Chapter 2

Chapter 2: Ang Bahay ng Isang Bilyonaryo

Ava Sinclair

Eksaktong alas-nuwebe ng umaga nang huminto ang itim na sasakyan sa harap ng maliit kong apartment. Hawak ko ang dalawang maleta habang nakatingin sa gusaling ilang taon ko nang tinutuluyan. Hindi ko alam kung kailan ako muling makakabalik dito, pero alam kong hindi na magiging pareho ang buhay ko pagkatapos ng araw na ito.

“Ava, sigurado ka bang gusto mong gawin ito?” tanong ni Ryan Torres sa kabilang linya, nag-aalalang pakinggan ang boses niya.

Si Ryan ang matalik kong kaibigan mula pa noong nag-aaral ako ng nursing. Siya rin ang isa sa iilang taong nakakaalam ng totoong kalagayan ni Mama. Kagabi, sinabi ko sa kanya ang tungkol sa alok ni Damian Knight. Halos hindi siya nakapagsalita nang marinig niya ang halaga ng perang kapalit ng kasal.

“Wala na akong ibang pagpipilian, Ryan,” sagot ko, pinipilit na huwag manginig ang boses ko. “Kailangan ni Mama ang operasyon. Hindi ko kayang panoorin siyang unti-unting nanghihina dahil lang wala akong pera.”

“Paano kung may masama siyang balak? Hindi mo naman kilala ang lalaking iyan.”

“May kontrata kami. Isang taon lang.”

“Hindi lahat ng problema nadadaan sa kontrata, Ava.”

Napayuko ako habang pinagmamasdan ang susi ng apartment sa palad ko. Alam kong tama siya. Hindi ko kilala si Damian, at wala akong ideya kung ano ang magiging buhay ko sa tabi niya. Pero sa ngayon, mas natatakot akong mawalan ng pagkakataong mailigtas si Mama kaysa harapin ang isang lalaking kayang bumili ng halos lahat ng bagay.

“Mag-iingat ako,” sagot ko, pilit na nagbibigay ng katiyakan sa sarili ko. “Tatawagan kita kapag nakarating na ako.”

“Pangako mo iyan.”

“Pangako.”

Pagkababa ko ng tawag, inilagay ko ang cellphone sa bag at hinarap ang driver na matiyagang naghihintay sa akin.

“Miss Sinclair, maaari na po tayong umalis,” sabi niya, magalang na binubuksan ang likurang p***o.

Tumango ako at sumakay.

Habang umaandar ang sasakyan, pinanood ko ang mga gusali at tindahang dumaraan sa bintana. Unti-unting napalitan ng matataas na gusali ang pamilyar na mga kalsada. Nang makarating kami sa isang pribadong entrance, bumukas ang malaking gate at pumasok ang sasakyan sa isang malawak na driveway.

Sa harapan ko ay isang matayog na gusali na may makintab na salamin at maayos na hardin. Sa loob, sinalubong ako ng isang receptionist na agad tumawag sa security bago kami pinapasok sa pribadong elevator.

“Welcome to the penthouse, Miss Sinclair,” sabi ng driver nang bumukas ang p***o sa pinakamataas na palapag.

Napahinto ako sa unang hakbang.

Malawak ang sala, may malalaking bintanang tanaw ang lungsod at mga muwebles na mukhang mas mahal pa sa lahat ng pag-aari ko. May mahabang sofa sa gitna, isang malaking telebisyon sa dingding, at isang hapag-kainan na kasya ang maraming tao. Tahimik ang buong lugar, halos marinig ko ang mahinang tunog ng sapatos ko sa sahig.

“Ang laki naman nito,” bulong ko sa sarili ko, hindi makapaniwala sa laki ng lugar na titirhan ko.

“Miss Sinclair?”

Napalingon ako sa babaeng nasa edad singkuwenta na nakatayo malapit sa pasilyo. Maayos ang kanyang uniporme at magiliw ang ngiti niya.

“Ako si Teresa, ang namamahala sa bahay. Maaari ninyo akong tawaging Aling Teresa,” pagpapakilala niya, mahinahong lumalapit upang kunin ang isa kong maleta.

“Ako na po ang magdadala niyan,” sagot ko, agad na hinahawakan ang hawakan ng maleta.

“Walang problema, hija. Trabaho ko ito.”

Bahagya akong ngumiti. “Salamat po.”

Inakay niya ako sa isang silid sa dulo ng pasilyo. Pagbukas ng p***o, nakita ko ang isang malawak na kuwartong may malaking kama, malambot na kurtina, at sariling banyo. May mga bagong damit na nakasabit sa aparador at ilang kahon ng sapatos sa tabi nito.

“Ang mga gamit po ay ipinadala ng opisina ni Sir Damian,” paliwanag ni Aling Teresa habang inilalapag ang maleta ko. “Sinabihan din kaming ihanda ang lahat ng kailangan ninyo.”

