CHAPTER 6

CHAPTER 6 — THE FOREIGN INVESTORS MET THE MAID

SOFIA'S POV

Click.

Marahang sumara ang pinto ng study room sa likod ko. Pakiramdam ko, kasabay ng tunog na iyon ay ang tuluyang pagsara ng natitira kong pag-asa na makaligtas sa sermon ng seryosong bilyonaryong ito ngayon.

Mahigpit kong hinawakan ang magkabilang gilid ng tray habang dahan-dahang lumalapit sa kaniyang mesa.

Hindi agad nagsalita si Sir Gab. Tahimik lang siyang bumalik sa kaniyang ergonomic high-back chair, inayos ang kaniyang mamahaling suit jacket, at pinindot ang isang button sa kaniyang keyless mechanical keyboard.

Sa isang iglap, bumalik ang audio at video feed ng kaniyang conference call.

"Ladies and gentlemen," malamig at swabe niyang panimula, na tila ba walang naganap na biglaang folk-song concert sa labas ng kaniyang pinto kanina. "Thank you for waiting. Let's resume the session."

Napatingin ako sa napakalaking monitor na nakasabit sa pader. Halos mapasigaw ako sa gulat nang makita ang screen.

Lima?! Limang banyaga na may iba’t ibang nasyonalidad ang sabay-sabay na nakatingin sa camera ngayon. Batay sa mga flag icons at pangalan sa gilid ng screen, may isang matandang Amerikano galing sa New York, isang babaeng French, isang lalaking German, isang British, at isang mukhang Italian.

At ang mas malala… lahat sila nakatingin nang diretso sa akin.

Ay, Diyos ko. Gusto ko na lang maging bula at matunaw sa kinatatayuan ko.

Ang matandang Amerikano ang unang bumasag sa katahimikan habang bahagyang nakangiti. "So... you're the singer from the hallway."

Nanlaki ang mga mata ko. "H-Ha?"

Natawa nang mahina ang babaeng French investor mula sa kabilang screen. "The vegetable song. The audio picked it up clearly before Mr. Monteverde muted his line."

Ramdam ko ang mabilis na pag-akyat ng dugo sa aking mukha. Unti-unting umiinit ang magkabilang pisngi ko sa tindi ng hiya. Pati pala sila, narinig ang buong lyrics ng kantang pambata!

Dahan-dahan akong napayuko habang hawak pa rin ang tray. "I'm... I'm very sorry, everyone. I didn't mean to disrupt your important meeting."

Akala ko, pagkatapos kong humingi ng paumanhin ay lalamunin na ako ng seryosong titig ni Sir Gab. Pero sa halip na pagalitan ako, biglang humalakhak ang matandang Amerikano.

"Oh, don't be sorry! It was actually delightful," wika niya habang sumasandal sa kaniyang upuan. "It made this dry financial review a lot more memorable."

"I agree," tumango rin ang British investor. "I've never heard that specific rhythm before. What was it called again?"

Napakurap ako. Unti-unting nawawala ang kaba nang mapansing tila mababait naman sila. "Ah... Bahay Kubo po."

"Baha...y... Kubo?" Sinubukan pa itong ulitin ng German investor, ngunit bahagyang na-twist ang dila nito.

Hindi ko napigilang matawa nang mahina dahil sa cute nilang accent. "Opo. It is a traditional Filipino folk song about a small nipa hut surrounded by various local vegetables."

Lalong natuwa ang mga banyaga sa screen. "Fascinating. Would you mind translating the lyrics for us someday?"

Napakamot ako sa aking ulo. Nakalimutan kong katabi ko pa pala si Satanas—este, ang masungit kong boss. Mabilis akong sumulyap kay Sir Gab. "...Puwede naman po, kung... kung papayagan po ako ni Sir."

Tahimik kong hinintay na magsalita si Sir Gab. Nanatili pa rin ang poker face niya, walang anumang emosyon habang nakahalukipkip sa kaniyang upuan.

"This meeting," bahagya siyang huminto at tumingin sa screen, "is strictly about business."

Agad akong tumuwid nang tayo na parang sundalo. "Opo, Sir. Sabi ko nga po, quiet na ako."

Akala ko ay tuluyan nang babalik ang lahat sa seryosong usapan, pero muling nagsalita ang matandang Amerikanong investor. "Mr. Monteverde, you have quite an interesting employee there. She has good energy."

