Chapter 4

Mahigit isang oras nang nagku-kwentuhan ang kanilang mga magulang habang kumakain ngunit wala pa ring imikan sina Marco at Kara. Ni-minsan ay hindi rin narinig ang boses ni Marco, at kung kakausapin ito ng ina ay tango o ‘di kaya ay pagkibit lamang ng balikat ang isinasagot.

Habang si Kara ay pilit pinatatagal ang kanyang pagkain kahit pa kakarampot lang naman ang laman ng kanyang plato. Nainis ang dalaga sa kanyang sarili dahil kahit na anong pigil ay nagnanakaw pa rin siya ng sulyap sa lalaking nasa kanyang harapan na busy sa kung sinomang ka-chat sa kanyang cellphone. Kunot na kunot pa ang noo ng lalaki na para bang may sino-solve na problema.

Maya-maya pa ay nag-vibrate ang cellphone ni Marco dahilan para tumayo ang lalaki at lumabas ng function room.

Pagkaraan ng ilang minuto, nag-ring ang cellphone ni Mrs. De Guzman. “Marco said he was sorry that he needs to leave without saying goodbye. He said something urgent came up.”

“It's okay, Mitch. We all know how busy your son is,” saad naman ni Reginald.

Hindi rin nagtagal at nagpaalam na ang mag-ama.

“Kara, I will call you maybe next week. We can have coffee or let’s go shopping!” nakangiting saad ni Mrs. De Guzman.

“Sure, Mrs. De Guzman!” nakangiti ring sagot ni Kara.

Bahagyang kumunot ang noo ni Mrs. De Guzman. “Mitch. You can call me Mitch.”

“O-okay, Mitch,” nahihiyang sagot ni Kara.

Nang makauwi sila ng ama ay nagpahatid na ito sa kanyang silid. Matapos ipaabot sa anak ang kanyang pantulog ay nagsabi na itong magpapahinga.

Dumaan ang dalawang linggo na tanging opisina at bahay lamang ang ruta ni Kara. Mahina pa rin ang sales ng mga librong nilimbag at ibinebenta nila. Wala na rin silang narinig pa sa pamilya De Guzman kaya posibleng hindi siya nagustuhan ni Marco at ng kanyang mga magulang. Iniisip na niyang ibenta ang kanyang apartment sa Paris kahit na hindi iyon sapat para mabayaran ang lahat ng utang ng kanyang ama sa bangko.

Habang nagbibihis ng pambahay ay napatiitig siya sa kanyang mga damit sa walk-in cabinet. “I could also sell my clothes online. I know these could also augment for the workers’ salary for this payday.”

Pumili siya ng sampung dress sa kanyang closet at limang bag at saka kinuhanan ng mga litrato. Isa-isa niyang ipinost ang mga iyon sa kanyang Instapage at nilagyan ng presyo. Ikinatwiran niyang kasalukuyan siyang nagde-declutter ng walk-in closet.

Pagka-post pa lang niya ay umani na ito ng samu’t saring reaksyon. May ilan na pinagtatawanan siya at sinasabing nalaos na kaya kailangan na ng pera habang ang iba naman ay nakikipagtawaran ngunit hindi naman tumutuloy na bumili.

Maya-maya ay may isang bumili ng kanyang itim na halter dress, hindi tumawad ang babae kaya lalo siyang natuwa. Pagkuwan ay sunud-sunod na ang bumili ng kanyang mga damit at bag hanggang sa maubos ang kanyang mga binebenta ng gabing iyon.

Nagising si Kara sa katok ng kanyang tiyahin. “Kara, wake up! Your dad wants to talk to you!”

Inaantok man ay masayang bumangon si Kara. “In a minute!”

Masigla siyang bumaba at bumati sa ama. “Good morning, Dad!”

“Good morning, muffin! Marco wants to meet you. His driver is waiting for you outside,” nakangiting sabi ng kanyang ama.

“Did he say why?” curious na tanong ni Kara.

Nagkibit lamang ng balikat si Reginald.

“Ohh. Then, I will take a quick bath,” sagot ni Kara na agad tumakbo paakyat ng hagdan.

Nang muli siyang bumaba ay nakasuot na siya ng peach na polo longsleeves na pinarisan ng puting dress pants at wedge. Sa labas ng kanilang bahay ay naghihintay ang SUV na sumundo rin sa kanilang mag-ama dati.

Makaraan ang tatlumpong minuto ay pumasok sila sa isang mataas na gate at sa lawak ng lupa ay hindi niya matanaw ang hitsura ng bahay. Nang malapit na sila sa bahay ay napamura siya sa kanyang sarili. Malaki na ang bahay nila na may limang kuwarto pero sa nakikita niyang bahay ngayon sa pakiramdam niya ay maliligaw siya rito. Pagkababa ng SUV ay sinalubong siya ng isang matandang babae na nagpakilalang mayordoma, pagkatapos ay iginiya siya sa isang silid.

Pagpasok niya ay naroon si Marco at nakaupo sa kulay itim na leather couch. Sinenyasan lamang niya ang mayordoma at tahimik itong lumabas.

“G-good morning!” alanganing bati ni Kara. Hindi rin niya magawang ngumiti dahil seryosong-seryoso ang mukha ng lalaki habang nakatitig sa kanya.

“Sit here,” pautos na sabi ni Marco habang tinatapik ang espasyo sa kanyang tabi.

Sandaling napamaang si Kara nang marinig ang baritonong boses ng lalaki ngunit nang makitang tumaas ang dalawang kilay nito ay madali siyang lumapit at naupo.

Bumuntong hinga si Marco at saka bahagyang iniharap ang katawan kay Kara. Tinitigan niya ang kulay hazelnut na mga mata ng babae, ang katamtamang tangos ng ilong at mga labing parang inaakit siyang angkinin.

Napalunok ang lalaki at saka ibinalik sa mga mata ni Kara ang tingin. “Tell me honestly, why did you agree to marry me?”

“I- I cannot say no to my sick father,” halos mabulol na sagot ni Kara na parang mabibingi na sa lakas ng tibok ng puso niya.

Kumunot ang noo ni Marco. “Don’t you have a boyfriend?”

Tila may kumurot sa puso ni Kara nang marinig ang katagang boyfriend. “We broke up more than a month ago.”

Tumayo si Marco at humarap sa mataas na glass wall. “Are you sure you want to do this?”

“Yes!” sagot ni Kara. “I only have one request.”

Pumihit si Marco para harapin si Kara at saka ito tumingin na parang nagtatanong.

“Please retain our employees. And if you think you need to replace them to keep the company going, please give them another job,” nagmamakaawang sagot ni Kara.

Magsasalita sana si Marco nang bumukas ang pinto at pumasok ang kanyang ina.

“Did you already agree on the theme of your wedding?” nakangiting tanong ng babae.

“Give her whatever kind of wedding that she wants,” sagot ni Marco bago lumabas ng silid.