Chapter 3

Chapter 3: Ang Pamilyang Hindi Ko Kilala

Ava Sinclair

Hindi ko alam kung bakit mas kinakabahan pa ako sa hapunan kasama ang pamilya ni Damian kaysa noong pinirmahan ko ang kontrata namin. Marahil dahil sa opisina, malinaw ang lahat. May kasunduan, may kapalit, at may takdang panahon kung kailan matatapos ang lahat. Pero ngayong gabi, kailangan kong humarap sa mga taong maniniwalang tunay akong asawa ng isang lalaking halos hindi ko kilala.

Tahimik akong nakaupo sa tabi ni Damian sa loob ng sasakyan. Sa labas ng bintana, unti-unting napalitan ng matataas na gusali ang mga ilaw ng mga tindahan. Nakapatong ang mga kamay ko sa kandungan ko habang paulit-ulit kong binabasa sa isip ang mga sinabi niya tungkol sa kanilang pamilya.

“Stop fidgeting,” sabi ni Damian, hindi inaalis ang tingin sa tablet na hawak niya.

Napahinto ang mga daliri ko sa paglalaro sa laylayan ng damit ko. “Pasensya na po,” sagot ko, pilit na pinapakalma ang sarili.

Ibinaba niya ang tablet at tuluyang humarap sa akin. “You don't have to be nervous. Just remember what I told you.”

“Madali pong sabihin iyan kapag ikaw ang sanay sa ganitong mga bagay,” sagot ko, hindi napigilang mapatingin sa mamahaling relo niya.

Bahagyang kumunot ang noo niya. “What does that mean?”

“Ang ibig kong sabihin, hindi naman po ako sanay makipaghapunan sa mga bilyonaryo.” Huminga ako nang malalim bago muling tumingin sa bintana. “Hindi rin ako sanay magkunwaring asawa ng isang taong halos hindi ko kilala.”

Hindi agad siya sumagot. Sa halip, inayos niya ang manggas ng kanyang polo at muling tumingin sa harapan.

“Then consider tonight your first lesson,” sagot niya, malamig ang tono.

Napailing ako nang bahagya. Minsan, hindi ko maintindihan kung sinasadya ba niyang gawing mahirap ang lahat o talagang ganoon siya makitungo sa ibang tao.

Ilang minuto pa ang lumipas bago huminto ang sasakyan sa harap ng isang malaking bahay. May mga ilaw sa paligid ng hardin, at may mga punong maayos ang pagkakagupit sa magkabilang gilid ng malawak na daanan. Sa bungad, dalawang tauhan ang agad lumapit upang buksan ang p***o ng sasakyan.

Pagbaba ko, napatingala ako sa bahay.

Hindi ito mukhang ordinaryong tahanan. Ang bawat bahagi nito ay maayos, mula sa malalaking bintana hanggang sa mga halamang nakapaligid sa entrada. Sa loob, tanaw ko ang malawak na sala at ang mga taong nag-uusap sa paligid ng isang mahabang hapag-kainan.

Inabot sa akin ni Damian ang kanyang kamay.

“Remember, we're married,” bulong niya, bahagyang yumuko upang ako lamang ang makarinig.

Tiningnan ko ang kamay niya bago ko iyon tinanggap. “Hindi ko naman po makakalimutan. Nasa kontrata ang pangalan ko.”

Mabilis siyang napatingin sa akin.

“Must you always have something to say?”

“Kapag kinakausap po ako, minsan kailangan talagang sumagot.”

Saglit siyang natahimik bago marahang pinisil ang kamay ko. Hindi ko alam kung babala ba iyon o paalala na huwag akong magsalita nang ganoon sa harap ng pamilya niya.

Pinili kong manahimik habang sabay kaming pumasok sa bahay.

“Damian!”

Isang matandang babae ang mabilis na lumapit mula sa sala. Nakasuot siya ng mahabang damit na kulay asul at may ngiting agad na nagbigay ng init sa kanyang mukha. Kahit may mga kulubot na sa paligid ng kanyang mga mata, kapansin-pansin pa rin ang sigla niya.

“Grandma,” bati ni Damian, at sa unang pagkakataon ay may bahagyang lambot sa kanyang boses.

Hinawakan ng matanda ang magkabilang pisngi niya bago siya niyakap. “Finally! Akala ko ba hindi mo na ako bibigyan ng pagkakataong makilala ang babaeng ipinagmamalaki mong asawa mo?”

Pagkatapos ay lumipat ang tingin niya sa akin.

Ikinalma ko ang sarili ko at ngumiti.

“So, ikaw pala si Ava,” sabi niya, masayang hinawakan ang kamay ko. “Ang ganda mo naman, hija.”

“Maraming salamat po,” sagot ko, bahagyang yumuko dahil hindi ko alam kung ano pa ang dapat sabihin.

“Ako si Eleanor Knight, pero puwede mo akong tawaging Grandma Eleanor. Huwag mo akong tatawaging Ma'am. Pakiramdam ko tuloy, nasa opisina ako.”

Napatawa ako nang mahina. “Opo, Grandma Eleanor.”

“Good! Halika, maupo tayo. Kanina pa kita hinihintay.”

Bago pa ako makasagot, inakay na niya ako patungo sa hapag-kainan. Sumunod si Damian sa aming likuran, at kahit hindi ko siya tinitingnan, ramdam kong nakasunod ang mga mata niya sa bawat kilos ko.

May ilang tao nang nakaupo sa paligid ng mesa. Isang lalaking nasa edad singkuwenta ang tumayo upang batiin si Damian. Katabi nito ang isang babaeng nakasuot ng mamahaling alahas na halos kasingkinang ng chandelier sa itaas namin.

