Chapter 5

Kumuha ng wedding planner ang ina ni Marco upang may kasama sila ni Kara na mag-ayos ng kasal. Kahit na sabihing hindi naman nila mahal ang isa’t isa, na-excite pa rin si Kara nang sabihin ng lalaki na ibigay sa kanya ang gusto niyang kasal.

Sa dami nang aasikasuhin, napagkasunduan ng mga magulang nina Marco at Kara na gawin ang kasal tatlong buwan mula ngayon. Hindi naman daw nila kailangang magmadali at makatutulong iyon para mas makilala pa ng dalawa ang isa’t isa.

Nag-message ang ama ni Kara na i-meet siya sa Italian Restaurant na malapit sa kanilang Company para sabay na mag-lunch, excited na nagpunta si Kara.

Pagdating niya sa Italian Restaurant, si Marco ang nakita niyang nakaupo sa pang apatan na mesa. Kunot ang noo ng lalaki nang makita ang dalaga pero tumayo pa rin ito para salubungin ang nagtataka ring babae.

“Hi! I’ll wait for my dad at another table,” saad ni Kara.

“No let’s just have lunch together,” saad ni Marco kaya kumunot ang noo ng dalaga.

“Dad said he will meet me here for lunch,” paliwanag nito.

Napailing si Marco. “Mom, said the same thing to me.”

Hindi makapaniwala si Kara na nagawa siyang dayain ng ama para lamang magkausap sila ni Marco. Sumunod na lamang siya kay Marco ng igiya siya nito sa mesang kinauupuan kanina na ngayon ay may mga pagkain na.

“I can’t believe our parents tricked us,” natatawang sabi ni Kara habang inaalalayan siya ni Marco na maupo.

“Maybe they will not stop until they see us signing our marriage certificate,” naiiling na sabi ni Marco na naupo na lamang sa katabing upuan ni Kara. “I ordered ahead and most of this are my parents’ favorite, but let me know if…”

“Marco, I am not a picky eater,” ani Kara sabay hawak sa kamay ni Marco na nakapatong sa mesa.

Napatango naman ang lalaki at saka ngumiti ng sarkastiko. “And you don’t eat much.”

Napangiti si Kara. Magsasalita sana siya nang mapalingon sila ni Marco sa lalaking nagmumura at papalapit sa kanila. Bago pa makapagsalita si Marco ay hinila na ito ng lalaki at inundayan ng suntok dahilan upang mawalan ng panimbang si Marco at mapasubsob sa isang bakanteng mesa.

Naghiyawan ang mga tao sa loob ng restaurant at nagtayuan palayo sa dalawang lalaki. Tulala naman si Kara at hindi alam ang gagawin. Muling sinuntok ng lalaki si Marco.

“Gago ka! Walanghiya ka!” galit na galit na sabi ng lalaki na hinila na ng kanyang mga kasama palabas ng restaurant.

Napatakbo si Kara kay Marco. “Oh my god, Marco! Are you okay?”

Tumango si Marco sabay hawak sa kanyang mata na tinamaan ng kamao ng lalaki. Sumubok itong tumayo ngunit nawalan ito ng balanse.

Lumingon si Kara sa mga taong naroon para humingi ng tulong nang makita niyang papalapit ang restaurant manager at isa pang waiter. Nagtulong ang dalawa na maisakay sa kotse si Marco at dinala sila sa pinakamalapit na ospital.

Sa Emergency Room ay tinanong silang dalawa kung ano ang nangyari bago sinimulang bigyan ng paunang lunas ang lalaki.

“We want to make sure that his head was not hit, we will do a CT Scan,” paliwanag ng doktor. “Please remove all metal objects and electronics from his body.”

Dahil medyo hilo pa ay tahimik lamang na nakahiga si Marco sa hospital bed kaya si Kara na ang nagsimulang magtanggal ng singsing at relo ng lalaki. Tinulungan din siya ng nurse na lalaki na tanggalin ang suot na belt ni Marco at saka dinukot nito mula sa mga bulsa ang susi ng kotse, wallet at cellphone ng lalaki at iniabot ang mga iyon kay Kara.

Naiwan si Kara sa labas ng Radiology Department. Tahimik siyang naupo at inisa-isang tingnan ang mga hawak na gamit na puro kay Marco lamang. At saka niya naalala na naiwan niya sa restaurant ang dalang bag kaya hindi niya magagawang sabihan ang ama sa nangyari para ipaalam sa mga magulang ng lalaki. Naka-screen lock din ang phone ni Marco kaya hindi rin niya magawang tumawag sa kanilang opisina.

Nabuhayan ng loob si Kara nang mag-vibrate ang cellphone ng lalaki at lumitaw ang pangalang Nick. Agad niya iyong sinagot. “Hello?”

Ngunit walang nagsasalita sa kabilang linya. Ibababa na sana ni Kara nang marinig ang mala-anghel na tinig ng isang babae. “Is this Marco’s mobile?”

“Y-yes. But he is in the restroom right now. I’ll tell him that you called,” kinakabahan niyang sagot at nalilitong mabilis na ibinaba ang tawag.

“Why did you answer my phone?” madiing sita ni Marco dahilan upang lalong lumakas ang kaba ni Kara.

“I thought it could…” hindi natapos ni Kara ang sasabihin ng agad na kinuha ni Marco ang cellphone sa kanyang kamay at saka naglakad palabas ng ospital.

Pinagtinginan siya ng mga tao kaya nakaramdam siya ng pagkapahiya. Sumunod siya sa kung saan nagpunta si Marco at nakita niya itong nakasandal sa kanyang kotse habang seryosong nakikipag-usap sa phone. Nanatili siyang nakatingin sa lalaki hanggang sa matapos ang tawag at lingunin siya nito para yayaing umuwi.

Tatlong linggo ang lumipas nang magising siya sa isang text message mula sa isang unknown number.

This is Marco. I’m on my way to pick you up. Wear something white.

Napabalikwas si Kara at mabilis na naligo. Manipis na make-up lamang ang inilagay niya sa mukha at saka isinuot ang shortsleeve off-white A-line chiffon dress na lagpas sa kanyang tuhod. Narinig niya ang dalawang busina mula sa labas kaya dinampot na lamang niya ang kanyang puting bag at pumps at saka nagtatatakbo pababa ng hagdan hanggang sa marating niya ang kanilang pinto kung saan nakaparada sa tapat ang isang silver sports car.

Isinuot ni Kara ang kanyang pump heels at saka naglakad patungo sa passenger seat. Nang makasakay ay pinaharurot na ni Marco ang sasakyan hanggang sa marating nila ang labas ng Tax Court.

“Get down. We’re getting married today,” ani Marco bago bumaba ng kotse.

Napanganga naman si Kara sa narinig.