INICIAR SESIÓNDAMIAN’S POVNakatayo ako sa balkonahe ng lumang mansyon sa gitna ng malamig at maikling damuhan ng Scotland. Nakasuot ako ng heavy coat, ngunit walang kahit anong lamig ng hangin ang nakatutumbas sa kamanhidan sa loob ng dibdib ko.Araw-araw, apat na armed guards ang nakabantay sa pinto ko. Araw-araw, pilit nilang ipinapainom ang mga gamot na ibinibigay ni Don Victor.Pero tatlong linggo ko nang itinatapon at iniluwas sa sink ang lahat ng gamot.At ngayong gabi... naramdaman ko ang pagbabago.Mula sa madilim na silid, kinuha ko ang isang maliit na silver cufflink na nakuha ko sa semento noong gabi ng engagement party sa The Ritz—ang cufflink na nalaglag mula sa coat ng kapatid ni Violet na si Gabriel noong itinutulak niya ako palayo.Dahan-dahan kong pinagmasdan ang nakaukit na letrang: "M" — Morgan.THUMP. THUMP.Biglang kumirot nang napakasakit ang ulo ko! Para bang may sumabog na kidlat sa loob ng utak ko! Napaluhod ako sa carpeted floor habang napahawak sa dalawa kong tainga sa m
DAMIAN’S POVHindi pa rin nagbabago ang panginginig ng mga kamay ko. Matapos kong palayasin si Chloe Marie sa suite noong madaling-araw, diretso akong pumasok sa executive office ng tatay ko sa London branch ng Alvarez Group.Nakatayo si Don Victor Alvarez sa tapat ng dambuhalang glass window, may hawak na baso ng black coffee, habang dalawang private doctor at tatlong abogado ang nakatayo sa likod niya."Anong ibig sabihin nito, Damian?" malamig na tanong ng Daddy ko nang ibagsak ko ang mga bote ng gamot sa kanyang glass desk."Sila ang sabihan mo, Dad," pinaligas ko ang panga ko habang itinuturo ang mga doktor. "Anong itinuturok at ipinapainom nila sa akin araw-araw?! Bakit sa tuwing sinusubukan kong alalahanin ang dalawang taon na nawala sa akin, lalo lang sumasakit ang ulo ko at nanghihina ang katawan ko?!"Dahan-dahang lumingon si Don Victor. Walang kahit anong bakas ng gulat sa kanyang mukha—puro lang matinding awtoridad."Ipinapainom 'yan sa'yo para sa brain trauma mo mula sa a
VIOLET’S POVNakaalis na si Bella pagkatapos niyang maiwan ang kulay itim na leather box. Tahimik ang buong penthouse suite. Nakaupo ako sa lapag sa gilid ng aking kama, nakayakap ang dalawa kong binti sa aking dibdib habang nakatitig sa maliit na silver voice recorder sa aking palad.Nakatayo si Gabriel sa pintuan ng silid ko. Nakasandal siya sa pader, nakakuyom ang mga kamay sa bulsa ng kanyang sweatpants, at ang kanyang mga mata ay punong-puno ng matinding pag-aalala at lungkot."Ate..." mahinang paalala ni Gabriel. "Gusto mo bang pakinggan natin 'yan nang sabay? O gusto mong iwan muna kita?""P-Pakinggan ko muna nang mag-isa, Gabriel," pabulong kong sagot habang pumapatak ang malamig na luha sa nanginginig kong mga kamay. "Salamat..."Dahan-dahang tumango si Gabriel at dahan-dahang isinarado ang pinto para bigyan ako ng katahimikan.Huminto ang ikot ng mundo ko. Inangat ko ang nanginginig kong daliri at pinindot ang PLAY button.CLICK.Isang mahinang static sound ang umalingawngaw
BELLA’S POVNakatayo ako sa labas ng The Ritz Grand Ballroom habang bumubuhos ang malamig na ulan ng London. Nakatingin ako sa papalayong black limousine na kinaroroonan nina Violet at Gabriel.Hawak-hawak ko ang sarili kong mga braso habang nanginginig sa matinding lamig—at sa matinding galit at awa na lumalamon sa dibdib ko.Naalala ko ang mukha ni Violet kanina. Ang mga mata niyang wala nang natatagong pag-asa, ang nanginginig niyang mga labi habang sinasabi kay Damian na siya lang naman ang taong nagmahal dito noong naaalala pa siya nito... at ang paraan ng pagtingin sa kanya ni Damian na para bang may isang malaking pader na humaharang sa kanilang dalawa."Napakawalanghiya mo talaga, Tito Victor..." pabulong at nanggagalaiti kong usal sa hangin.Lumingon ako sa loob ng ballroom. Nakikita ko si Don Victor Alvarez na abala sa pakikipagkamay sa mga bisita, habang pilit na inaaayos ni Chloe Marie ang mga bulaklak sa stage para pagtakpan ang kahihiyang nangyari nang bitawan ni Damian
VIOLET’S POVHindi ako nakatulog pagkauwi ko mula sa Zurich. Bawat pikit ng mga mata ko, pabalik-balik sa isip ko ang eksena sa garden—si Damian na nakangiti, hawak ang kamay ni Chloe Marie, habang ako ay nakatayo sa malayo na para lang isang anino."Violet, iha," mahinhin na tawag ni Mommy Venice habang pumasok sa study room ko dito sa aming bahay sa Maynila at London. "Dumating ang invitation mula sa pamilya Valderama at Alvarez."Dahan-dahan kong inangat ang ulo ko. Namumugto pa rin ang mga mata ko. "A-Anong invitation, Mommy?"Mabigat ang buntong-hininga ni Mommy bago inilapag ang isang napaka-eleganteng white and gold card sa mesa ko."You are cordially invited to the Welcome Back & Engagement Party of Damian Alvarez and Chloe Marie Sandoval."Parang may sumaksak ng kutsilyo sa mismong puso ko at dahan-dahang pinaliko ito sa loob ng dibdib ko. Nanlabo ang paningin ko sa mga luhang agad na pumatak sa imbitasyon."Hindi ka kailangang pumunta, anak," alala ni Mommy sabay haplos sa b
VIOLET’S POVIsang buwan na ang nakalipas mula noong sabihin sa akin ni Bella ang balita tungkol sa amnesia ni Damian. Isang buwan na ring wala akong ibang ginagawa gabi-gabi kundi ang tumitig sa lumang silver bracelet at sa mga larawan namin noong masaya pa kami sa Maynila.Naalala ko ang bawat pangako niya, ang bawat halik niya sa gitna ng ulan, at ang paraan ng pagprotekta niya sa akin sa Batanes noong isakripisyo niya ang sarili niyang katawan para hindi ako masaktan.Pero ngayon... wala na akong lugar sa isip niya.Hindi ako nakatiis. Sa tulong ni Bella, patago akong lumipad patungong Zurich, Switzerland upang bisitahin ang rehab facility kung saan nagpapagaling si Damian. Hindi ako magpapakita nang tuluyan, gusto ko lang siyang makita mula sa malayo—gusto ko lang makita na maayos na ang lagay ng lalaking buhay ko.Subalit nang makatayo ako sa balkonahe ng magandang garden ng klinika sa Zurich... tumigil ang mundo ko.Sa ilalim ng malaking puno ng pine, nakaupo si Damian sa isang