“Damian, it's good to see you,” sabi ng lalaki, mahigpit na nakipagkamay sa kanya.

“Uncle Richard,” sagot ni Damian, maikli ang tugon.

Pagkatapos ay ipinakilala ako ni Grandma Eleanor sa lahat bilang asawa ni Damian. Bawat isa ay ngumiti, ngunit hindi ko maiwasang mapansin ang ilang matang tila sinusuri ako mula ulo hanggang paa.

“Where did you meet her?” tanong ng babaeng katabi ni Richard, nakangiting hindi umaabot sa mga mata.

“Through a business acquaintance,” sagot ni Damian bago pa ako makapagsalita.

Napatingin ako sa kanya. Iyon mismo ang sinabi niyang dapat naming sagutin.

“Interesting,” sagot ng babae, bahagyang itinaas ang baso niya. “Damian has always been very private about his relationships.”

“Some things are better kept private,” tugon ni Damian, malamig ang ekspresyon.

Hindi na nagtanong ang babae, ngunit hindi rin nawala ang mapanuring tingin niya sa akin.

Nagsimula ang hapunan. Sunod-sunod na inihain ang mga pagkain, ngunit halos hindi ko malasahan ang kinakain ko. Sinusubukan kong makisabay sa usapan habang iniisip kung tama ba ang bawat sagot ko. Paminsan-minsan, nagtatanong si Grandma Eleanor tungkol sa buhay ko, sa pamilya ko, at sa mga bagay na gusto kong gawin.

“Did you finish college, Ava?” tanong niya, maingat na inilapag ang kutsara sa plato.

Bahagya akong natigilan. “Hindi po. Huminto muna ako sa pag-aaral para maalagaan ang mama ko.”

“I'm sorry to hear that, hija,” sagot niya, lumambot ang kanyang mukha. “Is your mother doing better now?”

Napahawak ako sa baso ng tubig. “Naghahanda na po siya para sa operasyon. Sana po, pagkatapos noon, maging maayos na ang lahat.”

“I'm glad you're taking care of her,” sabi niya, marahang tinapik ang kamay ko.

Sa kabilang panig ng mesa, nanatiling tahimik si Damian. Hindi niya ako tinanong tungkol kay Mama, ni hindi siya sumingit sa usapan. Pero nang mapansin kong halos hindi ko na nagagalaw ang pagkain ko, palihim niyang itinulak palapit sa akin ang mangkok ng sabaw.

Napatingin ako sa kanya.

“Eat,” bulong niya, hindi ako tinitingnan.

“Busog na po ako,” bulong ko rin, bahagyang inilayo ang mangkok.

“That's not what your plate says.”

Napaangat ang kilay ko. “Pati po ba pagkain ko, kailangan ninyong bantayan?”

“Only when you're making it obvious that you're uncomfortable.”

Natigilan ako sa sagot niya.

Bago pa ako makapagsalita, bumaling siya sa kanyang lolo sa kabilang dulo ng mesa at ipinagpatuloy ang usapan tungkol sa negosyo. Para bang wala siyang sinabing kahit ano sa akin.

Hindi ko alam kung bakit mas lalo akong naguluhan sa maliit na kilos na iyon kaysa sa lahat ng malamig niyang pananalita.

Nang matapos ang hapunan, inalalayan ni Grandma Eleanor ang sarili niyang tumayo. Napansin kong bahagya siyang napahawak sa gilid ng mesa, ngunit mabilis din siyang ngumiti nang may lumapit na katulong.

“I'm fine,” sabi niya, pilit na itinatago ang pagod sa kanyang mukha.

“Grandma, you should rest,” sabi ni Damian, agad na lumapit sa kanya.

“I'm not made of glass, Damian,” sagot niya, bahagyang natawa. “Gusto ko lang namang makasama ang apo ko at ang bago kong apo sa pamilya.”

Nang marinig iyon, napayuko ako upang itago ang kaba ko. Hindi niya alam na ang kasal namin ay isang kasunduan lamang. Hindi niya alam na may takdang araw ang pagsasama namin.

At sa bawat sandaling tinatawag niya akong bahagi ng kanilang pamilya, mas bumibigat ang sikretong dala ko.

“May gusto sana akong hilingin sa inyong dalawa,” sabi ni Grandma Eleanor, nakatingin sa amin nang salitan.

Napatingin ako kay Damian. Naging seryoso rin ang mukha niya.

“Ano po iyon, Grandma?” tanong ko, maingat na pinipili ang mga salita.

Ngumiti siya, ngunit may kakaibang lungkot sa kanyang mga mata.

“Gusto kong makita ang isang bagay bago pa maging huli ang lahat.”

“Grandma,” mahinang saway ni Damian, bahagyang humigpit ang panga.

Ngunit hindi siya pinansin ng matanda. Sa halip, hinawakan niya ang kamay ko at marahang pinisil iyon.

“Gusto kong magkaroon kayo ng anak, Ava.”

Biglang nanlamig ang mga daliri ko.

Naramdaman kong tumigas ang kamay ni Damian sa tabi ko. Dahan-dahan akong napatingin sa kanya, at sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, hindi ko mabasa ang nasa isip niya.

Dahil sa kontrata namin, malinaw ang isang bagay.

Bawal ang pagbubuntis.

Pero ngayon, kaharap namin ang babaeng tila pinakamahalaga sa buhay ni Damian, at ang tanging hiling nito ay ang bagay na ipinagbawal niya sa akin.

Paano ko maipapaliwanag sa isang matandang may taning ang panahon na hindi ko kayang ibigay ang tanging bagay na pinapangarap niyang matanggap mula sa aming kasal?