Chapter 4

Chapter 4: Ang Unang Pagsisinungaling

Ava Sinclair

Hindi agad nakasagot si Damian sa hiling ng kanyang lola. Nakatayo siya sa tabi ko, tuwid ang likod at mahigpit ang pagkakahawak sa baso ng tubig. Sa kabilang banda, nakatingin sa amin si Grandma Eleanor na para bang umaasa siyang may magandang sagot kaming ibibigay. Ang dating masayang hapunan ay napalitan ng katahimikang hindi ko alam kung paano sisimulan.

“Grandma, we just got married,” sagot ni Damian, pilit na pinananatiling kalmado ang boses. “Give us time.”

“Time?” ulit ng matanda, bahagyang kumunot ang noo. “Damian, hindi na ako bumabata. Gusto ko lang makitang masaya ka. Gusto kong maranasan ang magkaroon ng apo sa tuhod habang kaya ko pang kargahin at yakapin ang bata.”

Napayuko ako. Hindi ko alam ang buong kalagayan ni Grandma Eleanor, pero may kung anong bigat sa bawat salitang sinasabi niya. Hindi iyon simpleng hiling ng isang lola na gustong makakita ng bagong miyembro ng pamilya. Para bang may bagay siyang gustong maabutan bago mawala ang pagkakataon.

“Lola, hindi naman po kailangang madaliin ang lahat,” mahinahon kong sagot, pilit na ngumiti. “Kakakasal lang po namin. Marami pa kaming kailangang ayusin.”

Nilingon ako ni Damian. Saglit kaming nagkatitigan, at sa kanyang mga mata ay may babalang hindi ko kailangang marinig upang maintindihan.

“That's right,” dagdag niya, ibinalik ang tingin sa lola. “We'll talk about it when the time comes.”

Napangiti si Grandma Eleanor, tila kuntento sa sagot namin. “Iyan ang gusto kong marinig. Hindi ko hinihinging bukas na agad. Gusto ko lang malaman na may posibilidad.”

Tumango ako, ngunit nanatiling mabigat ang dibdib ko.

Posibilidad.

Isang salitang napakadaling sabihin kapag hindi mo alam ang buong katotohanan.

Sa biyahe pabalik sa penthouse, halos hindi kami nag-usap ni Damian. Nakatingin siya sa labas ng bintana habang ako naman ay nakatitig sa aking mga kamay. Paulit-ulit sa isip ko ang mukha ni Grandma Eleanor nang banggitin niya ang apo sa tuhod. Hindi ko alam kung paano niya matatanggap ang katotohanang ang kasal na ipinagmamalaki niya ay nagsimula sa isang kontrata.

Pagdating namin sa gusali, nauna siyang bumaba at dumiretso sa elevator. Sumunod ako, dala ang maliit kong bag at ang mga tanong na kanina ko pa gustong itanong.

Pagkasara ng p***o ng elevator, humarap siya sa akin.

“You shouldn't have entertained that conversation,” sabi niya, malamig ang tono habang inaayos ang relo sa kanyang pulso.

Napatingin ako sa kanya. “Ano po ang dapat kong ginawa? Hinayaan ko na lang siyang magsalita nang hindi sumasagot?”

“You could have kept your answer vague.”

“Sinagot ko lang naman po siya nang maayos. Hindi ko naman sinabi na magkakaanak kami.”

“That's exactly the problem, Ava. You made her think there's a chance.”

Napakunot ang noo ko. “Hindi ba dapat kayo ang magpaliwanag sa lola ninyo? Pamilya ninyo siya.”

Napatigil siya sa pag-aayos ng manggas at tuluyang humarap sa akin.

“She's sick. I don't want to give her unnecessary stress.”

Nawala ang sagot sa dila ko.

Hindi ko alam na may sakit si Grandma Eleanor. Nang tingnan ko ang mukha ni Damian, napansin kong mas mahigpit ang kanyang panga kaysa kanina. Hindi siya mukhang galit lamang. May kung anong lungkot na pilit niyang itinatago sa likod ng malamig niyang ekspresyon.

“I'm sorry,” mahina kong sabi, bahagyang ibinaba ang tingin. “Hindi ko alam.”

Sandali siyang natahimik bago tumunog ang elevator at bumukas ang p***o.

“Just remember the terms of our agreement,” sagot niya, muling bumalik sa dating malamig na tono. “Don't make promises you can't keep.”

Nauna siyang lumabas.

Naiwan akong nakatayo nang ilang segundo bago sumunod sa kanya. Gusto kong sabihin na hindi ko naman balak mangako ng kahit ano. Gusto kong ipaalala sa kanya na ako rin ay may sariling dahilan kung bakit pumayag sa kasal na ito.