Napatingin ako sa mga damit. “Hindi ko naman po hiniling ang mga ito.”

“Alam ko, hija. Pero kapag may ipinag-utos si Sir Damian, sinisigurado niyang nasusunod iyon.”

May kakaibang tono sa pananalita niya. Hindi iyon takot lamang. Para bang matagal na siyang sanay sa mga desisyon ng lalaking iyon at wala nang nagtatanong kung bakit.

“Nasaan po siya ngayon?” tanong ko habang inilalagay ang bag ko sa ibabaw ng upuan.

“Nasa opisina pa po. Pero may iniwang mensahe siya para sa inyo.” Inabot niya sa akin ang isang maliit na puting sobre. “Kailangan daw po ninyong basahin bago siya umuwi.”

Pagkaalis ni Aling Teresa, naupo ako sa gilid ng kama at binuksan ang sobre.

Isang maikling papel lamang ang laman nito.

Be ready at seven tonight. Dinner with my family. Dress appropriately.

Napabuntong-hininga ako.

Hindi pa nga ako nakakapagpahinga, kailangan ko nang humarap sa pamilya niya.

Pagsapit ng alas-siyete, nakasuot ako ng simpleng itim na bestida na nakita ko sa aparador. Hindi ako sanay sa mga mamahaling damit, kaya ilang beses kong inayos ang laylayan nito bago lumabas ng kuwarto.

Nang makarating ako sa sala, nakita ko si Damian na nakatayo sa tabi ng hapag-kainan. Nakasuot siya ng puting polo at itim na pantalon, at may hawak na cellphone habang binabasa ang kung anong dokumento.

Nang mapansin niya ako, ibinaba niya ang cellphone at sinuri ako mula ulo hanggang paa.

“That's what you're wearing?” tanong niya, bahagyang nakataas ang kilay.

Napahawak ako sa gilid ng damit ko.

“May problema po ba?”

“Nothing. Just make sure you understand how to behave tonight.”

Nagsimulang uminit ang mukha ko. “Marunong naman po akong makitungo sa mga tao.”

“Good. Then don't embarrass me.”

Napatingin ako sa kanya. Gusto kong sagutin ang malamig niyang pananalita, pero naalala ko ang dahilan kung bakit ako naroon. Hindi ako pumunta para makipagtalo sa kanya.

“May kailangan po ba akong malaman tungkol sa pamilya ninyo?” tanong ko, mahinahong pinipiling huwag patulan ang tono niya.

“Just answer what they ask. Don't share unnecessary details about our arrangement.”

“Paano kung tanungin nila kung paano tayo nagkakilala?”

“Say we met through a business acquaintance.”

Napakunot ang noo ko. “Hindi ba masyadong halata na may itinatago tayo?”

Humakbang siya palapit, at bigla kong napansin kung gaano siya katangkad. Nanatili siyang seryoso habang nakatingin sa akin.

“Ava, this marriage is an agreement. The fewer people who know the truth, the better.”

Napalunok ako. “Naiintindihan ko.”

“Then let's go.”

Inabot niya ang kamay niya, marahil inaasahang hahawakan ko iyon habang naglalakad kami palabas. Tiningnan ko ang palad niya bago ko ito marahang tinanggap.

Malamig ang kanyang kamay.

At nang magtagpo ang aming mga mata, sandaling may kung anong nagbago sa ekspresyon niya. Mabilis iyon, halos hindi ko napansin, bago niya muling ibinalik ang karaniwang anyo ng isang lalaking walang pakialam sa kahit sino.

Sumabay ako sa kanya patungo sa elevator, hawak pa rin ang kamay niyang tila gusto nang bumitaw.

Bago tuluyang magsara ang mga p***o, tumunog ang cellphone niya.

Sinagot niya iyon at agad nagbago ang kanyang mukha.

“I'm on my way, Grandma,” sabi niya, matigas ang boses. “Yes, she's coming with me.”

Tumigil siya sandali sa pakikinig.

Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.

“Grandma wants to meet her future granddaughter-in-law,” dagdag niya sa kausap, ngunit hindi nawala ang seryosong tingin niya.

Nang matapos ang tawag, napaharap ako sa kanya.

“Future granddaughter-in-law?” ulit ko, hindi makapaniwala. “Akala ko ba, walang ibang dapat makaalam sa totoong dahilan ng kasal natin?”

“She's my grandmother. She doesn't need to know everything.”

“Pero paano kung may itanong siyang hindi ko kayang sagutin?”

Bahagya siyang yumuko upang magpantay ang aming mga mata.

“Then you'd better learn quickly, Ava.”

Bumukas ang elevator.

At sa unang pagkakataon mula nang pumirma ako sa kontrata, naisip kong baka ang pinakamahirap na bahagi ng pagiging asawa ni Damian Knight ay hindi ang pakikisama sa kanya.

Kundi ang pagpapaniwala sa isang pamilyang maaaring asahan ang isang bagay na hindi ko kayang ibigay.