mabilang na ganti at kalunos-lunos na katapusan. Tahimik na lang siyang nag-alay ng panalangin para sa kaluluwa ni Zoe.Ngunit lumipas ang ilang segundo, walang tunog n
Sa litrato, nakaupo si Wendy sa isang coffee shop kasama ang isang estranghero. Pero hindi ang mukha ng lalaki ang bumasag sa konsentrasyon ni Adrian, kundi ang tattoo ng ulo ng lobo na nakabandera sa braso nito.Biglang umalingawngaw sa isip niya ang babala ni Bruce noon, ang markang iyon ang simbolo ng mga miyembro ng dayuhang mafia.Ibig sabihin, may koneksyon si Wendy sa sindikato.Nang pumasok sa utak ni Adrian ang posibilidad na ang grupong ito ang may gawa sa nangyari sa kanang kamay ni Lia, unti-unting namuti ang kanyang mga daliri sa higpit ng pagkakahawak sa larawan. Lumabas ang nagngangalit na ugat sa kanyang braso. Agad niyang dinial ang numero ni Bruce."Nasaan ka?" matigas niyang tanong pagkasagot pa lang ng linya.Bakas ang gulat sa boses ni Bruce sa kabilang linya. "Nasusunog na ang sarili mong bakod ngayong naisasapubliko palang ang pagtungtong niyo sa global
Habang nakatitig sa mag-iina na tuluyan nang napatawad ang isa't isa, nakaramdam si Adrian ng isang hindi maipaliwanag na emosyon. May kaunting luwag, ngunit mas nangingibabaw ang lungkot. Ang buong pamilya nilang apat na sana’y pagsusumikapan niyang bawiin, ay nalulusaw sa kanyang harapan. Ang kaligayahang abot-kamay na niya sana ay winasak niya nang tuluyan.Naisip niya, wala nang mas tanga pang lalaki sa mundo kaysa sa kanya. Hawak na niya ang pinakamagandang baraha, ngunit winasak niya ang sariling laro. Ngayon, nalalasahan na niya ang mapait na bunga ng pag-iisa at pagka-ulila na ipinaranas niya kay Lia noon. Doble ang balik ng karma sa kanya; ito ang nararapat sa kanya, at wala siyang karapatang magreklamo.Gusto niyang humakbang, gusto niyang sumali sa yakap ng tatlo at maranasan ang init ng isang pamilya. Ngunit ilang beses man niyang sinubukang itaas ang kanyang kamay, nanatili itong nakalaylay sa gilid. Alam niyang wala nang
Isang pilit at sarkastikong tawa ang kumawala sa mga labi ni Lia."Adrian, sa tingin mo ba bobo ba ako para utuin mo ulit?" Malamig ang boses niya, ngunit bawat salita ay may talim na humihiwa sa hangin. "Sa loob ng apat na taong pagsasama natin, pumasok ba kahit isang beses sa isip mo ang pakasalan ako sa harap ng altar? Hindi, 'di ba? Ang tanging inatupag mo araw-araw ay kung paano ako gagamitin at kung paano ako tuluyang palalayasin sa pamilya Serano. Ayoko na sanang magtanim ng galit sa nakaraan, pero sumobra ka na. Sinira mo ang limitasyon ko, at titiyakin kong hindi ka makakalusot ngayon."Nang magtagpo ang kanilang mga mata, halos mapaurong si Adrian sa lalim ng poot na nakita niya sa mga mata ni Lia. Para siyang sinaksak ng kutsilyo diretso sa kanyang puso.Nang magsalita siya, gumaralgal at tuluyang napaos ang kanyang boses. "Lia... handa akong makipagtulungan sa kahit anong gusto mong gawin para maayos 'to. Per
Hinalikan ni Noah ang ulo ng kapatid at bumulong, "Huwag kang umiyak... andito lang si Kuya."Niyakap ni Bunbun ang leeg ng kapatid, na ngayo’y humahagulgol na. "Bad si Daddy... bad si Daddy."Matalas ang isip ng bata; naiintindihan niya ang lahat. Nakita niyang magpapakasal sa iba ang Daddy niya. Paano naman ang Mommy niya? Ibig bang sabihin nito ay tuluyan na sila nitong iiwan?Nasasaktan din si Noah para sa kapatid. Pinunasan niya ang mga luha nito gamit ang maliit niyang kamay. "Inaway niya si Mommy. Sobrang bad guy niya. Huwag na natin siyang kakausapin kahit kailan."Tumango-tango si Bunbun habang sumisinghot. "Hm-mm!" Kahit mahal na mahal niya ang Daddy niya, mas mahal niya ang Mommy niya. Hindi niya papayagang saktan nito ang kanilang ina.Hinila ni Noah ang kamay ni Bunbun patungo kay Lia. Pagkakita sa namumulang mukha ng ina, hindi na nakatiis ang batang babae at
"Ano?!"Halos mailuwa ni Zoe ang puso niya sa gulat habang pabagsak na tumayo mula sa sofa. "Lili! Sinong may kasalanan sa 'yo?! Yung walanghiyang Adrian ba na naman na 'yan?!"Nanginginig ang boses ni Lia, bawat kataga ay may kalakip na pait. "Suot ni Wendy... suot niya yung wedding dress na dinesenyo ko, Zoe. Ginamit nila nang walang pahintulot ko iyon. Lalabanan ko sila. Ididemanda ko sila ng copyright infringement.""Gago talaga!" Marahas na ibinato ni Zoe ang unan sa sahig, halos mag-apoy ang mukha niya sa galit. "Adrian, papatayin talaga kitang hayop ka! Kaya pala pinagawa sa'yo yung damit para sa kuto niya?! May mas isasama pa ba ang lalaking 'yan?! Hindi ko na kaya, Lili, reresbakan ko na ang dalawang impaktong 'yan ngayon din!"Sariwa pa sa alaala ni Zoe kung gaano kasabik si Lia noong binuo ang disenyong iyon. Gabi-gabi itong puyat, may ngiti sa mga labi
Chapter 39Pagbalik sa silid-aralan, pabagsak na naupo si Noah sa kanyang upuan. Bahagyang namumula ang mga gilid ng kanyang mata, at ang dalawang maliliit na kamao ay mariing nakakuyom sa ibabaw ng desk.Paulit-ulit na u
“Mangahas ka!” asik ng matanda, namumula ang mukha sa galit.“Kung mangangahas ako o hindi, depende iyan sa ipapakita ninyong ugali sa’kin mula ngayon.”Nagngitngit ang mga ngipin ni Madam Serano sa matinding po
Sa pagkabanggit ng mga salitang iyon, kusa at mariing nakakuyom ang mga palad ni Lia sa kanyang tabi. Ang panginginig ng kanyang mga daliri ay hindi dahil sa takot, kundi sa nagngangalit na emosyong pilit niyang ibinabaon.Biglang bumalik sa kanyang isip ang tagpo ng kanilang
Doon na tuluyang binalot ng maasim na reaksyon ang mukha ng Madam. “Ako pa talaga ang sinisisi mo ngayon, Adrian? Kung hindi ko ginawa iyon para bawiin at itago si Nolan, sa tingin mo ba magkakaroon siya ng marangyang buhay sa piling ng Lia na ’yan? Napakamalas ng babaeng ’yan!