Pero wala akong sinabi.

Hindi dahil natatakot ako sa kanya.

Kundi dahil unti-unti kong naiintindihan na sa mundong ginagalawan ni Damian Knight, ang mga salita ay maaaring maging pangako kahit hindi mo sinasadya.

Kinabukasan, nagising ako sa liwanag na sumisilip sa pagitan ng mga kurtina. Ilang segundo akong nakatitig sa kisame bago ko naalala kung nasaan ako. Hindi na iyon ang maliit kong apartment, at hindi rin iyon ang kuwartong ilang taon kong nakasanayang tulugan.

Ito ang bagong buhay na pinili ko kapalit ng operasyon ni Mama.

Bumangon ako at nag-ayos ng sarili bago lumabas ng kuwarto. Tahimik ang penthouse. Mula sa kusina, naamoy ko ang bagong timplang kape at narinig ang mahinang kalansing ng mga pinggan.

Nandoon si Aling Teresa, abala sa paghahanda ng almusal.

“Magandang umaga po,” bati ko, lumalapit sa mesa.

“Magandang umaga rin, hija. Kumain ka muna. Maaga umalis si Sir Damian, pero ipinaiwan niya ang almusal mo.”

Napatingin ako sa pagkaing nakahanda sa mesa. May itlog, tinapay, prutas, at isang tasa ng kape. Hindi naman iyon espesyal, pero sapat upang maalala ko ang sinabi ni Damian kagabi tungkol sa pagkain ko.

“Siya po ang nagbilin nito?” tanong ko, bahagyang nagulat.

“Oo. Sinabi niyang huwag mong kalimutang kumain bago umalis.”

Hindi ko napigilang mapakunot ang noo ko. “May lakad po ba ako?”

“Hindi ko alam, hija. Pero may iniwan din siyang sobre sa mesa.”

Pagkatapos magpasalamat kay Aling Teresa, kinuha ko ang puting sobre. Nakasulat sa harap ang pangalan ko sa maayos na sulat-kamay.

Binuksan ko iyon at inilabas ang papel.

Your mother's operation has been scheduled. The hospital will contact you regarding the remaining details.

Napahawak ako sa dibdib ko.

Mabilis kong inilabas ang cellphone at tinawagan ang ospital. Matapos ang ilang sandaling paghihintay, sumagot ang isang staff member at kinumpirma ang iskedyul. Ipinaliwanag din niyang nakikipag-ugnayan na ang opisina ni Damian sa billing department para sa bayarin.

Nang matapos ang tawag, napaupo ako sa upuan at napapikit.

Sa wakas.

May pag-asa na si Mama.

Napahawak ako sa papel at mariing pinisil iyon sa dibdib ko. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming buwan, nakahinga ako nang maluwag. Hindi pa tapos ang lahat, pero may isang malaking problemang unti-unti nang nalulutas.

Gayunman, kasabay ng ginhawa ay ang paalalang may kapalit ang lahat ng ito.

Isang taon ng pagiging asawa ni Damian Knight.

Isang taon ng pagtatago ng katotohanan.

At isang taon ng pagsunod sa kontratang maaaring magbago sa buhay ko.

Pagsapit ng tanghali, nagpasya akong pumunta sa ospital upang personal na ayusin ang ilang papeles para sa operasyon ni Mama. Bago ako umalis, nag-iwan ako ng mensahe kay Damian sa pamamagitan ng assistant niya. Hindi ko alam kung kailangan ko ba talagang ipaalam ang bawat kilos ko, pero ayaw kong magkaroon ng hindi pagkakaunawaan.

Pagdating ko sa ospital, agad akong sinalubong ng staff sa billing department. Ipinaliwanag nila ang mga dokumentong kailangan kong pirmahan at ang mga susunod na hakbang bago ang operasyon. Habang inaayos ko ang mga papeles, hindi ko maiwasang isipin kung paano ko mababayaran ang lahat kung hindi dumating ang alok ni Damian.

Nang matapos ako, dumiretso ako sa kuwarto ni Mama.

Nakahiga siya sa kama, bahagyang nakataas ang ulunan, at nakatingin sa bintana nang pumasok ako. Nang makita niya ako, agad siyang ngumiti.

“Ava, anak. Bakit parang ang laki ng ngiti mo ngayon?” tanong niya, bahagyang inaabot ang kamay ko.

Umupo ako sa tabi niya at marahang hinawakan ang kanyang kamay.