Hindi agad sumagot si Gabriel. Lumipas ang isa… dalawa… tatlong segundo ng nakabibinging katahimikan sa loob ng study room.

Pagkatapos ay malamig at seryoso niyang tiningnan ang monitor, bago dahan-dahang ibinaling ang kaniyang tingin sa akin. "She is... still under observation."

Napakurap ako. Observation? Ano ako rito, laboratory specimen? O endangered species sa zoo na binabantayan kung mangangagat?

"Am I still under observation, Sir?"

Tinaasan niya ako ng kilay. "Yes."

Hindi ko napigilang mapasimangot sa kaniya at umirap nang bahagya nang hindi niya nakikita.

Ngunit sa screen, tahimik na natawa ang tatlo sa mga banyaga. Mukhang malinaw na malinaw nilang napansin ang naging reaksiyon ko sa sinabi ng kanilang CEO.

"She's highly expressive," commented the French woman.

"Very honest. I like her personality," dagdag naman ng Italian investor.

Tumikhim nang malakas si Gabriel para bawiin ang kontrol sa sitwasyon. "We'll continue with the Q4 projections now."

"Of course, Mr. Monteverde." Bago tuluyang bumalik ang seryosong mukha ng matandang Amerikano, palihim pa siyang kumindat sa akin sa camera. "Good luck to you, young lady."

Ngumiti ako nang alanganin at bahagyang yumukod. "Thank you po..."

Tahimik akong umatras at sumandal sa gilid ng pader ng silid, malayo sa range ng camera niya. Habang nagpapatuloy ang kanilang diskusyon tungkol sa mga bilyun-bilyong halaga ng shares, napabuntong-hininga ako nang malalim.

Akala ko talaga ay ito na ang huling araw ko sa mundo. Hindi ko akalaing sa halip na mapatalsik sa mansyon ay magkakaroon pa ako ng mga international supporters sa loob lang ng limang minuto.

Napatingin ako kay Sir Gab mula sa aking puwesto. Seryoso pa rin siya, tuwid ang likod, at walang kaano-anong emosyon habang nagpapaliwanag ng mga graphs sa monitor. Parang walang anomang nangyaring pambihira kanina.

Pero may isang bagay akong hindi napansin habang ipinagpapatuloy niya ang kaniyang presentation. Sa tuwing magsasalita ang mga banyaga para magtanong… ang kaniyang mga mata ay paminsan-minsan at palihim na sumusulyap sa direksyon ko kung saan ako tahimik na nakatayo.

Matapos ang halos isang oras, dahan-dahang ibinaba ni Sir Gab ang kaniyang mga dokumento. "If there are no further adjustments, I believe we can conclude this session here. Thank you for your time, everyone."

Papalapit na sana ang kamay niya sa turn-off button ng camera, nang biglang itinaas ng matandang Amerikanong investor ang kaniyang kamay.

"Mr. Monteverde, wait. Before we officially end this call..." Bahagyang ngumiti ang matanda at tumingin sa anggulo ng kwarto kung saan ako naroroon. "...we'd like to meet your housemaid properly."

Tumingin sa akin si Sir Gab. "Come here."

Lumapit ako sa tabi niya kung saan makikita ng camera ang mukha ko.

"What's your name?" tanong ng French investor.

"Sofia Montereal po."

"Sofia..." ulit ng British investor. "Lovely name."

"Thank you, po."

Biglang nagsalita si Sir Gab. Malamig. Diretso. "The introduction is over."

Ngunit bago tuluyang matapos ang usapan, muling ngumiti ang Amerikang investor. "Mr. Monteverde... You should keep her."

Makalipas ang ilang segundo… wala sa mood na sumagot siya. "I hired her to work. Not to entertain."

Bahagyang natawa ang mga Amerikang investor. "Sometimes... those are the same thing."

Muling natahimik ang silid. At sa kauna-unahang pagkakataon.. Parang wala ring mahanap na isasagot si Sir Gab. "Meeting adjourned."

Click.

Nawala ang lahat ng mukha sa monitor. Bumalot ang katahimikan sa buong study room.

At ang bagay na iyon ang mas nakakatakot kaysa sa sermon. Maya-maya lang, dahan-dahan niyang inaangat ang tingin sa akin.

"... Sofia... Your singing has reached five countries today." Nakamamatay at seryosong mukha pa rin ang sabi niya sa akin.