“May magandang balita ako, Ma,” sagot ko, pilit na pinipigilan ang pangingilid ng luha. “Nakapag-usap na ako sa ospital. Nakaayos na ang schedule ng operasyon mo.”

Napahawak siya sa bibig niya, at ilang sandali siyang hindi nakapagsalita.

“Talaga, anak?”

“Opo. Magiging maayos din po ang lahat.”

Hinaplos niya ang aking pisngi gamit ang mahina niyang kamay. “Paano mo nagawa iyon? Alam kong matagal mo nang iniisip kung saan tayo kukuha ng pera.”

Napatigil ako.

Naisip ko ang kontratang nakatago sa bag ko. Naisip ko ang lalaking pumayag na bayaran ang operasyon kapalit ng isang taong pagsasama. Naisip ko rin ang pangakong hindi ako dapat umibig at ang kondisyong bawal akong magdalang-tao.

“May tumulong po sa akin,” sagot ko, iniiwas ang tingin niya.

“Sino, anak?”

Napakagat ako sa loob ng pisngi ko. Hindi ko kayang sabihin ang buong katotohanan. Hindi ngayon, lalo na't nakita ko kung gaano siya kasaya sa balitang may pag-asa na siyang gumaling.

“Isang taong may kakayahang tumulong,” maingat kong sagot, pinipiling huwag magbigay ng ibang detalye.

Matagal akong tinitigan ni Mama bago marahang pinisil ang kamay ko.

“Anuman ang ginawa mo para sa akin, sana hindi mo nakalimutang alagaan ang sarili mo, Ava.”

Bumaba ang tingin ko sa aming magkahawak na kamay.

“Hindi ko po kayo kayang pabayaan, Ma.”

Ngumiti siya, ngunit may pag-aalala sa kanyang mga mata. “Hindi ko hinihinging isakripisyo mo ang lahat para sa akin. Gusto ko ring makita kang masaya.”

Napangiti ako kahit mabigat ang dibdib ko.

Paano ko sasabihin sa kanya na ang buhay na pinili ko ay maaaring magligtas sa kanya, pero posibleng ako naman ang mawalan ng sarili kong kaligayahan?

Pagbalik ko sa penthouse nang gabing iyon, nadatnan ko si Damian sa sala. Nakatayo siya malapit sa bintana, hawak ang isang baso ng tubig. Nang marinig niya ang pagbukas ng p***o, lumingon siya sa akin.

“Your mother?” tanong niya, diretso ang tingin sa akin.

“Maayos naman po siya. Salamat sa tulong ninyo.”

Tumango siya at ibinaba ang baso sa mesa.

“Good. The hospital will handle the arrangements from here.”

“Alam ko po. Maraming salamat.”

Saglit siyang tumingin sa akin bago dumiretso sa pasilyo. Akala ko tapos na ang usapan namin, ngunit huminto siya bago makarating sa kanyang kuwarto.

“Ava.”

Napaharap ako sa kanya. “Opo?”

“Grandma will visit us tomorrow.”

Nawala ang munting ngiti sa labi ko. “Dito po?”

“Yes. She wants to spend time with us.”

Napahigpit ang hawak ko sa bag ko.

“May kailangan po ba akong ihanda?”

“Just be yourself,” sagot niya, ngunit nanatiling seryoso ang mukha niya. “And don't bring up the subject of children again.”

Tumango ako, kahit may kung anong kumirot sa dibdib ko sa paraan ng pagkakasabi niya.

Pagpasok niya sa kanyang kuwarto, nanatili akong nakatayo sa sala. Sa mesa, nakita ko ang kopya ng kontrata namin na iniwan ng kanyang assistant. Dahan-dahan ko iyong nilapitan at binuklat hanggang sa marating ko ang pahinang may nakasulat na mga kondisyon.

No pregnancy during the term of the agreement.

Ilang beses kong binasa ang pangungusap bago ko isinara ang dokumento.

Hindi ko alam kung bakit, pero bigla kong naalala ang mukha ni Grandma Eleanor nang sabihin niyang gusto niyang magkaroon ng apo sa tuhod.

At sa unang pagkakataon, naisip kong baka hindi sapat ang isang kontrata upang protektahan kaming lahat mula sa sakit na maaaring idulot ng mga lihim namin.

Lalo na kung ang isa sa mga lihim na iyon ay may kinalaman sa isang hiling na hindi kayang tuparin ni Damian Knight.

Dahil bukas, babalik si Grandma Eleanor sa bahay na ito, at kailangan kong ngumiti sa harap niya na para bang walang bagay na itinatago sa likod ng aming kasal.